ตอนที่ 1121 เมืองใหญ่ที่ผุพัง

ครืน ครืน...

เครื่อนบินขนส่งลดระดับความสูงลง เหลือเพียงห้าร้อยเมตรเหนือระดับน้ำ เข้าใกล้เมืองใหญ่ที่ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างผืนน้ำและแผ่นดิน

ที่หัวเครื่อง หยู่เฟ่ยหยานเขย่งปลายเท้า ยกกล้องส่องทางไกลขึ้นแล้วสั่ง

"เข้าไปใกล้อีก"

คำสั่งถูกถ่ายทอดลงไป เครื่องบินขนส่งลดระดับลงอีกครั้ง จนห่างจากเมืองใหญ่เพียงสองร้อยเมตร

หยู่เฟ่ยหยาน มองเห็นสภาพของเมืองใหญ่ได้อย่างชัดเจน ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือความเสียหายยับเยิน กำแพงเมืองพังทลายเป็นแถบ เหลือเพียงกำแพงช่วงสั้นๆ ที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่

จากส่วนที่เหลืออยู่ คาดว่ากำแพงเมืองเดิมน่าจะมีความสูงมากกว่าสามสิบเมตร

เมืองใหญ่แห่งนี้มีอาณาเขตกว้างขวาง ใกล้เคียงกับเขตชั้นในของเมืองเต่าทมิฬในปัจจุบัน เพียงแต่บ้านเรือนภายในเมืองพังถล่มลงมาเกือบแปดส่วน ดูเหมือนเมืองร้างที่ไร้ชีวิต

"......"

หยู่เฟ่ยหยานอ้าปากค้าง คำพูดจุกอยู่ที่ลำคอ

"น่าอนาถเหลือเกิน..."

เจ้าหน้าที่ส่องกล้องกลืนน้ำลาย ความโศกเศร้าเกาะกุมจิตใจ

ลูกเรือต่างพากันเงียบกริบ มองลงไปยังเมืองที่พังพินาศเบื้องล่าง ยังสามารถมองเห็นซากศพผีมายา จำนวนไม่น้อย

วู่ว วู่ว วู่ว...

เครื่องบินขนส่งชะลอความเร็วลง ลอยลำอยู่เหนือเมืองใหญ่

หยู่เฟ่ยหยานใจสั่นสะท้าน กล่าวด้วยความตื่นตระหนก

"มีคนตายไปเท่าไหร่กันเนี่ย?"

เมื่อเข้ามาใกล้ ศพที่นอนเกลื่อนถนนช่างบาดตา พอจะจินตนาการได้เลยว่าตอนที่คลื่นผีมายาบุกมา สถานการณ์จะน่าสยดสยองเพียงใด

"เอ๊ะ เหมือนจะเห็นเด็กวิ่งผ่านถนนไป!"

เจ้าหน้าที่ส่องกล้องอุทาน กำกล้องส่องทางไกลในมือแน่นขึ้น แต่ก็หาเด็กคนนั้นไม่เจอแล้ว

ดวงตาคู่สวยของหยู่เฟ่ยหยานเป็นประกาย ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

"หรือว่าในเมืองยังมีคนรอดชีวิต?"

เจ้าหน้าที่ส่องกล้องตอบอย่างไม่มั่นใจ

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะตาฝาดไปก็ได้..."

หยู่เฟ่ยหยาน ตัดสินใจเด็ดขาด

"ไม่ได้การ ฉันจะลงไปดู"

"ท่านเฟ่ยหยาน มันอันตรายเกินไปนะครับ!!"

ทหารอากาศที่เข้าเวรอยู่รีบค้านเสียงหลง

"งั้นพวกนายก็ลงไปกับฉันสิ"

หยู่เฟ่ยหยานเชิดหน้าสั่ง

"รับทราบครับ"

ทหารอากาศขานรับพร้อมเพรียงไม่กล้าปล่อยให้หยู่เฟ่ยหยานลงไปคนเดียว ขืนเกิดเรื่องขึ้น หัวพวกเขานั่นแหละจะหลุดจากบ่า

ยังไงซะ หยู่เฟ่ยหยานก็เป็นถึงลูกสาวของท่านเลขา และมีความสัมพันธ์อันดีกับท่านเจ้าเมือง

