ตอนที่ 1153 ผู้พิทักษ์อุโมงค์

มู่เหลียงกลับมาที่ห้องทำงาน

เขานั่งลงหลังโต๊ะทำงาน ครุ่นคิดว่าจะสร้างทางเข้าและทางออกให้กับอุโมงค์ในทะเลหมอกอย่างไรดี เพราะลำพังหมอกบางๆ คงไม่อาจกั้นเรือไม่ให้หลงเข้ามาได้

"คิดอะไรอยู่หรอ?"

ลี่เยว่ยกถ้วยชาอุ่นๆ ขึ้นจรดริมฝีปากมู่เหลียง

มู่เหลียงจิบชาจากมือสาวน้อย แล้วตอบเสียงนุ่ม

"กำลังคิดว่าจะทำยังไงให้มีข้อจำกัดในการเข้าออกในทะเลหมอกน่ะสิ..."

ลี่เยว่กระพริบตาสีเงินเป็นประกาย กล่าวเสียงใส

"เรื่องนี้ง่ายจะตายไปค่ะ แค่ปลูกดอกไม้หมอกไว้ที่ทางเข้ากับทางออกก็จบแล้วนิ"

มู่เหลียงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

"มีเหตุผลแฮะ"

เขาลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก ลี่เยว่รีบวางถ้วยชาแล้วเดินตามไปติดๆ

นางถามเสียงอ่อนหวาน

"จะไปไหนเหรอคะ?"

"ไปหาดอกไม้หมอก"

มู่เหลียงตอบเสียงนุ่ม

เขาจะไปเอาเมล็ดพันธุ์ของดอกไม้หมอก ไหนๆ ตอนนี้ก็ว่างอยู่ จะได้รีบเอาไปปลูกเสียเลย

ลี่เยว่เข้าใจทันที นางตามมู่เหลียงออกจากเขตยอดเขา บินตรงไปยังเขตชั้นนอก

ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็มาถึงจุดที่ดอกไม้หมอกเติบโตอยู่ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากถนนการค้านัก

ดอกไม้หมอกยักษ์สัมผัสได้ถึงการมาเยือนของมู่เหลียง ดอกไมขนาดยักษ์ส่ายไปมาเพื่อต้อนรับผู้เป็นนาย

"มีเมล็ดไหม?"

มู่เหลียงเอื้อมมือไปลูบใบของดอกไม้หมอก ดวงตาสีดำทอประกาย

ใบยักษ์ของดอกไม้หมอกสั่นไหว ดอกหลักที่อยู่สูงสุดโน้มลงมา เมล็ดสีม่วงขนาดเท่ากำปั้นสองเมล็ดร่วงหล่นลงมาจากเกสร รูปร่างของมันดูคล้ายเมล็ดถั่วลันเตา

มู่เหลียงส่งกระแสจิต เมล็ดทั้งสองก็ลอยขึ้นมาอยู่ตรงหน้า

"ดีมาก"

เขาป้อนขันธ์ชีวิตก้อนใหญ่ให้กับดอกไม้หมอก ส่งผลให้มันสูงขึ้นอีกสองเมตรทันที

ใบของดอกไม้หมอกแผ่สยายออกจนสุด ปลดปล่อยแสงสีเขียวจางๆ ขันธ์ชีวิตอันเข้มข้นทำให้มันรู้สึกเบิกบานใจ

"ไปกันเถอะ ไปที่ทางเข้าทะเลหมอกกัน"

มู่เหลียงโอบเอวคอดกิ่วของลี่เยว่ พาร่างพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ใช้ความเร็วแปดเท่าบินย้อนกลับไปทางเดิม

ลี่เยว่กอดเอวมู่เหลียงแน่น แม้ลมจะแรง แต่หัวใจกลับอบอุ่น

ไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งคู่ก็กลับมาถึงทางเข้าทะเลหมอก

"ตรงนี้แหละ"

มู่เหลียงหยุดลอยตัวกลางอากาศ ใช้พลังให้สาวน้อยลอยตัวอยู่ข้างๆ

ลี่เยว่อยู่นิ่งไม่กล้าขยับ มองดูมู่เหลียงร่อนลงต่ำ ควบคุมทรายและดินใต้ทะเลให้ก่อตัวขึ้นมา กลายเป็นเกาะเล็กๆ โผล่พ้นน้ำสูงห้าสิบเมตร

มู่เหลียงลงยืนบนเกาะ ใช้ขันธ์ชีวิตปรับสภาพดินบนเกาะให้เหมาะแก่การเจริญเติบโตของพืช

