ตอนที่ 1149 มาถึงทะเลหมอก

ณ ป้อมซานไห่ บนกำแพงเมือง

ต้าอ้านยืนกอดอก เหม่อมองไปทางทิศที่เต่าทมิฬน้อยกำลังมุ่งหน้าไป

ตึก ตึก ตึก...

"ผู้บัญชาการต้าอ้าน!"

เว่ยกังรีบเดินเข้ามารายงานด้วยท่าทีนอบน้อม

"ทางเนินสูงส่งข่าวมาแจ้งว่า ภายในวันนี้เราจะเดินทางไปถึงทะเลหมอกครับ"

"อืม เข้าใจแล้ว"

ต้าอ้านถอดหมวกเกราะออก ปล่อยให้ผมสั้นสีน้ำแข็งได้เป็นอิสระ

ฟู่ววว...

สายลมพัดกระโชก เส้นผมของเธอปลิวไสว

"วันนี้ลมแรงเป็นบ้า"

เว่ยกังยื่นมือออกไปสัมผัสทิศทางลม มันพัดสวนมาจากทิศที่เต่าทมิฬน้อยกำลังมุ่งหน้าไป

ต้าอ้านยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาสีน้ำแข็งสั่นไหวเล็กน้อย

เธอรีบหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาส่องดูทิศทางเบื้องหน้า

ในเลนส์ขนาดเท่าฝ่ามือ ปรากฏภาพแถบยาวของกลุ่มเมฆดำทมึนพาดผ่านท้องฟ้าทอดยาวจนสุดสายตา

เสียงของต้าอ้านดังขึ้นกว่าปกติเล็กน้อย

"ฉันเห็นทะเลหมอกแล้ว!!"

เว่ยกังสะดุ้งเฮือก เบิกตากว้างพยายามเพ่งมองไปข้างหน้า แต่ก็เห็นเพียงท้องฟ้าสีเทาหม่นเท่านั้น

ต้าอ้านเริ่มรู้สึกตึงเครียด

ทะเลหมอก คือสถานที่ที่เต็มไปด้วยความไม่รู้อันมากมายมหาศาล รวมไปถึงทวีปใหม่ที่รออยู่เบื้องหลังม่านหมอกนั้น ทั้งหมดนี้ทำให้เธอกังวล

ครืนนน...

ณ เส้นขอบฟ้าไกลลิบ สายฟ้าสีเงินแลบแปลบปลาบผ่ากลางเวหา เสียงฟ้าร้องแว่วมาให้ได้ยิน

ลมพัดแรงขึ้น ท้องฟ้าดูเหมือนจะกดต่ำลง

ทางด้านเมืองชั้นใน มีเงาดำหลายร่างกำลังเหาะตรงมายังป้อมซานไห่

ต้าอ้านรู้สึกตัวหันกลับไปมอง เมื่อจุดดำเหล่านั้นใกล้เข้ามา ก็เห็นว่าเป็นคนที่คุ้นเคย

มู่เหลียงพาฮู่เตียน ไป๋สวง และลี่เยว่ ร่อนลงมาจากฟากฟ้า ลงจอดบนป้อมซานไห่

"ท่านเจ้าเมือง!!"

ต้าอ้านและเว่ยกังทำความเคารพอย่างนอบน้อม

"อืม"

มู่เหลียงพยักหน้ารับ

ทันทีที่เท้าแตะพื้น ความสนใจทั้งหมดของไป๋สวงก็พุ่งตรงไปยังท้องฟ้าเบื้องหน้า เมื่อเห็นกำแพงหมอกสูงเสียดฟ้า สีหน้าของนางก็ฉายแววตื่นเต้นสุดขีด

"ทะเลหมอก นั่นทะเลหมอกจริงๆ ด้วย!!"

ไป๋สวงตะโกนลั่น

ดวงตาสีม่วงทองของนางแดงระเรื่อ ผมลอนสีม่วงปลิวไสวไปตามแรงลม

ต้าอ้านเอ่ยถาม

"ท่านเจ้าเมือง จะให้เดินหน้าต่อไหมคะ?"

"อืม เดินหน้าต่อ"

มู่เหลียงเงยหน้าขึ้นมอง

ฮู่เตียนคล้องแขนมู่เหลียง ถามด้วยน้ำเสียงยั่วยวน

"จะเข้าไปในทะเลหมอกเลยหรอ?"

