ตอนที่ 1107 พูดจาทำลายบรรยากาศ

ห้องทำงาน มู่เหลียงเพิ่งกลับมาจากประชุมรายงานผลปฏิบัติงาน เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางถอนหายใจยาว

แกรก...

ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออก ป๋าฟูยกชาร้อนเข้ามาวางไว้ทางขวามือของมู่เหลียงอย่างเบามือ

ป๋าฟูโน้มตัวลงกระซิบ

"ท่านมู่เหลียงคะ คุณหนูไป๋สวงรออยู่หน้าห้องค่ะ"

มือที่กำลังยกถ้วยชาของมู่เหลียงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเรียบๆ

"ให้เธอเข้ามาได้"

"ค่ะ"

ป๋าฟูรับคำเสียงใส

หน้าห้องทำงาน ไป๋สวงเดินกลับไปกลับมาด้วยความกระวนกระวายคืนภูติจันทรุปราคาเพิ่งจะผ่านพ้นไป เธอจึงอดใจรอไม่ไหว อยากจะรีบมาถามมู่เหลียงว่าจะเดินทางไปทะเลหมอกเมื่อไหร่

"เขาคงไม่หลอกฉันหรอกนะ?"

เธอกัดริมฝีปากล่างในใจเต็มไปด้วยความกังวล

ป๋าฟูเดินออกมาจากห้องทำงาน กล่าวเสียงหวาน

"คุณหนูไป๋สวง ท่านมู่เหลียงเชิญด้านในค่ะ"

"ขอบใจ"

ไป๋สวงพรูลมหายใจออก

เธอพยักหน้าให้ป๋าฟู แล้วเดินเชิดหน้าอกผายไหล่ผึ่งเข้าไปในห้องทำงาน แต่พอสบตาเข้ากับมู่เหลียง ความหยิ่งทะนงที่มีก็หดหายไป ต้องก้มหน้าลงอย่างนอบน้อม

มู่เหลียงมองดูเด็กสาวผมม่วง แล้วยิ้มมุมปาก

"เชิญนั่งครับ คุณหนู"

"ขอบคุณค่ะ"

ไป๋สวงนั่งลงตรงข้ามมู่เหลียง ดวงตาสีม่วงทองจ้องมองเขา หัวใจเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ

ป๋าฟูยกชาร้อนมาวางตรงหน้าเธอ

มู่เหลียงจิบชาแล้วเอ่ยทัก

"ดูตื่นเต้นนะ"

"ฮะ... จริงหรอ?"

ไป๋สวง หัวเราะแห้งๆ

มู่เหลียงยิ้มบางๆ พอจะเดาจุดประสงค์ของเธอออก

"มีธุระอะไร เชิญพูดมาได้เลย"

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองเธอด้วยสายตาเรียบเฉย

ไป๋สวงทำหน้าจริงจัง ถามว่า

"ท่านมู่เหลียงคะ ฉันแค่อยากจะถามว่า เมื่อไหร่พวกเราจะออกเดินทางไปทะเลหมอกคะ?"

มู่เหลียงคิดในใจว่ากะไว้แล้วเชียว

เขาตอบเสียงเรียบ

"ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คาดว่าจะออกเดินทางได้ในอีกสิบห้าวันครับ"

"สิบห้าวัน!"

ไป๋สวงขมวดคิ้วสวยถามต่อ

"เร็วกว่านี้ไม่ได้เหรอคะ?"

มู่เหลียงส่ายหน้า อธิบายอย่างใจเย็น

"สิบห้าวันนี่ถือว่าเร็วมากแล้วครับ ยังมีเรื่องต้องจัดการอีกเยอะ"

"......ก็ได้ค่ะ"

ไป๋สวงลอบถอนหายใจ ได้แต่ภาวนาว่าพ่อกับแม่คงจะไม่เป็นห่วงเธอมากเกินไปนะ

มู่เหลียงพูดปลอบโยน

"ไม่ต้องกังวลไป ยังไงเราก็ต้องไปทะเลหมอกแน่นอน ไม่เลื่อนออกไปนานหรอกครับ"

"ฉันเชื่อท่านมู่เหลียงค่ะ"

ไป๋สวงลุกขึ้นยืนโค้งคำนับอย่างจริงใจ

มู่เหลียงยิ้มขำ ถ้าเชื่อจริงๆ จะถ่อสังขารมาถามถึงนี่ทำไมกัน?

