ตอนที่ 1119 ปรับปรุงคลังกลาง

เป่ยเหลียนและผู้อาวุโสสี่จากไปแล้ว ในห้องรับรองเหลือเพียงมู่เหลียง หยู่ฉินหลาน ส่วนสาวใช้ตัวน้อยเดินออกไปส่งแขก

หยู่ฉินหลาน อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

"ทำไมถึงบอกพวกนั้นเรื่องทวีปใหม่ล่ะ?"

มู่เหลียงนึกอะไรขึ้นได้ จึงหัวเราะเบาๆ

"ยังไงพวกเขาก็ต้องรู้อยู่ดี สู้ใช้มันเป็นเครื่องต่อรองซะตอนนี้เลยดีกว่า ประหยัดคำพูดไปได้เยอะ"

"แค่นี้เองหรอ?"

หยู่ฉินหลานกระพริบตาสีฟ้าครามปริบๆ รู้สึกตะหงิดใจว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้น

"แค่นี้แหละครับ"

มู่เหลียงดีดหน้าผากหยู่ฉินหลาน เบาๆ พูดเสียงนุ่ม

"อย่าคิดเยอะเลย ที่พวกเขานั่งคิดกันนานขนาดนั้นก็เพราะคิดเยอะเหมือนเธอนี่แหละ"

พอหยู่ฉินหลานนึกถึงภาพที่เป่ยเหลียน และผู้อาวุโสสี่นั่งก้มหน้าเครียดกันอยู่ครึ่งชั่วโมง ก็อดไม่ได้ที่จะมุมปากกระตุก

มู่เหลียงลุกขึ้นยืน กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เอาล่ะ ฉินหลานไปจัดการเรื่องต่างๆ เถอะ เดี๋ยวบ่ายนี้เราจะไปดูที่คลังกลางกัน"

"ก็ได้"

หยู่ฉินหลานรับคำ สายตาฉายแววลึกล้ำ

คลังกลางในพื้นที่น้ำเค็ม ยังไม่มีคนไปประจำการ แถมยังขาดปลาอัญมณีอีกด้วย

หยู่ฉินหลานต้องไปคัดคนจากกองกำลังป้องกันเมือง และเปิดรับสมัครเจ้าหน้าที่ที่จะไปประจำการที่คลังกลางเพื่อช่วยพัฒนาพื้นที่ตรงนั้น

หลังจากมู่เหลียงออกจากห้องรับรองไป หยู่ฉินหลานก็หมดอารมณ์จะสอนกายบริหารให้เหล่าสาวใช้ต่อ

ช่วงบ่าย ชาวเมืองจำนวนสองร้อยคนที่ถูกดึงดูดด้วยค่าจ้างสูงลิบลิ่ว มารวมตัวกันที่เมืองชั้นนอก ทุกคนพร้อมที่จะไปทำงานที่ คลังกลาง

อินทรีอัคคีบินวนรอบหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ร่อนลงจอดไม่ไกลจากกลุ่มคน แรงลมจากการกระพือปีกทำเอาชาวเมืองเซจนเกือบล้ม

อินทรีอัคคีหมอบลง บนหลังของมันมีห้องโดยสารแก้วผลึกติดตั้งอยู่ บันไดแก้วผลึกแบบพับได้ถูกปล่อยลงมาที่ทางเข้า

คาวาอิเดินออกมาจากห้องโดยสาร โบกมือเรียก

"ขึ้นมาเลยค่ะ เดี๋ยวฉันไปส่ง"

"มาแล้วๆ"

ชาวเมืองถอนหายใจโล่งอก ความกลัวที่มีต่ออินทรีอัคคี ลดน้อยลงไปมาก

ทุกคนเข้าแถว หอบหิ้วสัมภาระพะรุงพะรัง ทยอยเดินขึ้นไปยังห้องโดยสารแก้วผลึก

ชาวเมืองถูกจัดให้นั่งในห้องโดยสารที่หนึ่ง สอง และสาม ส่วนห้องที่สี่ถึงหกยังว่างอยู่ สำรองไว้สำหรับกองกำลังป้องกันเมือง

"ออกเดินทางได้"

