ตอนที่ 1111 เป็นพลังที่ยอดเยี่ยมทีเดียว
ตอนที่ 1111 เป็นพลังที่ยอดเยี่ยมทีเดียว
เวลา 20 นาฬิกา ณ ห้องอาหารภายในพระราชวัง
ฮู่เตียนและคนอื่นๆ นั่งประจำที่กันหมดแล้ว กำลังพูดคุยสัพเพเหระระหว่างรอมู่เหลียง
"มู่เหลียง ยังไม่มาอีเหรอ?"
หยู่ฉินหลานเดินนำไห่ตี๋ เข้ามาในห้องอาหาร
ฮู่เตียนส่ายหน้า ตอบด้วยน้ำเสียงมีเสน่ห์
"ยังเลย เขาแวะไปที่สวนหลังตำหนัก น่าจะใกล้มาแล้วล่ะ"
"คุณไห่ตี๋ เชิญนั่งตรงนี้ค่ะ"
เว่ยหยูหลันเดินเข้ามา เลื่อนเก้าอี้ข้างๆ จาลั่วให้
"ขอบคุณ"
ไห่ตี๋พยักหน้ารับ ส่งยิ้มเป็นมิตรให้สาวๆ ทุกคน
เซียวมี่นำชุดจานชามใหม่มาวางตรงหน้าไห่ตี๋ พร้อมรินน้ำแอปเปิ้ลคั้นสดให้หนึ่งแก้ว
ผลไม้ในเมืองเต่าทมิฬมีเหลือเฟือ ดังนั้นมื้อเย็นของพระราชวังจึงมีน้ำผลไม้คั้นสดให้คนละแก้วเสมอ
ไห่ตี๋ตาลุกวาว กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่
จ๊อก จ๊อก...
หยู่เฟ่ยหยานกุมท้องตัวเองทำหน้ามุ่ย จ้องมองแฮมเบอร์เกอร์กองโตแล้วกลืนน้ำลาย
"อดทน"
หยู่ฉินหลานปลอบโยนอย่างผู้ดี
หยู่เฟ่ยหยานแก้มป่องหันมาบอก
"แม่ อีกสองวันหนูจะต้องไปกับเครื่องบินไปตรวจงานที่คลังกลางนะ"
"อืม ไปเถอะ"
หยู่ฉินหลานพยักหน้าอนุญาต
มู่เหลียงเคยคุยเรื่องนี้กับเธอแล้ว เทียบกับตอนแรกๆ ที่ลูกสาวต้องออกไปทำงานข้างนอก ตอนนี้เธอเลิกเป็นห่วงไปเยอะแล้ว
ตึก ตึก ตึก...
เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมา เหยาเอ๋อจูงมือสาวใช้คนใหม่เข้ามาในห้องอาหาร
หยู่ฉินหลานหันไปมอง ยิ้มให้อย่างสง่างาม
"มากันแล้วเหรอ"
"ว้าวๆ สาวใช้คนใหม่หรอ?"
หยู่เฟ่ยหยานเบิกดวงตาสีแดงกว้าง จ้องมองเสี่ยวจื่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ซิไป๋ฉียิ้มจนเห็นเขี้ยว ชมออกมา
"น่ารักจังเลย"
"ขอบคุณค่ะ!!"
เสี่ยวจื่อหน้าแดง ก้มหัวทักทายอย่างนอบน้อม
"สวัสดีค่ะทุกคน หนูชื่อเสี่ยวจื่อค่ะ"
ลี่ลี่อุทาน
"เอ๊ะ ชื่อเหมือน อสูรจิตอัสนีเลย"
"อืม จำง่ายดี"
หยู่ฉินหลาน ยิ้มบางๆ
หยู่เฟ่ยหยานแซว
"อย่าให้เจ้านั่นรู้เข้าล่ะ เดี๋ยวจะงอนเอา"
อสูรจิตสายฟ้าเป็นสัตว์ที่หยิ่งและเอาแต่ใจมาก โดยเฉพาะหลังจากที่มู่เหลียงพัฒนามันขึ้นระดับแปด นิสัยก็ยิ่งหนักข้อขึ้นไปอีก
"งั้น เสี่ยวจื่อ ต้องระวังตัวหน่อยแล้วนะ"
สาวๆ พากันเย้าแหย่สาวใช้ตัวน้อย
"ค่ะ... หนูจะระวัง..."
