ตอนที่ 1093 ผีมายาบุกเข้าเขตชั้นใน

เขตชั้นใน เนินสูง

หยู่ฉินหลานยืนอยู่หน้าตำหนักบนชั้นแปด ทอดสายตามองไปยังทิศทางของป้อมซานไห่

พื้นดินสั่นสะเทือน เสียงระเบิดตูมตามดังแว่วมาข้างหู แต่ไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

สีหน้าของเธอเคร่งเครียด ฝ่ามือชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นๆ ในใจเริ่มก่อเกิดความกังวล

เธอเพิ่งจะส่งมู่เหลียงออกจากคำหนัก กำลังจะออกไปตรวจตราความเรียบร้อยในเมือง ก็ได้ยินเสียงระเบิดดังมาจากทิศทางของเขตชั้นนอกเสียก่อน

ตึก ตึก ตึก...

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังใกล้เข้ามา เว่ยหยูหลันวิ่งหน้าตื่นออกมาจากตำหนัก เมื่อเห็นหยู่ฉินหลานยังอยู่ ความกังวลบนใบหน้าก็ไม่ได้ลดน้อยลง

เธอรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรน

"ท่านฉินหลานคะ ผีมายาระลอกนี้มีเยอะเหลือเกิน บางส่วนบุกผ่านเขตชั้นนอกแล้ว อีกไม่นานคงมาถึงเขตชั้นในแน่ค่ะ"

"อะไรนะ!"

หยู่ฉินหลานสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ความกังวลระหว่างคิ้วแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึง

"นี่เป็นข่าวที่ส่งมาจาก ป้อมซานไห่ และเมืองรองค่ะ"

เว่ยหยูหลันพยักหน้ายืนยันหนักแน่น

หยู่ฉินหลานรีบตั้งสติ แล้วสั่งการ

"เร็วเข้า แจ้งให้ตีระฆังเตือนในเมืองเดี๋ยวนี้"

"แจ้งไปเรียบร้อยแล้วค่ะ"

เว่ยหยูหลัน ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

แกร็งๆ

สิ้นเสียงสาวใช้ตัวน้อย เสียงระฆังก็ดังกังวานรัวเร็วมาจากทิศทางเมืองชั้นใน ฟังแล้วชวนให้จิตใจว้าวุ่นกระวนกระวาย

ทันทีที่สิ้นเสียงระฆัง ผู้คนที่ยังอยู่บนพื้นดินในเมืองชั้นในต่างหน้าถอดสี รีบวิ่งกรูไปยังทางเข้าหลุมหลบภัยใต้ดินที่ใกล้ที่สุดอย่างเร่งรีบ

ตึก ตึก ตึก...

เสียงฝีเท้าที่เป็นระเบียบดังขึ้น หนี่จี่ชานำหน่วยพิทักษ์เนินสูงวิ่งเข้ามา

"พี่ฉินหลาน!"

หนี่จี่ชาส่งสายตาเป็นเชิงถาม

หยู่ฉินหลานสั่งการเสียงเข้ม

"เร็วเข้า แจ้งทุกคนที่เนินสูงให้ลงไปหลบภัยในหลุมหลบภัยเดี๋ยวนี้"

บนพื้นที่สูงยังมีคนอยู่ไม่น้อย ทั้งนักวิจัยจากดินแดนเขียวขจี ช่างยุทธภัณฑ์วิญญาณ และเจ้าหน้าที่ต่างๆ

โชคดีที่ใต้เนินสูงมีหลุมหลบภัยขนาดใหญ่อยู่ ซึ่งถูกโอบล้อมด้วยรากของต้นไม้แห่งชีวิต เรียกได้ว่าเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดในเมืองเต่าทมิฬ

หนี่จี่ชาพยักหน้า หันไปกำชับลูกน้อง

"อามาน อาชิง พวกเธอพาคนไปจัดการเรื่องนี้"

"รับทราบ!"

อาชิง และ อามาน พยักหน้าอย่างแข็งขัน นำองครักษ์อีกหกนายแยกย้ายไปแจ้งข่าวตามชั้นต่างๆ ของพื้นที่สูง

หยู่ฉินหลานหันกลับมาสั่งต่อ

"น้องหลัน ไปตามโหย่วเฟ่ยมา เธอน่าจะยังขลุกอยู่ในสถาบันวิจัย คงไม่ได้ยินเสียงระฆัง บอกให้เธอรีบไปหลุมหลบภัยซะ"

"ได้ค่ะ"

เว่ยหยูหลันขานรับ หันหลังวิ่งกลับเข้าไปในพระราชวัง มุ่งหน้าไปยังอาคารปีกข้างอันเป็นที่ตั้งของสถาบันวิจัย

"คุณหนูเฟ่ย! คุณหนูเฟ่ยคะ!!"