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

"มู่เหลียง"

เสียงของลี่เยว่ดังลอดเข้ามา

"ท่านมีธุระอื่น งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ"

ไป๋สวงโค้งลา

มู่เหลียงยิ้มรับผายมือเชิญ

แกรก...

ไป๋สวงเปิดประตูเดินสวนกับลี่เยว่ เธอพยักหน้าทักทายเล็กน้อย แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

ลี่เยว่มองตามหลังไปด้วยความสงสัย เธอมาทำอะไรที่นี่?

"ทำไมไม่เข้ามาล่ะ?"

มู่เหลียงถามกลั้วหัวเราะ

"เข้าไปแล้ว"

ลี่เยว่ได้สติ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องทำงาน

มู่เหลียงมองลึกเข้าไปในดวงตาของลี่เยว่ กล่าวเสียงใส

"เธอมาถามว่าจะไปทะเลหมอกเมื่อไหร่น่ะ"

ลี่เยว่ชะงักเข้าใจทันทีว่ามู่เหลียงกำลังคลายความสงสัยให้เธอ หัวใจดวงน้อยพลันอ่อนยวบลง

"มู่เหลียง นักวิจัยของดินแดนเขียวขจีพวกนั้นขออยู่ต่อกันหมดเลย..."

เธอนั่งลงข้างกายมู่เหลียง เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนพื้นที่สูงชั้นสองให้ฟัง

"กะไว้อยู่แล้ว"

มู่เหลียงยิ้มอย่างมั่นใจ

ช่วงที่นักวิจัยของดินแดนเขียวขจี พักอยู่ที่เนินสูง เขาให้คนคอยส่งข้าวของเครื่องใช้ดีๆ ไปปรนเปรอไม่ขาด เพื่อซื้อใจและทำให้พวกเขารู้ซึ้งถึงความดีงามของเมืองเต่าทมิฬ

อย่างที่เขาว่ากันว่า จากยากจนไปสู่ร่ำรวยนั้นง่าย แต่จากร่ำรวยกลับไปสู่ยากจนนั้นยากยิ่งกว่า

"แล้วจะเอายังไงต่อดี?"

ลี่เยว่ถามด้วยความอยากรู้

มู่เหลียงยื่นมือไปเชยคางเบาๆ พูดเสียงนุ่ม

"หาคนไปเจรจา แล้วรับพวกเขาเข้ามาอยู่กับเมืองเต่าทมิฬอย่างเป็นทางการซะ"

"ได้"

ลี่เยว่หน้าแดงระเรื่อ แพขนตางอนยาวสั่นไหวเล็กน้อย จดจ่ออยู่กับใบหน้าของมู่เหลียง

มู่เหลียงลดมือลง ดึงร่างบางเข้ามาโอบกอดลมหายใจรดรินใบหน้า

"มู่เหลียง..."

ลี่เยว่แนบหน้ากับอกกว้างของเขา เสียงสั่นพร่า

"หือ?"

ลูกกระเดือกของมู่เหลียงขยับขึ้นลง เสียงทุ้มต่ำลง

ลี่เยว่ก้มหน้าลงเล็กน้อย กระซิบถามเสียงเบาหวิว

"เกราะไม่บาดผิวเจ็บหรอ?"

ปกติแล้ว นอกจากเวลานอนและพักผ่อน เธอมักจะสวมเกราะภูติผีติดตัวอยู่เสมอ

"......"

หางตาของมู่เหลียงกระตุก

พูดจาทำลายบรรยากาศชัดๆ

ลี่เยว่แววตาพราวระยับ รีบเปลี่ยนเรื่อง

"ยังมีอีกเรื่อง พวกหมิวต้ะกำลังกว้านซื้อสินค้าล็อตใหญ่ ดูท่าทางเตรียมจะหนีแล้ว"

"อืม ปล่อยพวกเขาไปเถอะ"

มู่เหลียงตอบอย่างไม่ใส่ใจ

ลี่เยว่วางมือบนไหล่มู่เหลียง ถามเสียงเบา

"จะส่งคนสะกดรอยตามไปไหมคะ?"

"มีคนเหมาะๆ หรอ?"