เมื่อทุกคนนั่งเรียบร้อย คาวาอิก็สั่นกระดิ่งในมือ ส่งสัญญาณสั่งการอินทรีอัคคี

แกว้ก

อินทรีอัคคีส่งเสียงร้องยาว สะบัดปีกบินขึ้นอย่างมั่นคง มุ่งหน้าไปยังค่ายทหาร เพื่อไปรับทหารกองกำลังป้องกันเมืองที่ฉินยูคัดเลือกมา

ด้วยความเร็วของอินทรีอัคคี เพียงห้านาทีก็มองเห็นกำแพงเมืองสูงตระหง่านและหมอกแห่งฝัน

แกว้ก

อินทรีอัคคีร้องยาวอีกครั้ง บินวนลดระดับลงจอดกลางลานฝึกซ้อมในค่ายทหาร

ฉินยูเงยหน้ามอง แรงลมจากปีกอินทรีพัดผมสีเขียวของเธอปลิวไสว

ด้านหลังเธอมีทหารกองกำลังป้องกันเมืองหนึ่งร้อยนายยืนเข้าแถวรออยู่ ทุกคนแบกเป้ใบใหญ่สูงเกือบครึ่งตัว อัดแน่นไปด้วยสัมภาระจนตุง

เหล่าทหารต้องเอามือกดหมวกไว้ไม่ให้ปลิวไปตามแรงลม

บันไดแก้วผลึกถูกปล่อยลงมาอีกครั้ง คาวาอิรีบวิ่งลงจากหลังอินทรีอัคคี มาหยุดตรงหน้าฉินยูแล้วทำความเคารพแบบทหารอย่างแข็งขัน

"ท่านฉินยู มารับทหารที่จะไปประจำการที่คลังกลางตามคำสั่งค่ะ"

คาวาอิรายงานอย่างนอบน้อม

ฉินยูทำความเคารพตอบ แล้วผายมือสั่งการ

"ทุกคน ขึ้นได้!"

"รับทราบ!"

ทหารตอบรับพร้อมเพรียง

คาวาอิมองดูทหารกองกำลังป้องกันเมืองที่เข้าแถวเรียงหนึ่ง

ทยอยเดินขึ้นห้องโดยสารอย่างเป็นระเบียบ ในใจรู้สึกทึ่งไม่น้อย

เธอลองเปรียบเทียบทหารอากาศกับกองกำลังป้องกันเมือง พบว่าไม่ว่าจะเป็นขวัญกำลังใจ หรือความเข้มแข็ง ทหารอากาศยังเป็นรองอยู่มาก

"ทั้งหมดหนึ่งร้อยนาย ฝากด้วยนะ"

ฉินยูกล่าวเสียงเรียบ

คาวาอิพยักหน้าหนักแน่น

"วางใจได้เลยค่ะ จะไปส่งถึงคลังกลางอย่างปลอดภัยแน่นอน"

ฉินยูพยักรับ มองส่งสาวแวมไพร์กลับขึ้นห้องโดยสาร อินทรีอัคคีกระพือปีกบินสูงขึ้นมุ่งหน้าออกนอกกำแพงเมือง

เธอสวมหมวกเกราะทับเส้นผมที่ยุ่งเหยิง แล้วหันหลังกลับไปฝึกทหารใหม่ต่อ

คลังกลางในพื้นที่น้ำเค็มอยู่ห่างจากเมืองเต่าทมิฬไม่มากนัก ด้วยความเร็วของอินทรีอัคคีใช้เวลาแค่ยี่สิบนาทีก็ถึง

"ถึงแล้ว"

คาวาอิยืนอยู่ที่ขอบห้องโดยสาร มองเห็นคลังกลางตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางทะเลกว้าง

เธอหยิบกระดิ่งออกมาสั่น พึมพำกับตัวเอง

"ท่านเจ้าเมืองน่าจะถึงแล้วมั้ง"

เมื่อได้รับสัญญาณ อินทรีอัคคีก็เริ่มลดระดับลงพุ่งตรงเข้าหาคลังกลาง

ขณะที่เข้าใกล้ ม่านพลังแก้วผลึกขนาดยักษ์ก็เปิดออกเป็นช่องทาง ให้อินทรีอัคคีบินเข้าไปจอดได้อย่างสะดวก

ภายในคลังกลาง มู่เหลียงวางมือทาบกับม่านพลังแก้วผลึก รอจนอินทรีอัคคีจอดสนิทแล้วถึงค่อยลดมือลง

เขาและหยู่ฉินหลาน นำปลาอัญมณีล่วงหน้ามาก่อน เพื่อจัดการเตรียมเขตหวงห้ามให้พร้อม

คาวาอิลงจากห้องโดยสาร รีบวิ่งมาหามู่เหลียงทำความเคารพอย่างนอบน้อม

"ท่านเจ้าเมือง!"