สาวใช้ตัวน้อยตะโกนเรียกโดยไม่สนใจมารยาท ผลักประตูห้องวิจัยเปิดออกอย่างแรง

ภายในห้องวิจัย โหย่วเฟ่ยกำลังปรุงยาอยู่ ถูกเสียงโวยวายของสาวใช้ขัดจังหวะจนสะดุ้ง

"มีอะไรเหรอ?"

โหย่วเฟ่ยแก้มป่อง วางภาชนะแก้วผลึกในมือลง

ยังไม่ทันที่สาวใช้จะได้พูดอะไร เธอก็เริ่มจินตนาการไปไกล

เธอถามด้วยความตื่นตระหนก

"หรือว่า มู่เหลียงเป็นอะไรไป!?"

เว่ยหยูหลันส่ายหน้าแรงๆ หอบหายใจพลางตอบ

“มะ... ไม่ใช่ค่ะ ผีมายาบุกเข้ามาในเมืองแล้ว ท่านฉินหลานให้มาแจ้งคุณหนู ให้รีบไปหลบภัยที่หลุมหลบภัยค่ะ”

"ผีมายา เข้าเมืองแล้ว?"

โหย่วเฟ่ยหน้าถอดสี ลุกพรวดขึ้นยืน

เธออุทานลั่นถามซ้ำ

"ป้อมซานไห่แตกแล้วเหรอ?"

"ยังไม่ทราบรายละเอียดค่ะ"

เว่ยหยูหลันอธิบาย

"รู้แค่ว่ามีผีมายาหลุดเข้ามา"

"งั้นฉันจะไปที่ป้อมซานไห่ ฉันจะไปช่วยพวกเขา"

โหย่วเฟ่ยทำท่าจะวิ่งออกไป แต่ถูกสาวใช้ตัวน้อยคว้าตัวไว้

"คุณหนูเฟ่ย ไปหลุมหลบภัยเถอะค่ะ ข้างนอกอันตรายเกินไป"

เว่ยหยูหลันพยายามเกลี้ยกล่อม

โหย่วเฟ่ยมีพลังผู้ตื่นรคือต้านพิษ แต่ทักษะการต่อสู้แทบเป็นศูนย์ ขืนไปเผชิญหน้ากับผีมายาก็เท่ากับไปส่งตาย

โหย่วเฟ่ยดื้อรั้น

“อย่าห้ามฉันนะ ฉันจะไปช่วยมู่เหลียง”

เว่ยหยูหลัน ตัดสินใจพูดความจริงที่เจ็บปวดดั่งเอาน้ำเย็นราดรด

"คุณหนูเฟ่ยคะ ด้วยความสามารถของท่านมู่เหลียง ท่านไม่ต้องการความช่วยเหลือหรอกค่ะ ขืนคุณหนูไปจะยิ่งทำให้ท่านเสียสมาธินะคะ"

โหย่วเฟ่ยชะงักกึก สีหน้าสลดลงทันตา ดูเหมือนจะรู้ตัวว่าสาวใช้พูดถูก

"คุณหนูเฟ่ย คือหนู..."

เว่ยหยูหลัน อ้าปากค้าง ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบไป

"ช่างเถอะ ไม่เป็นไร ฉันไปรอมู่เหลียงที่หลุมหลบภัยก็ได้"

โหย่วเฟ่ยถอนหายใจ หันหลังเดินจ้ำอ้าวออกไป

เว่ยหยูหลันกัดริมฝีปากล่าง ตัดสินใจว่ารอให้คลื่นผีมายา ผ่านไปก่อน ค่อยไปขอโทษโหย่วเฟ่ยอย่างเป็นทางการ

เธอถอนหายใจ หลังจากออกจากสถาบันวิจัยก็รีบไปแจ้งคนอื่นๆ ให้หลบภัยต่อ

ที่หน้าตำหนัก หยู่ฉินหลานมองออกไปไกล เริ่มมองเห็นฝูงผีมายาที่บินว่อนเข้ามา

ไม่นานนัก หนี่จี่ชาก็กลับมาพร้อมกับหน่วยพิทักษ์เนินสูงอีกสิบห้าคน

"พี่ฉินหลาน คนในพื้นที่สูงเข้าไปในหลุมหลบภัยหมดแล้วค่ะ"

หนี่จี่ชารายงานด้วยสีหน้าจริงจัง

"ดีมาก"

หยู่ฉินหลานพยักหน้า

เธอมองผีมายาที่ใกล้เข้ามา สั่งการเสียงเข้ม

"ทุกคนเตรียมพร้อม อย่าให้ผีมายาทำลายเมืองเต่าทมิฬได้เด็ดขาด"

"รับทราบ"

นัยน์ตาสีเขียวของหนี่จี่ชาฉายแววเย็นชา ยกปืนซุ่มยิงขึ้นเล็ง

องครักษ์คนอื่นๆ ก็หยิบหน้าไม้ขึ้นมา เตรียมโจมตี ผีมายา

วิ้ง...