กระบวนการนี้กินเวลาห้านาที กลิ่นคาวดินที่เคยฉุนกึกก็เจือจางลงไปมาก

"น่าจะใช้ได้แล้ว"

มู่เหลียงพลิกมือ นำเมล็ดดอกไม้หมอกเมล็ดหนึ่งออกมาฝังลงในดิน

เขารวบรวมน้ำสะอาดขึ้นมารดจนดินชุ่มฉ่ำ จากนั้นจึงใช้อาณาเขตแสงดาวเริ่มเร่งการเจริญเติบโตของเมล็ดพันธุ์

เปร๊าะ!

เสียงแตกของเปลือกเมล็ดดังขึ้น ท่ามกลางเสียงนั้น ยอดอ่อนสีเขียวแทงทะลุดินขึ้นมาและเติบโตด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ

สิบนาทีผ่านไป ต้นกล้าก็เติบใหญ่จนสูงถึงยี่สิบเมตร กลายเป็นดอกไม้หมอกขั้นหก

"ยังไม่พอ"

มู่เหลียงคว้ามือในอากาศ รวบรวมขันธ์ชีวิตป้อนให้ดอกไม้หมอกอีกครั้ง

ดอกไม้หมอกส่ายใบไปมา อัตราการเจริญเติบโตยิ่งทวีความรวดเร็วขึ้น

มู่เหลียงป้อนขันธ์ชีวิตให้อย่างต่อเนื่อง ทำให้ดอกไม้หมอกขยายขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

ปุ๊ ปุ๊ ปุ๊...

สิบกว่านาทีต่อมา ดอกไม้หมอกก็สูงตระหง่านถึงร้อยยี่สิบเมตร กลายเป็นดอกไม้หมอกขั้นแปดโดยสมบูรณ์ด้วยการอัดฉีดขันธ์ชีวิตของมู่เหลียง

ดอกไม้ยักษ์แปดดอกบานสะพรั่งตามลำดับ ปลดปล่อยหมอกมายาออกมาปกคลุมพื้นที่โดยรอบในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร

"สำเร็จแล้ว"

ลี่เยว่ตาเป็นประกายสีเงินระยิบระยับ

"เพื่อความปลอดภัย เพิ่มม่านผลึกแก้วเข้าไปอีกชั้นดีกว่า"

มู่เหลียงใช้ความสามารถควบคุมผลึก

ชั้นแก้วใสครอบคลุมทั่วทั้งเกาะ ก่อตัวเป็นโดมแก้วขนาดยักษ์สูงสามร้อยเมตร เหลือพื้นที่ว่างให้ดอกไม้หมอกได้เติบโต

เท่านี้ ผู้พิทักษ์อุโมงค์ตนที่หนึ่งก็เสร็จสมบูรณ์

ลี่เยว่ถามเสียงเบา

"มู่เหลียง ไม่ต้องทิ้งปลาอัญมณีไว้เหรอคะ?"

มู่เหลียงอธิบาย

"ไม่ต้องหรอก ดอกไม้หมอกระดับแปดสามารถดูดซึมน้ำทะเลและแยกเกลือได้แล้ว"

"งั้นก็ดี"

ลี่เยว่ขยับริมฝีปากตอบรับเบาๆ

มู่เหลียงกล่าวเสริมเสียงนุ่ม

"ไว้ส่งคนมาประจำการเมื่อไหร่ ค่อยเอาปลาอัญมณีมาให้ทีหลังก็ได้"

ในอนาคตเมื่อเปิดใช้อุโมงค์ ทั้งทางเข้าและทางออกจำเป็นต้องมีคนเฝ้า ซึ่งมู่เหลียงมีตัวเลือกในใจอยู่แล้ว

ลี่เยว่พยักหน้าอย่างเข้าใจ

"กลับกันเถอะ"

มู่เหลียงโอบเอวสาวน้อยผมเงิน ใช้ 'แปดเท่าความเร็ว' บินกลับ

ลี่เยว่หันมองไปรอบๆ หมอกสีเทาได้ไล่หมอกในทะเลหมอกออกไป เกิดเป็นอุโมงค์เส้นผ่านศูนย์กลางร้อยเมตรทอดยาวออกไป

ซ่า!!

ทันใดนั้น หนวดขนาดยักษ์ก็พุ่งพรวดขึ้นมาจากผิวน้ำ ตรงเข้าเล่นงานทั้งคู่

"แต้มวิวัฒนาการ!!"