เธอเทิดทูนและซาบซึ้งในตัวมู่เหลียงอย่างที่สุด

เพราะเขา เธอและพี่ชาย รวมถึงเหล่าแวมไพร์เลือดผสมคนอื่นๆ ถึงมีชีวิตที่ดีแบบนี้ได้

มู่เหลียงพยักหน้า ถามเรียบๆ

"พาคนมาครบไหม?"

"ครบค่ะ"

คาวาอิพยักหน้าแรงๆ

ด้านหลังเธอ ชาวเมืองสองร้อยคนและทหารอีกร้อยนายทยอยเดินลงจากหลังอินทรีอัคคี

ทหารกองกำลังป้องกันเมืองจัดแถวเป็นระเบียบอีกครั้ง ส่วนชาวเมืองจับกลุ่มกันด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลอกไปมา สำรวจรอบๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น

"โห... ที่นี่สะอาดจัง"

มีคนอุทานออกมา

"ดูดีไม่แพ้เมืองรองเลย ค่อยยังชั่วหน่อย..."

ชาวเมืองซุบซิบกันเซ็งแซ่

หยู่ฉินหลานเสยผมอย่างสง่างาม

"มู่เหลียงไปจัดการส่วนอื่นต่อเถอะ ตรงนี้ฉันจัดการเอง"

"อืม"

มู่เหลียงรับคำ แล้วเดินตรงไปยังพื้นที่เพาะปลูก

พวกเขายังไม่ได้ขนผักสดมาที่คลังกลาง ต้องมาปลูกเอาหน้างาน

มู่เหลียงมาถึงพื้นที่เพาะปลูก กระทืบเท้าลงพื้นเบาๆ ดินในแปลงก็พลิกตลบขึ้นมา ร่วนซุยพร้อมปลูก

ดินทรายของคลังกลางได้รับการปรับสภาพโดยอาณาเขตแสงดาวของต้นชาประกายขั้น 9 จนสามารถเพาะปลูกพืชได้แล้ว อย่างน้อยก็รับประกันได้ว่าปลูกแล้วไม่ตาย

มู่เหลียงพลิกมือเรียกถุงเมล็ดผักออกมาจากมิติ บังคับสายลมให้หอบเมล็ดพันธุ์โปรยปรายลงสู่พื้นดินอย่างสม่ำเสมอ

จากนั้นเขาก็หยิบเถาวัลย์มันเทศออกมาอีกหลายถุงใหญ่ ใช้พลังควบคุมให้มันปักลงไปในดินทรายร่วนๆ

"เรียบร้อย"

มู่เหลียงปัดมือไปมาใช้ความคิดสร้างมวลน้ำขึ้น

ซู่ ซู่...

ไม่นานนัก ฝนปรอยๆ ก็ตกลงมาในแปลงเพาะปลูก ชุ่มฉ่ำไปทั่วพื้นดิน

"อาณาเขตแสงดาว"

มู่เหลียงยื่นมือออกไป แผ่ขยายเขตแดนครอบคลุมทั่วทั้งพื้นที่เพาะปลูก

เวลาผ่านไป เมล็ดพันธุ์เริ่มงอกรากและแทงยอดอ่อน เถาวัลย์มันเทศก็แตกรากใหม่ เจริญเติบโตอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ผ่านไปห้านาที มะเขือเทศ ผักกาดขาว และผักอื่นๆ ก็โตเต็มวัยอย่างน่าอัศจรรย์ มะเขือเทศถึงขั้นออกดอกตูมพร้อมจะบานสะพรั่ง

"ที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเวลา"

มู่เหลียงพยักหน้าพอใจ

ขั้นตอนต่อไปคือการแจ้งข่าวไปยังเกาะแก่งใกล้เคียง ประชาสัมพันธ์คลังกลางให้เป็นที่รู้จัก ถึงจะกอบโกยผลึกสัตว์อสูรได้อย่างเป็นกอบเป็นกำ