จู่ๆ ต้นไม้แห่งชีวิต ก็สั่นไหวอาณาเขตแสงดาวแผ่ขยายครอบคลุมทั่วทั้งเมือง ร่างเล็กจิ๋วปรากฏขึ้นเหนือเมือง

"หลิงเอ๋อ!"

หยู่ฉินหลานมองด้วยความสงสัย ภูติแห่งชีวิตจะทำอะไร?

"อี๊ยา!"

หลิงเอ๋อยกมือขึ้น เสียงร้องใสกังวานไปทั่วเมือง

วินาทีถัดมา ต้นไม้แห่งชีวิตเปล่งแสงเจิดจรัส เถาวัลย์สีเขียวมรกตจำนวนมหาศาลพุ่งออกมาจากพุ่มใบหนาทึบ ฟาดฟันใส่ผีมายาราวกับแส้

หยู่ฉินหลานอ้าปากค้าง เพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่าต้นไม้แห่งชีวิตก็มีความสามารถในการโจมตีด้วย

"อี๊ยา!"

หลิงเอ๋อโบกมือน้อยๆ บังคับให้เถาวัลย์พุ่งทะลวงศีรษะ ผีมายา

เมื่อหลายวันก่อน มู่เหลียงได้มอบหมายหน้าที่ปกป้องเมืองไว้กับเธอ

"อี๊ยา..."

หลิงเอ๋อสะบัดมืออีกครั้ง ละอองขันธ์ชีวิตโปรยปรายลงมาจากยอดต้นไม้แห่งชีวิต ตกลงสู่พืชพรรณไม้ประดับในเมืองชั้นใน

ครืน...

ต้นไม้สั่นไหว ก่อนจะเริ่มขยับเขยื้อน รากไม้ถอนขึ้นจากดินกลายเป็นเท้าก้าวเดิน กิ่งก้านบนลำต้นกลายเป็นมือ

สิ้นเสียงคำสั่งของหลิงเอ๋อ เหล่าต้นไม้ที่ถูกธาตุชีวิตปลุกเสกให้มีชีวิตก็พุ่งตรงเข้าใส่ผีมายาเปิดฉากการต่อสู้แบบไม่กลัวตาย

การเข้าร่วมของเหล่ามนุษย์ต้นไม้ ช่วยสกัดกั้นผีมายาส่วนใหญ่เอาไว้ได้

"อี๊ยา!"

หลิงเอ๋อทำหน้าที่เหมือนผู้บัญชาการ คอยสอดส่องทั่วเมืองจากกลางเวหา ตรงไหนมีผีมายาก็สั่งให้ ต้นไม้แห่งชีวิต โจมตีใส่ตรงนั้น

หยู่ฉินหลานยิ้มอย่างโล่งใจ

"ดูเหมือนพวกเราคงไม่ต้องออกแรงไปสักพักใหญ่ๆ เลยล่ะ"

"สุดยอดไปเลย..."

อาชิง และ อามาน อ้าปากค้าง

โฮก...

อสูรตะกละปรากฏตัวขึ้น มันอ้าปากกว้างหันขึ้นสู่ท้องฟ้า แรงดูดมหาศาลพวยพุ่งออกมาจากปากของมัน

ผีมายากลางเวหาเสียการควบคุม ร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน และถูกอสูรตะกละกลืนกินลงท้องทั้งเป็น

ทางอีกด้านหนึ่งของเมืองชั้นใน กิ้งก่าหลากสีก็ปรากฏตัวขึ้น อาศัยความได้เปรียบจากการล่องหนและเกล็ดที่แข็งแกร่ง ไล่สังหารผีมายาอย่างง่ายดาย

มันคือสัตว์อสูรขั้นเก้า หางฟาดไปเพียงครั้งเดียว นอกจากผีมายาขั้นเก้าขึ้นไปแล้ว ตัวอื่นๆ ล้วนกระดูกหักตัวขาดกันเป็นแถบ

การมีอยู่ของกิ้งก่าหลากสี ทำให้ผีมายาไม่สามารถสร้างความวุ่นวายในเมืองชั้นในได้ กลับต้องทิ้งซากศพไว้เกลื่อนกลาด

โฮก โฮก โฮก...

กิ้งก่าหลากสีคำรามลั่น ร่างมหึมาหายวับไปจากจุดเดิม ทิ้งให้เหล่าผีมายาพบเจอกับจุดจบที่น่าอนาถยิ่งกว่าเดิม