"ขอเข้าไปดูใกล้ๆ ก่อนดีกว่า"

มู่เหลียงยกมือขึ้น พาไป๋สวง ฮู่เตียน และคนอื่นๆ ลอยตัวขึ้นจากพื้นอีกครั้ง

ทั้งสี่คนเหาะตรงไปยังส่วนหัวของเต่าทมิฬน้อย

เต่าทมิฬน้อยชูคอสูง ดวงตาขนาดยักษ์กลอกมองเมื่อเห็นมู่เหลียงและกลุ่มมาถึง

ฟู่ววว...

มู่เหลียงทั้งสี่คนร่อนลงบนหัวเต่า เบื้องหน้าคือพายุที่โหมกระหน่ำไม่ขาดสาย แรงลมรุนแรงจนแทบยืนทรงตัวไม่อยู่

มู่เหลียงกล่าวเสียงเรียบ

"เต่าน้อย หยุดก่อนเถอะ"

แอร๊

เต่าทมิฬน้อยคำรามต่ำ ค่อยๆ ชะลอความเร็วลงจนหยุดนิ่ง

"เด็กดี!"

มู่เหลียงส่งความคิด มอบแต้มวิวัฒนาการหนึ่งหมื่นแต้มเป็นรางวัลให้เต่าทมิฬน้อย

เขาเงยหน้ามองกำแพงหมอกสูงเสียดฟ้าหลังม่านพายุ นั่นคือทะเลหมอก

ไป๋สวงหันกลับมาถามอย่างกังวล

"ท่านมู่เหลียง ไม่ไปต่อเหรอคะ?"

มู่เหลียงส่ายหน้า ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ไม่ต้องรีบ ลมแรงเกินไป ต้องให้เวลาชาวเมืองเตรียมตัวหลบภัยก่อน"

การที่เต่าทมิฬน้อยจะเข้าไปในทะเลหมอก จำเป็นต้องฝ่าพายุเข้าไป แม้มันจะไม่ระคายผิวเต่าทมิฬน้อย แต่สำหรับคนธรรมดามันคืออันตราย

ฮู่เตียนยกมือขึ้นกดผมยาวสีขาวที่ปลิวว่อน กล่าวเสียงหวาน

"งั้นก็พักที่นี่สักคืน พรุ่งนี้ค่อยเข้าทะเลหมอกนะคะ"

มู่เหลียงพยักหน้า

"อืม กลับไปบอกสำนักพิมพ์ให้ตีพิมพ์หนังสือพิมพ์ฉบับพิเศษ ประกาศให้ทุกคนรู้ แล้วสั่งให้โรงงานหยุดงานหนึ่งวัน"

"ค่ะ"

ลี่เยว่พยักหน้ารับคำสั่ง

"...ก็ได้ค่ะ!"

ไป๋สวงอ้าปากค้าง แต่ก็จำต้องข่มใจรอต่อไปอีกวัน

เปรี้ยง!!

เบื้องหน้าทะเลหมอก สายฟ้าฟาดผ่าลงมา พายุฝนเทกระหน่ำ

มู่เหลียงพูดขึ้นทันที

"พวกเธอรออยู่ตรงนี้นะ"

เขาเหาะขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าตรงเข้าหาพายุ

"ระวังตัวด้วย!!"

ลี่เยว่ตะโกนไล่หลัง

"รู้แล้ว"

มู่เหลียงยกมือขวาโบกตอบ

เขามองไปข้างหน้า สนามพลังที่มองไม่เห็นปรากฏขึ้นรอบกาย กั้นลมและฝนที่สาดซัดเข้ามาให้อยู่ภายนอก

เปรี้ยง!!

สายฟ้าฟาดใส่ แต่ก็ถูกเขาปัดป้องได้อย่างง่ายดาย

"เก่งจัง..."

ไป๋สวงอ้าปากค้าง

ฮู่เตียนยิ้มมุมปาก มู่เหลียงเก่งแบบนี้มาตลอดอยู่แล้ว

แม้พายุจะรุนแรง แต่ก็ส่งผลกระทบต่อมู่เหลียงเพียงน้อยนิด ไม่นานเขาก็ฝ่าพายุเข้าไปถึงเขตทะเลหมอก

เขาลอยตัวนิ่งกลางอากาศ สัมผัสถึงหมอกรอบกาย

จุดที่เขายืนอยู่ราวกับเส้นแบ่งเขต ด้านหลังคือสภาพอากาศเลวร้าย ด้านหน้าคือหมอกหนาทึบสุดลูกหูลูกตา

"ไม่มีพิษ แค่หมอกธรรมดา?"