มู่เหลียงบีบแก้มเนียนของเธอเบาๆ

พวกหมิวต้ะกำลังจะกลับทวีปใหม่ ที่นั่นมีความไม่แน่นอนรออยู่เพียบ ส่งคนตามไปอาจเกิดเหตุไม่คาดฝันได้ง่ายๆ

"ซูจี..."

ลี่เยว่เอ่ยชื่อออกมาเบาๆ

มือของมู่เหลียงชะงัก นึกถึงพลังของซูจีขึ้นมาได้ เธอนี่แหละเหมาะสมที่สุด

ลี่เยว่กล่าวเสียงอ่อน

"ให้เธอแปลงโฉมเป็นคนอื่น แล้วให้ใส่เกราะภูติผีไปด้วย แฝงตัวขึ้นเรือไปน่าจะไม่ถูกจับได้หรอก"

"อืม ไปเรียกเธอมาพบหน่อย เดี๋ยวฉันคุยกับเธอเอง"

มู่เหลียงพยักหน้า

ด้วยความสามารถระดับซูจีให้มาเป็นแค่ครูสอนการแสดงละครเวทีดูจะใช้งานผิดประเภทไปหน่อย

"ได้"

ลี่เยว่พยักหน้าผละออกจากอ้อมกอดของ มู่เหลียง อย่างอ้อยอิ่ง

เธอหันหลังเดินจากไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้น

"ท่านมู่เหลียง"

เสียงยั่วยวนของซูจีดังลอดเข้ามา

"เข้ามาสิ"

มู่เหลียง เลิกคิ้ว

แกรก...

ประตูห้องถูกผลักออก ซูจีเดินนวยนาดเข้ามา ถามด้วยความสงสัย

"ท่านมู่เหลียง ลี่เยว่บอกว่าท่านเรียกหาฉันเหรอคะ?"

"อืม มีภารกิจให้ทำ"

มู่เหลียงพยักหน้าผายมือเชิญให้เธอนั่ง

ซูจีนั่งลงตรงข้ามมู่เหลียง ด้วยความสงสัยแอบชำเลืองมองเขาเป็นระยะ

มู่เหลียงไม่พูดพร่ำทำเพลง เข้าประเด็นทันที

"อีกฟากหนึ่งของทะเลหมอก มีทวีปใหม่ เรื่องนี้คุณคงรู้ใช่ไหม?"

"รู้ค่ะ"

ซูจีพยักหน้าอย่างลังเล ในหัวเริ่มจินตนาการไปต่างๆ นานา

มู่เหลียงกล่าวเสียงเรียบ

"ที่ถนนการค้ามีกลุ่มนักผจญภัยจากทวีปใหม่ พวกเขากำลังจะเดินทางกลับ ฉันต้องการให้เธอติดตามพวกเขาไป"

"หา?"

ซูจีเบิกตากว้าง จะให้เธอไปทวีปใหม่เนี่ยนะ!?

"ไม่อยากไปเหรอ?"

มู่เหลียงเลิกคิ้วถาม

"ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ..."

ซูจีอ้าปากค้าง

เธอยิ้มเจื่อน

"ท่านมู่เหลียงคะ ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับทวีปใหม่เลย ให้ฉันไปทำไมคะ?"

"ก็เพราะไม่รู้นั่นแหละ ถึงต้องส่งคนไปสืบข่าวล่วงหน้าไง"

มู่เหลียงตอบกลับ

ซูจิเป็นสมาชิกนอกเครื่องแบบของหน่วยพิเศษภูติผี มีหน้าที่ต้องปฏิบัติภารกิจนี้

ซูจีเถียงไม่ออก นั่งหน้ามุ่ยบ่นพึมพำอยู่คนเดียวพักใหญ่

"ว่าไง?"

มู่เหลียงเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ จ้องมองเธอด้วยสายตานิ่งสงบ

"ไปก็ได้ค่ะ"

ซูจียืดตัวตรง ทำหน้าเหมือนคนยอมตายถวายชีวิต

มู่เหลียงทั้งขำทั้งฉิว รีบปลอบโยน

"ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวจะให้ของวิเศษไว้ป้องกันตัว ถ้ามีอันตรายก็ให้ถอยหนีออกมาได้เลย"

"รับทราบค่ะ"

ซูจีถอนหายใจโล่งอก ค่อยยังชั่วหน่อย