เสี่ยวจื่อตอบอย่างประหม่า
"อย่าไปแกล้งน้องสิ เดี๋ยวกลัวจนเตลิดไปหมด"
ฮู่เตียนหรี่ดวงตาสีกุหลาบลง ยิ้มอย่างอารมณ์ดี
เสี่ยวจื่อ แม้จะตื่นเต้นแต่ก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ความโศกเศร้าในใจจางหายไปมากโข
มู่เหลียงและมินโฮ เดินตามกันเข้ามาในห้องอาหาร
เขาถามยิ้มๆ
"คุยอะไรกันอยู่ หัวเราะกันสนุกเชียว"
"ท่านมู่เหลียง!"
เหยาเอ๋อส่งเสียงเรียกใสแจ๋ว มือเล็กๆ กระตุกชายเสื้อด้านหลังของเสี่ยวจื่อเบาๆ
เสี่ยวจื่อสะดุ้ง รีบขานรับตาม
"ท่านมู่เหลียง"
"อืม หน้าตาน่ารักดีนะ"
มู่เหลียงยิ้มชมอย่างอ่อนโยน
เสี่ยวจื่อหน้าแดงซ่าน ท่านเจ้าเมืองชมเธอด้วย รู้สึกตื่นเต้นจัง
วินาทีถัดมา สายตาของสาวๆ ทุกคนก็พุ่งเป้าไปที่มู่เหลียงเป็นตาเดียว
"เป็นอะไรกัน?"
มู่เหลียงเลิกคิ้ว หรือเขาพูดอะไรผิดไป?
หยู่ฉินหลาน แววตาพราวระยับ
"เปล่า รีบนั่งเถอะ"
"อืม ลงมืทานกันได้เลย"
มู่เหลียงนั่งลงหยิบแฮมเบอร์เกอร์ขึ้นมากัดคำโต
"ทานแล้วนะ อั้ม..."
หยู่เฟ่ยหยาน พูดไม่ทันจบประโยค ปากก็งับแฮมเบอร์เกอร์ชิ้นโตเข้าไปแล้ว
"แฮมเบอร์เกอร์วันนี้อร่อยเหมือนเดิมเลย"
ซิไป๋ฉีเคี้ยวแก้มตุ่ย
เอือก...
"......"
เสี่ยวจื่อเม้มริมฝีปาก แอบกลืนน้ำลาย ดูน่าอร่อยจังเลย
เหยาเอ๋อกระซิบ
"ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวเราก็ได้กินแล้ว"
"อื้อ"
เสี่ยวจื่อพยักหน้า กวาดตามองทุกคนบนโต๊ะอาหาร พยายามจดจำหน้าค่าตาของแต่ละคนไว้
ฮู่เตียนเอียงคอถาม
"มู่เหลียง ได้ข่าวว่าส่งซูจีไปทวีปใหม่หรอ?"
"อืม พลังของเธอเหมาะกับภารกิจนี้ที่สุดแล้ว"
มู่เหลียงตอบสั้นๆ
ทวีปใหม่?
"??"
ไห่ตี๋และเสี่ยวจื่อต่างงุนงง
ฮู่เตียนพึมพำกับตัวเอง
"หวังว่าเธอคงไม่เจออันตรายอะไร แล้วก็สามารถส่งข่าวจากทวีปใหม่กลับมาได้"
"คุณซูจีส่งข่าวกลับมาแล้วค่ะ ว่าปลอดภัยดี"
ป๋าฟูรายงานเสียงใส
ก่อนซูจีจะออกเดินทาง มู่เหลียงกำชับเธอไว้ว่าต้องรายงานความปลอดภัยกลับมาสม่ำเสมอ
"เธอฉลาด ไม่น่าจะมีปัญหาหรอก" ลี่เยว่กล่าวเสริม
ลี่ลี่พูดอย่างภูมิใจ
"ก็เคยเป็นถึงจอมโจรมาก่อนนี่นา ไหวพริบแพรวพราวอยู่แล้ว"
เสี่ยวจื่อตาโตจอมโจรก็เข้าร่วมกับเมืองเต่าทมิฬได้ด้วยเหรอ?
"จริงๆ ให้ฮูซินไปก็ได้นะ"
มู่เหลียงหันไปมองสาวผมส้มที่กำลังก้มหน้าก้มตากิน
"คะ?"
ฮูซินเงยหน้าขึ้น มองเขาตาแป๋ว
มู่เหลียงอธิบาย
"พลังของเธอบวกกับเกราะภูติผี สามารถหลบหนีการล้อมจับของศัตรูได้สบายๆ"
"อ้าว แล้วทำไมไม่ให้ฉันไปล่ะคะ?"