หยู่เฟ่ยหยานไม่พูดพร่ำทำเพลง สวมหมวกเกราะหงส์เพลิง พลิกตัวกระโดดลงจากเรือเหาะทันที

ระหว่างที่ร่วงลงมา ปีกที่พับอยู่ด้านหลังก็กางออก พาเด็กสาวผมแดงร่อนลงสู่ถนนสายที่กว้างที่สุดของเมืองเบื้องล่าง

ทันทีที่เข้าใกล้พื้นถนน กลิ่นฉุนกึกก็พุ่งเข้าจมูก

"เหม็นชะมัด"

หยู่เฟ่ยหยานขมวดคิ้วแน่น หลบเลี่ยงศพบนพื้นแล้วร่อนลงอย่างนุ่มนวล

ปีกเกราะหงส์เพลิงหุบลง เธอหยิบพัดหงส์เพลิงออกมากาง ดวงตาสีแดงกวาดมองรอบตัวอย่างระมัดระวัง

หยู่เฟ่ยหยานก้าวเดินไปข้างหน้า เผลอไปเหยียบแขนผีมายาข้างหนึ่งจนหัก

"......"

เธอเม้มปากสะบัดพัดเบาๆ ลูกไฟตกลงมาจุดไฟเผาศพ ผีมายา

เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ...

ศพผีมายาลุกไหม้อย่างรวดเร็ว ไม่ถึงหนึ่งนาทีเปลวไฟก็ลุกท่วมร่าง สามนาทีต่อมาก็เหลือเพียงเถ้าถ่านกองหนึ่ง

หยู่เฟ่ยหยาน ไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเผาศพผีมายา

เธอเดินไปตามถนนสายยาว หลบหลีกบ้านเรือนที่พังถล่ม

ทหารอากาศแปดนายขี่ผึ้งงาน บินคุมเชิงอยู่ที่ระดับความสูงสิบเมตร คอยสังเกตการณ์รอบด้าน ป้องกันไม่ให้มีผีมายาที่ซ่อนอยู่กระโจนออกมาโจมตี

ตึก ตึก ตึก...

ภายในเมืองเงียบสงัด มีเพียงเสียงปีกผึ้งงาน และเสียงฝีเท้าของหยู่เฟ่ยหยาน

กุกกัก กุกกัก...

เสียงประหลาดดังขึ้นจากทางด้านหน้าซ้ายมือ

"ใครน่ะ?"

หยู่เฟ่ยหยานตื่นตัวขึ้นมาทันทีรีบยกพัดหงส์เพลิงขึ้น

เงียบกริบ ไม่มีเสียงตอบรับ

"เห็นใครไหม?"

หยู่เฟ่ยหยานเงยหน้าถามทหารบนฟ้า

ทหารอากาศส่ายหน้า ตอบอย่างนอบน้อม

"ไม่เห็นครับท่าน"

หยู่เฟ่ยหยานขมวดคิ้วลังเลเล็กน้อย แต่ก็ตัดสินใจเดินตรงไปยังทิศทางของเสียง

มันคือบ้านหินที่พังถล่มลงมาเกือบครึ่ง เดิมทีมีสองชั้น แต่ชั้นสองพังราบไปหมดแล้ว เหลือเพียงชั้นล่าง

หยู่เฟ่ยหยานระวังตัวแจ ค่อยๆ ย่างสามขุมไปที่ประตูบ้านหิน เสียงดังมาจากข้างในนั้น

"เป็นคนหรือ ผีมายา?"

เธอตะโกนถาม

ยังคงไร้เสียงตอบรับ

หยู่เฟ่ยหยานตะโกนเสียงเย็น

"ถ้าเป็นคนก็ส่งเสียงมา ไม่งั้นฉันจะโจมตีแล้วนะ"

เธอยกพัดหงส์เพลิงขึ้น ก้อนไฟรวมตัวกันบนหน้าพัด เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นมาแล้ว

"ยะ... อย่า... อย่าทำร้ายหนู หนูออกไปแล้ว..."

เสียงสั่นเครือดังออกมาจากซากบ้าน

"เด็กผู้หญิง!"