ดวงตาของมู่เหลียงลุกวาว เขาชะงักการเคลื่อนที่แล้วตบฝ่ามือไปข้างหน้า

แคว่ก...

ลี่เยว่เบิกตากว้าง มิติเบื้องหน้าบิดเบี้ยว หนวดยักษ์ถูกบิดจนเละเป็นก้อนเนื้อในพริบตา

กี๊ซซซ

เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังมาจากใต้น้ำ หนวดที่เหลือรีบหดกลับ หวังจะหนีเอาตัวรอด

มู่เหลียงแค่นเสียงเย็น

"คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไปง่ายๆ งั้นเหรอ?"

แขนที่โอบสาวน้อยผมเงินไว้ไม่คลายออก ร่างพุ่งทะยานไปข้างหน้า ไอเย็นแผ่ซ่านแช่แข็งผิวน้ำพร้อมกันนั้นก็ใช้พลังควบคุมน้ำตรึงร่างสัตว์อสูรเอาไว้

กี๊ซซซ...

สัตว์อสูรใต้น้ำคำรามลั่น ยิ่งดิ้นรนด้วยความโกรธเกรี้ยว

"มาแล้วก็อยู่ต่อซะเลยสิ"

แววตาของมู่เหลียงเย็นเยียบ ควบคุมให้น้ำแข็งลอยขึ้น เผยโฉมหน้าของสัตว์อสูร

มันคือสัตว์อสูรที่มีหนวดสามเส้น รูปร่างคล้ายปลาหมึกหัวแหลม ลำตัวสีแดงเข้ม ผิวหนังเต็มไปด้วยหนามเล็กละเอียด

ดวงตาสีเลือดแปดดวงจ้องเขม็ง แผ่กลิ่นอายขั้นสิบออกมา มันคือสัตว์อสูรระดับราชันอีกตัวหนึ่ง

"วันนี้โชคดีอะไรอย่างนี้?"

มู่เหลียงอุทานด้วยความยินดี

ลี่เยว่อดขำไม่ได้ คนอื่นเจอสัตว์อสูรระดับราชันคงกลัวจนฉี่ราด มีแต่มู่เหลียงนี่แหละที่บอกว่าโชคดี

"ไม่จริงหรอ?"

มู่เหลียงยิ้มกริ่ม

ลี่เยว่ยิ้มตาหยี พยักหน้าเห็นด้วย

"จริง…โชคดีมาก"

"รอเดี๋ยวนะ คืนนี้มีเมนูหมึกย่างกระทะร้อนกินแล้ว"

มู่เหลียงพูดเสียงนุ่ม

เขากำมือ น้ำแข็งระเบิดออก แรงโน้มถ่วงบิดเบี้ยวเข้ากดทับร่างสัตว์อสูรระดับราชัน

กี๊ซซซ

สัตว์อสูรระดับราชันกรีดร้องด้วยความเจ็บแค้น ดิ้นไม่หลุดจากพันธนาการ แววตาเริ่มฉายแววหวาดกลัว

มู่เหลียงไม่เปิดโอกาสให้มัน แรงโน้มถ่วงเพิ่มทวีคูณ จนสัตว์อสูรระดับราชันหมดทางสู้

เสียงร้องเงียบหาย หัวของมันบิดเบี้ยวผิดรูป

มู่เหลียงเจาะทะลุกะโหลก สายฟ้าสีม่วงทำลายสมองของมันจนสิ้นซาก

เมื่อดึงมือออก ในอุ้งมือก็ปรากฏผลึกขนาดเท่าลูกส้มโอ

"ระบบ เปลี่ยนเป็นแต้มวิวัฒนาการ"

เขาออกคำสั่งในใจ

"ติ๊ง! การเปลี่ยนสภาพสำเร็จ"

เสียงระบบตอบรับทันควัน

มู่เหลียงอารมณ์ดีสุดๆ ได้แต้มวิวัฒนาการเพิ่มมาอีกหนึ่งพันล้านแต้ม

เขาพลิกมือ เก็บซากสัตว์อสูรระดับราชันเข้าช่องเก็บของ

"คราวนี้กลับบ้านได้จริงๆ แล้ว"

มู่เหลียงเสกน้ำสะอาดล้างมือจนเกลี้ยงเกลา ก่อนจะโอบเอวสาวน้อยผมเงินอีกครั้ง

"อือ"

แววตาของลี่เยว่เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่