ฮูซินเอียงคอถามอย่างสงสัย
มู่เหลียงตอบเสียงนุ่ม
"พิจารณาดูแล้ว ซูจีเปลี่ยนหน้าได้ เหมาะจะแฝงตัวใช้ชีวิตในทวีปใหม่มากกว่า น่าจะสืบข่าวได้เยอะกว่า"
"อย่างนี้นี่เอง..."
ฮูซินพยักหน้าแก้มป่อง
"อีกเหตุผลหนึ่งคือ ฝีมือเธอยังไม่ถึงขั้นด้วยแหละ"
ลี่เยว่พูดลอยๆ ขึ้นมา
"ประโยคนี้ไม่ต้องพูดก็ได้มั้งคะ..."
ฮูซินหน้ามุ่ย กัดแฮมเบอร์เกอร์ในมือระบายอารมณ์
สาวๆ ต่างพากันหัวเราะร่า บรรยากาศในห้องอาหารเต็มไปด้วยความรื่นเริง
เสี่ยวจื่อมองดูด้วยความสนใจ มุมปากยกยิ้มตามไปด้วย
หยู่ฉินหลานนึกอะไรขึ้นได้ หันไปถามเด็กสาวผมม่วงที่ยืนนิ่งอยู่
"จริงสิ เสี่ยวจื่อเธอเป็นผู้ตื่นด้วยใช่ไหม?"
"ค่ะ เป็นค่ะ"
เสี่ยวจื่อพยักหน้ารับ
"มีพลังอะไรหรอ?"
มู่เหลียงถามด้วยความสนใจ
เสี่ยวจื่อตอบอย่างเขินอาย
"หนูอธิบายไม่ค่อยถูก แต่ทำให้ดูได้ค่ะ"
"มันอันตรายไหม?"
ลี่เยว่ถามอย่างระแวดระวัง
"ไม่ค่ะ ไม่เลย"
เสี่ยวจื่อรีบปฏิเสธ
มู่เหลียงปัดเศษขนมปังออกจากมือ ยิ้มแล้วบอก
"งั้นลองแสดงให้ดูหน่อยสิ"
"ได้ค่ะ"
เสี่ยวจื่อมองมู่เหลียงแวบหนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงรวบรวมสมาธิ
วิ้ง...
คลื่นพลังไร้รูปร่างแผ่ออกมาจากตัวเด็กสาวผมม่วง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ร่างกายของเธอกลายเป็นโปร่งใส
"นี่มัน?"
หยู่ฉินหลานกระพริบตาสีฟ้าครามปริบๆ
"ลองปาของใส่หนูได้เลยค่ะ"
เสี่ยวจื่อบอกเสียงเบา
"ฉันเอง"
หยู่เฟ่ยหยานคว้าจานแก้วบนโต๊ะ ทำท่าจะขว้างออกไป
"เดี๋ยวๆ อันตรายเกินไปแล้ว"
หยู่ฉินหลานรีบคว้ามือลูกสาวไว้
"ฉันเอง"
ฮู่เตียนหยิบกระดาษทิชชู่บนโต๊ะขึ้นมาขยำเป็นก้อน แล้วปาใส่เด็กสาวผมม่วง
ภาพมหัศจรรย์ปรากฏขึ้น ก้อนกระดาษทะลุผ่านร่างกายของเด็กสาวไปราวกับไม่มีอะไรขวางกั้น
"เอ๊ะ!?"
ซิไป๋ฉีและคนอื่นๆ ตาค้าง
เสี่ยวจื่อยิ้มอายๆ
"นี่แหละค่ะพลังผู้ตื่นของหนู การโจมตีทางกายภาพทำอะไรหนูไม่ได้เลย"
"สุดยอดไปเลย!!"
หยู่เฟ่ยหยานร้องลั่น ดวงตาสีแดงเป็นประกายวิบวับ
"ถือเป็นพลังที่ยอดเยี่ยมทีเดียว ป้องกันการโจมตีได้ทุกรูปแบบเลยหรอ?"
มู่เหลียงเลิกคิ้วถาม
"เท่าที่ผ่านมายังไม่เคยเจอการโจมตีที่ทำอันตรายหนูได้ค่ะ ส่วนรูปแบบอื่น... หนูไม่แน่ใจ"
เสี่ยวจื่อตอบเสียงเบา
หยู่ฉินหลาน พยักหน้าช้าๆ
"แค่นี้ก็เก่งมากแล้วล่ะ รับผิดชอบงานได้หลายอย่างเลย"
"ขอแค่ให้หนูได้ช่วยงานก็พอค่ะ"
เสี่ยวจื่อพยักหน้าอย่างว่าง่าย