ตอนที่ 1131 หรือว่ามู่เหลียงจะชอบ…?

เนินสูง ณ ตำหนัก

ภายในห้องทำงาน มู่เหลียงกำลังฟังหยู่ฉินหลานและบูเว่ยเอ๋อ รายงานสรุปงานของเมืองเต่าทมิฬ ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

"มู่เหลียง… คลังกลางทั้งสามแห่งในแผ่นดินใหญ่ ตอนนี้สร้างโรงงานเสร็จไปแล้ว ที่ละหกโรง"

หยู่ฉินหลานเปิดสมุดบันทึก รายงานด้วยท่วงท่าสง่างาม

"ในบรรดาโรงงานทั้งหกมี โรงงานแปรรูปขนสัตว์ โรงงานแปรรูปอาหาร และโรงงานผลิตภัณฑ์ทำความสะอาด ได้เริ่มสายการผลิตแล้ว ส่วนอีกสามโรงงานกำลังอยู่ในขั้นตอนตกแต่งขั้นสุดท้าย พอรับคนงานได้ครบก็เริ่มผลิตได้ทันที"

โรงงานผลิตภัณฑ์ทำความสะอาด เน้นผลิตแปรงสีฟัน ยาสีฟัน และสบู่ ซึ่งในอนาคตจะส่งไปขายที่ทวีปใหม่เช่นกัน

จากคำบอกเล่าของหมิวต้ะ ทำให้รู้ว่าในอาณาจักรไห่ถิงไม่ใช่ทุกคนที่จะดูแลความสะอาดช่องปาก

เหตุผลก็เพราะน้ำยาบ้วนปากมีราคาแพง มีเพียงขุนนางและเชื้อพระวงศ์เท่านั้นที่ยอมจ่ายเพื่อใช้มันทุกวัน

ข้อมูลนี้สำหรับมู่เหลียงแล้ว มันคือโอกาสทางธุรกิจมหาศาล เขาจึงสั่งให้สร้างโรงงานผลิตของใช้เหล่านี้ที่ คลังกลาง

"อืม ว่าต่อสิ"

มู่เหลียงเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ

"เฟ่ยหยานกับชาหลัวเดินทางถึงคลังกลางแล้ว พรุ่งนี้คงจะเริ่มเดินทางกลับ"

หยู่ฉินหลานกล่าวต่อ

"ส่วนคลังกลางที่ซิไป่ฉีไป พรุ่งนี้ก็น่าจะเดินทางไปถึงเมืองจินหยวน"

"อืม"

มู่เหลียงพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเรียบเฉย

หยู่ฉินหลานเอียงคอหันไปบอก

"บูเว่ยเอ๋อ ที่เหลือให้เธอรายงานนะ"

บูเว่ยเอ๋อสะดุ้งโหยง

"เอ๊ะ... ฉันเหรอคะ?"

"แน่นอนสิ"

หยู่ฉินหลาน พยักพเยิดหน้า

"ก็ได้ค่ะ..."

บูเว่ยเอ๋อพรูลมหายใจออก เปิดสมุดบันทึกของตัวเอง

เธอหันไปมองมู่เหลียง แล้วรายงานด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ท่านมู่เหลียงคะ งานบูรณะเมืองชั้นในเสร็จสมบูรณ์เกือบทั้งหมดแล้วค่ะ พื้นที่สีเขียวได้รับการฟื้นฟู พื้นที่เพาะปลูกทั้งในเมืองชั้นนอกและชั้นในก็กลับมาทำการเพาะปลูกได้ตามปกติแล้ว..."

รายงานของบูเว่ยเอ๋อละเอียดถี่ยิบ อะไรที่เธอคิดว่าสำคัญ เธอก็รายงานออกมาจนหมดโดยไม่กลัวว่าจะน่ารำคาญ

"ดีมาก"

มู่เหลียงมองเธอด้วยความประหลาดใจ บูเว่ยเอ๋อมีเงาการทำงานของหยู่ฉินหลานซ้อนทับอยู่ชัดเจน

หยู่ฉินหลานกระพริบตาสีฟ้าครามส่งสัญญาณให้มู่เหลียง กระซิบเบาๆ

"เธอมีพรสวรรค์ด้านการบริหารนะคะ"

"ดูออกแล้วล่ะ"

มู่เหลียงยิ้ม ต่อไปหยู่ฉินหลานคงได้เบาแรงลงจริงๆ เสียที

บูเว่ยเอ๋อถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองมู่เหลียงอย่างประหม่า

"รายงานจบแล้วค่ะ"

มู่เหลียงหันไปถามหยู่ฉินหลานเสียงนุ่ม

"มีอะไรจะเสริมไหม?"