มู่เหลียงขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาเพ่งจิต ใช้ความสามารถใหม่ที่เพิ่งได้มาเมื่อไม่กี่วันก่อน บัญชาภูตพราย

พริบตาถัดมา หมอกเบื้องหน้าเขาก็เริ่มปั่นป่วน และแยกตัวออกไปด้านข้างตามเจตจำนงของมู่เหลียง เผยให้เห็นพื้นที่ว่างเปล่าขนาดใหญ่

"ได้ผลแฮะ"

มู่เหลียงยกยิ้มมุมปาก พลังของอสูรวิญญาณแปดหางใช้ได้ผลกับหมอกในทะเลหมอก

เขาลดมือลง หยุดใช้พลัง

ไม่นาน หมอกที่ถูกแหวกออกก็ไหลกลับมารวมตัวกัน เติมเต็มช่องว่างรอบตัวมู่เหลียงอีกครั้ง

"ต้องหาวิธี..."

มู่เหลียงหลุบตาลงครุ่นคิด

เขาต้องการสร้างเส้นทางคมนาคม เส้นทางที่จะเจาะทะลุทะเลหมอก และหมอกตรงหน้านี้คืออุปสรรคด่านแรก

"ขึ้นมา!"

มู่เหลียงยื่นมือออกไป ควบคุมน้ำทะเลเบื้องล่างให้แยกออก ทรายจากก้นผืนน้ำพวยพุ่งขึ้นมา ก่อตัวเป็นเสาขนาดใหญ่โผล่พ้นผิวน้ำ

ในความคิดเขา การสร้างทางด่วนลอยฟ้าเหนือผืนน้ำ เพื่อเชื่อมต่อมหาสมุทรทั้งสองฝั่งน่าจะเป็นทางออก

"แบบนี้ยุ่งยากเกินไป" มู่เหลียงส่ายหน้า ปัดตกแผนนี้ไป

เขายื่นมือออกไปอีกครั้ง เมฆหมอกสีดำกลุ่มใหญ่ปรากฏขึ้นรอบตัว ราวกับแผ่นดินลอยฟ้าท่ามกลางหมอก

"แบบนี้ก็ได้อยู่ แต่เนื้องานก็ไม่ใช่น้อยๆ..."

มู่เหลียงส่ายหน้าช้าๆ

เขาครุ่นคิดอีกครู่หนึ่ง จู่ๆ ดวงตาก็เป็นประกาย นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

"ลองดูหน่อยซิ"

มู่เหลียงพึมพำ

เขาสะบัดมือ ใช้พลังของอสูรวิญญาณแปดหาง หมอกสีเทาจำนวนมากปรากฏขึ้นรอบตัว

หมอกสีเทาแพร่กระจายออกไป ผสมผสานเข้ากับหมอกในทะเลหมอก และกลืนกินหมอกโดยรอบในรัศมีร้อยเมตรไปอย่างรวดเร็ว

"สลาย"

มู่เหลียงกำมือขวากลางอากาศ

วู่ว...

หมอกรอบกายกระจายตัวออกไปอีกครั้ง โดยมีตัวเขาเป็นจุดศูนย์กลาง หมอกในรัศมีร้อยเมตรอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น

ครั้งนี้มู่เหลียงไม่ได้เรียกหมอกสีเทากลับคืนมา แต่ปล่อยให้มันผสมผสานอยู่กับหมอกในทะเลหมอกต่อไป

เขาถอยหลังออกมา หมอกไม่ได้ไหลกลับมาเติมเต็มพื้นที่ว่างรอบตัวเขาอีก ทัศนวิสัยเปิดกว้างถึงร้อยเมตร

"ได้ผล!"

มู่เหลียงยิ้มมุมปาก

เขาไม่รอช้า หันหลังบินฝ่าพายุกลับไปที่หัวของเต่าทมิฬน้อย

ไป๋สวงอดถามไม่ได้

"เป็นยังไงบ้างคะ เจออะไรไหม?"

"ไม่มีอะไร ก็แค่หมอกธรรมดา"

มู่เหลียงส่ายหน้า ไม่ได้อธิบายอะไรมากความ

"งั้นเหรอคะ..."

ไป๋สวงขมวดคิ้วสวยด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

"กลับกันเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่"

มู่เหลียงวาดมือกลางอากาศ พาลี่เยว่ ฮู่เตียน และไป๋สวง ลอยขึ้นจากหัวเต่า มุ่งหน้ากลับเข้าสู่เมืองชั้นใน

แอร๊

เต่าทมิฬน้อยคำรามต่ำ ส่งเจ้านายกลับบ้าน