หยู่เฟ่ยหยานชะงัก นั่นมันเสียงเด็กผู้หญิงอายุสิบสองสิบสามชัดๆ แถมฟังดูอ่อนแรงมาก

กุกกัก กุกกัก...

เด็กผู้หญิงเดินตัวสั่นงันงกออกมาจากบ้านหิน สภาพมอมแมมดูไม่ได้ ใบหน้าเล็กเปรอะเปื้อนฝุ่น แก้มตอบจนเห็นโครงกระดูก ดวงตาสีส้มหม่นหมองไร้ประกาย

หยู่เฟ่ยหยานเก็บพัดหงส์เพลิง ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

"เมื่อกี้เธอเป็นคนทำเสียงเหรอ?"

ชิงอู้ ตอบเสียงเบาหวิว

"ค่ะ... หนูแค่อยากดูว่าใครมา..."

หยู่เฟ่ยหยานจ้องมองเด็กสาวผมสีส้ม แขนขาที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมาเล็กลีบราวกับไม้ไผ่ เหมือนโดนลมพัดก็จะปลิว

"ครอบครัวเธอหละ?"

เธอเผลอถามออกไป

"......ไม่อยู่แล้วค่ะ"

ชิงอู้หวนนึกถึงอดีตร่างกายสั่นเทิ้มน้ำตาไหลพราก

วินาทีถัดมา เด็กสาวก็หน้าทิ่มลงไปกองกับพื้น

"เป็นอะไรไป!"

หยู่เฟ่ยหยานตกใจ รีบวิ่งเข้าไปดูอาการ

เธอใช้นิ้วอังจมูก ลมหายใจแผ่วเบา

"ท่านครับ เป็นยังไงบ้าง?"

ทหารอากาศสองนายร่อนลงมาจากฟ้าเข้ามามุงดู

"อาการไม่ค่อยดี"

หยู่เฟ่ยหยาน ตอบสั้นๆ

ทหารอากาศวิเคราะห์

"ดูท่าทางน่าจะหิวโซ บวกกับความเสียใจอย่างหนัก ร่างกายรับไม่ไหวเลยเป็นลมไปครับ"

"ฉันรู้น่า"

หยู่เฟ่ยหยานตีหน้าขรึม

เธอคิดครู่หนึ่ง ก่อนหยิบขวดแก้วผลึกออกมา กรอกยารักษาอาการบาดเจ็บ เข้าปากเด็กสาว

สักพัก เด็กสาวก็ไอโขลกออกมาอย่างแรง ดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาค่อยๆ ลืมขึ้น ขนตายาวงอนยังเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา

"เฮ้อ ฟื้นแล้ว!"

หยู่เฟ่ยหยานถอนหายใจโล่งอก

รีบถามไถ่

"เป็นยังไงบ้าง?"

"หิว..."

ชิงอู้อึ้งไปนานกว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้คำเดียว

หยู่เฟ่ยหยานหันไปถามทหาร

"พวกนายใครพกของกินมาบ้าง?"

"ไม่มีครับ"

ทหารอากาศส่ายหน้า

"เดี๋ยวผมกลับไปเอามาให้ครับ"

ทหารนายหนึ่งหัวไว บังคับผึ้งงานบินกลับไปที่เรือเหาะทันที

หยู่เฟ่ยหยานหันกลับมาถามอย่างจริงจัง

"เจ็บตรงไหนอีกไหม?"

"ไม่ค่ะ แค่หิว"

ชิงอู้ส่ายหน้า

เธอจ้องมองดวงตาของพี่สาวผมแดง พูดเสียงแห้งผาก

"พี่สาว... พี่เป็นคนใจดีจังเลยค่ะ"

"อะ ฮ่าๆ งั้นเหรอ?"

หยู่เฟ่ยหยานหน้าแดงระเรื่อ

เธอถามต่อ

"ในเมืองยังมีคนอื่นรอดชีวิตอีกไหม?"

"อื้อ ยังมีค่ะ"

ชิงอู้พยักหน้าเบาๆ

"แล้วทำไมเธอถึงออกมาวิ่งเพ่นพ่านแบบนี้ล่ะ?"

หยู่เฟ่ยหยาน สงสัย

"หนูหิวมาก เลยออกมาหาของกิน..."

ชิงอู้ก้มหน้าตอบด้วยความอับอาย