หยู่ฉินหลาน ส่ายหน้ายิ้มๆ

“ไม่มี ที่เธอพูดมาถูกต้องหมดแล้ว”

"งั้นก็ไม่มีปัญหาอะไร"

มู่เหลียงกล่าวเสียงใส

"ค่ะ"

บูเว่ยเอ๋อยิ้มมุมปากอย่างโล่งอก

วิ้ง วิ้ง...

เสียงไพเราะดังขึ้น

แสงสีเขียวปรากฏขึ้นกลางห้องทำงาน กระพริบวูบวาบก่อนจะรวมตัวกันแน่นจนกลายเป็นร่างของหลิงเอ๋อ

ดวงตาสีดำของมู่เหลียงเป็นประกาย

"หลิงเอ๋อ ฟื้นตัวแล้วเหรอ?"

"อื้อๆ ฟื้นแล้ว แถมเก่งขึ้นด้วยนะ"

หลิงเอ๋อพูดพลางโบกมือเล็กๆ ไปมา ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู

มู่เหลียงถึงได้สังเกตรูปร่างของภูตน้อยอย่างจริงจัง ตอนนี้เธอสูงขึ้นถึงหนึ่งเมตรยี่สิบ ดูเหมือนเด็กสาวอายุสิบสองขวบที่ร่าเริงสดใส

บูเว่ยเอ๋อมองดูภูตแห่งชีวิตด้วยความสนใจ โดยเฉพาะปีกโปร่งใสสามคู่ที่อยู่ด้านหลังของเธอ

ภูตน้อยกระพือปีก พุ่งตัวเข้ามาซุกในอ้อมกอดของมู่เหลียง

"เก่งขึ้นแค่ไหนกันเชียว?"

มู่เหลียงถามยิ้มๆ

หลิงเอ๋อโบกมืออวด

"เก่งกว่าเดิมตั้งหลายเท่า ต่อให้ผีมายามาเยอะกว่าคราวที่แล้วอีกเท่าตัว หนูคนเดียวก็เอาอยู่!"

"เก่งมาก"

มู่เหลียงเอ่ยชมอย่างไม่หวงคำพูด

แม้ตัวจะโตขึ้น แต่ระดับสติปัญญาของหลิงเอ๋อก็ยังเหมือนเด็กน้อยอยู่ดี

หลิงเอ๋อเอาแก้มถูไถไปกับแก้มของมู่เหลียง ออดอ้อนว่า

"ฮิๆ หนูจะปกป้องท่านพ่อเอง"

"ตกลง"

มู่เหลียงตายิ้ม ลูบหัวภูตน้อยเบาๆ

บูเว่ยเอ๋อเอียงตัวไปกระซิบถาม

"ท่านมู่เหลียง ชอบเด็กเหรอคะ?"

"คงงั้นมั้งคะ"

หยู่ฉินหลานยักไหล่

บูเว่ยเอ๋อตาเป็นประกาย จินตนาการไปไกล

"ท่านมู่เหลียงหล่อขนาดนี้ ถ้ามีลูกของตัวเอง ลูกต้องออกมาน่ารักมากแน่ๆ เลย"

หยู่ฉินหลานเหลือบมองบูเว่ยเอ๋อ กล่าวอย่างสง่างาม

"นั่นก็ต้องดูว่าใครจะมีวาสนาได้เป็นภรรยาของมู่เหลียงล่ะนะ"

"......"

บูเว่ยเอ๋ออ้าปากค้าง เหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็เงียบไป

ในสายตาของเธอหยู่ฉินหลาน คือคนที่มีโอกาสเป็นภรรยาของมู่เหลียงมากที่สุด ทั้งสวย ทั้งเก่ง แถมยังแข็งแกร่ง

หยู่ฉินหลานยิ้มกริ่มถาม

"อยากจะพูดอะไรหรือเปล่า?"

"ปะ... เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร"

บูเว่ยเอ๋อส่ายหน้ารัวๆ ปิดปากเงียบกริบ

"ท่านพ่อหนูหิวแล้ว"

หลิงเอ๋อเบะปาก

"ได้สิ"

มู่เหลียงยื่นมือออกไป รวบรวมขันธ์แห่งชีวิตเป็นก้อนกลม วางลงบนมือเล็กๆ ของภูตน้อย

"ขอบคุณค่ะ ท่านพ่อ"

หลิงเอ๋อร้องดีใจ แล้วอ้าปากกลืนกินก้อนพลังชีวิตเข้าไปคำโต

มู่เหลียงจิ้มแก้มยุ้ยๆ ของหลิงเอ๋อและขำ

"ถ้าไม่พอก็บอกนะ มีอีกเยอะ"

ศึกผีมายาครั้งนี้ ต้องขอบคุณหลิงเอ๋อจริงๆ ที่ช่วยลดความเสียหายในเมืองชั้นในไปได้มากโข สมควรได้รับการรางวัลอย่างงาม

"อื้อๆ"

หลิงเอ๋อร์ ตอบรับเสียงใส

เธอนึกอะไรขึ้นได้ เงยหน้าขึ้นบอกทั้งที่แก้มยังป่อง

"จริงสิ ท่านพ่อคะ ตอนนี้หนูไปที่กิ่งก้านสาขาได้แล้วนะ"

"ไม่มีข้อจำกัดเหรอ?"

มู่เหลียงเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย

หลิงเอ๋อเชิดคางขึ้น ภูมิใจนำเสนอ

"ที่ไหนที่มีอาณาเขตแสงดาวครอบคลุม หนูไปได้หมดเลย!"

มู่เหลียงอุทาน

"ยอดเยี่ยมไปเลย!"

ถ้าหลิงเอ๋อสามารถปรากฏตัวที่กิ่งก้านสาขาของต้นไม้แห่งชีวิตได้อย่างอิสระ นั่นหมายความว่า คลังกลางที่ต่างๆ จะปลอดภัยยิ่งขึ้น

หยู่ฉินหลานลุกขึ้นยืน กล่าวอย่างสง่างาม

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวไปทำงานต่อนะ"

"อืม ไปเถอะ"

มู่เหลียงพยักหน้า ทั้งที่ยังอุ้มหลิงเอ๋ออยู่

"ฉันขอตัวด้วยค่ะ"

บูเว่ยเอ๋อลุกขึ้นเตรียมจะออกไปพร้อมกัน

จู่ๆ มู่เหลียงก็พูดขึ้น

"คุณรอเดี๋ยวก่อน"

"คะ?"

บูเว่ยเอ๋อชะงักหันไปมองหยู่ฉินหลาน แล้วพยักหน้าแบบงงๆ

"ค่ะ"

หยู่ฉินหลานไม่ได้หยุดเดิน เยื้องย่างออกจากห้องทำงานไปอย่างงดงาม

บูเว่ยเอ๋อหันกลับมามองมู่เหลียง ถามด้วยความสงสัย

"ท่านมู่เหลียง มีคำสั่งอะไรเหรอคะ?"

มู่เหลียงส่ายหน้าถามเรียบๆ

"อยู่ที่ เมืองเต่าทมิฬชินหรือยัง?"

"ชินแล้วค่ะ ที่นี่ดีมากๆ ดีกว่าทุกที่ที่เคยอยู่มาเลย"

บูเว่ยเอ๋อพยักหน้าตอบจริงจัง

"อืม ก็ดีแล้ว"

มู่เหลียง หลุบตาลงพยักหน้า

เขาถามต่อเสียงเรียบ

"ฉันจะทำยุทธภัณฑ์วิญญาณระดับสูงให้เธอสักชิ้น อยากได้แบบไหน?"

"เอ๊ะ! จริงเหรอคะ?"

บูเว่ยเอ๋ออ้าปากค้าง สีหน้าตกตะลึงก่อนจะเปลี่ยนเป็นดีใจสุดขีด

"อืม"

มู่เหลียงยิ้มมุมปาก

นี่คือรางวัลสำหรับการทำงานหนักของเธอ

บูเว่ยเอ๋อลังเลเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเบา

"ฉันอยากได้อุปกรณ์สายป้องกันค่ะ ขอแบบที่ไม่เทอะทะเกินไป ได้ไหมคะ?"

มู่เหลียงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนรับปาก

"ได้สิ ไม่ยากหรอก"

"ดีจังเลย ขอบคุณท่านมู่เหลียงมากค่ะ"

บูเว่ยเอ๋อตื่นเต้นจนใจสั่น กล่าวขอบคุณไม่ขาดปาก

"เอาล่ะ กลับไปพักผ่อนเถอะ"

มู่เหลียงโบกมือ

"ค่ะ"

บูเว่ยเอ๋อลุกขึ้น โค้งคำนับอย่างนอบน้อม แล้วเดินออกจากห้องทำงานไปด้วยฝีเท้าที่เบาสบาย

ตึก ตึก ตึก...

ขณะเดินผ่านโถงทางเดิน ฝีเท้าของเธอก็ชะงักลง ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ ทำไมจู่ๆ มู่เหลียง ถึงจะให้ของล้ำค่าอย่างยุทธภัณฑ์วิญญาณระดับสูงกับเธอล่ะ?

หรือว่า... มู่เหลียง จะชอบฉัน?

"เป็นไปไม่ได้หรอก"

บูเว่ยเอ๋อรีบส่ายหน้า สะบัดความคิดเพ้อเจ้อทิ้งไป

ก็ในตำหนักแห่งนี้ มีผู้หญิงที่สวยกว่าเธอตั้งไม่รู้กี่คนนี่นา