ตอนที่ 1091 ยักษ์ปฐพี
ตอนที่ 1091 ยักษ์ปฐพี
แอร๊!!.
เต่าทมิฬยกศีรษะขนาดมหึมาขึ้น แหงนหน้าคำรามก้องฟ้า นี่คือการขานรับต่อมู่เหลียง
มู่เหลียงส่งกระแสจิตสื่อสารกับเต่าทมิฬ ให้มันประสานพลังร่วมกับเขา
ครืน!!
ผืนน้ำสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอีกครั้ง น้ำเริ่มม้วนตัวซัดสาด รอยแยกปรากฏขึ้นบนพื้นทะเล ทรายและดินจำนวนมหาศาลเริ่มก่อตัวรวมกัน
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คน สายธารทรายนับพันสายพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า บดบังทัศนวิสัยเบื้องหน้า ก่อนจะรวมตัวกันก่อเกิดเป็นยักษ์ที่สร้างจากดินทรายและมีแขนถึงแปดข้างยืนตระหง่านอยู่หน้า เมืองเต่าทมิฬ
"ย่อส่วน"
มู่เหลียงกำหมัดแน่นบีบอัดให้ยักษ์ทรายมีความหนาแน่นและแข็งแกร่งขึ้น
ยักษ์ทรายที่ถูกย่อส่วนลงมายืนหยัดอยู่ในผืนน้ำเค็ม แม้จะลดขนาดลงแล้ว แต่ส่วนที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมายังมีความสูงนับหมื่นเมตร ศีรษะเสียดฟ้าสัมผัสก้อนเมฆ
ยักษ์ทรายตนนี้ไร้ศีรษะ แขนทั้งแปดข้างใหญ่โตมโหฬาร ราวกับเทือกเขาขนาดย่อม
ยักษ์ทรายตนนี้เกิดจากการร่วมมือกันระหว่างมู่เหลียงและเต่าทมิฬ ขนาดตัวของมันใหญ่ถึงครึ่งหนึ่งของ เต่าทมิฬน้อย
ผู้คนบนกำแพงเมืองต่างตะลึงงัน อ้าปากค้างจนขากรรไกรแทบตกถึงพื้น
"นะ... นี่มัน..."
ลี่ลี่ปากคอสั่น พูดจาไม่เป็นประโยค
"พระเจ้าช่วย!"
ฮูซินตาลุกวาวกระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น
"รอดแล้ว เมืองเต่าทมิฬ รอดแล้ว..."
หยู่เฟ่ยหยาน และคนอื่นๆ ถอนหายใจโล่งอก มองเห็นแสงสว่างแห่งความอยู่รอด
ฮู่เตียนยิ้มมุมปาก พึมพำอย่างทึ่งๆ
"พอ ลงมือทีไร ฉากเปิดตัวยิ่งใหญ่ขึ้นทุกทีสิน่า"
ไป๋สวงตกใจจนพูดไม่ออก ได้แต่เบิกดวงตากว้าง ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตื่นเต้นหรือความหวาดกลัวกันแน่
ภาพยักษ์ทรายที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า สร้างแรงสั่นสะเทือนทางสายตาจนยากที่จะลืมเลือนไปชั่วชีวิต
"ตบพวกมันให้ร่วง"
มู่เหลียงสะบัดมือลง
เต่าทมิฬคำรามลั่น ควบคุมยักษ์ทรายให้เปิดฉากโจมตี
เห็นเพียงยักษ์ทรายยกแขนทั้งแปดข้างขึ้น ฝ่ามือประกบเข้าหากัน ตบเข้าใส่ฝูงผีมายากลางเวหา
กรร กรร...
ผีมายากลางอากาศพยายามบินหนีแตกฮือ แต่ด้วยจำนวนที่มากเกินไปทำให้พวกมันขัดขวางการเคลื่อนที่กันเอง ความเร็วในการหนีจึงลดลง
ในจังหวะเดียวกัน มู่เหลียงก็ยกมือขึ้นแผ่ขยายเขตแดนแรงโน้มถ่วงออกไป ครอบคลุมพื้นที่ของผีมายา ทั้งหมด
แม้ขอบเขตจะกว้างขึ้นทำให้แรงกดดันลดลง ไม่สามารถทำให้ ผีมายาระดับสูงร่วงหล่นได้ทันที แต่ก็มากพอที่จะถ่วงความเร็วของพวกมันให้ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
ปัง ปัง ปัง!!
ฝ่ามือทั้งแปดของยักษ์ทรายตบเข้าหากัน เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว บดขยี้ผีมายานับหมื่นตัวจนแหลกเหลวในพริบตา
เมื่อเสียงระเบิดจางลง ยักษ์ทรายคลายฝ่ามือออก ซากศพของ ผีมายา ร่วงหล่นลงมาดั่งสายฝน สภาพเละเทะจนดูไม่ได้
"เอาอีก"
มู่เหลียงสีหน้าเรียบเฉยสั่งให้ยักษ์ทรายโจมตีต่อเนื่อง ตบพวกผีมายาที่บินว่อนเหมือนตบแมลงวัน
ปัง ปัง ปัง...
ผีมายาจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ต้องจบชีวิตลงในมือของยักษ์ทราย แต่สถานการณ์นี้ก็ทำให้ผีมายาส่วนที่เหลือพยายามบินอ้อมหนี ไปโจมตีทางด้านหลังของเต่าทมิฬแทน
มู่เหลียงขมวดคิ้วส่งกระแสจิตสั่งการสัตว์อสูรตัวอื่นๆ ให้ไปสกัดกั้น ผีมายา ที่พยายามจะบุกเข้าเมือง
ที่ ป้อมพันหนาม ดอกหมื่นหนามตื่นจากการหลับใหล เถาวัลย์ยักษ์พุ่งขึ้นฟ้า บดขยี้รัดคอผีมายาที่เข้ามาใกล้
"แต้มผลงานมาแล้ว ฆ่ามัน!!" คาหลี่รวบรวมความกล้าตะโกนลั่น
"ฆ่า!!"
ทหารกองทัพอากาศตะโกนอย่างฮึกเหิม ขี่ผึ้งงานพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ใช้หน้าไม้ยิงสกัดผีมายา
วิ้ง...
บนกำแพงเมือง หมอกเจ็ดสีแผ่กระจายออกไป ครอบคลุมเขตการค้าและค่ายทหาร ช่วยลดแรงกดดันให้กับกองกำลังป้องกันเมือง
ทางฝั่งเกาะนางเงือก ปลาเวหาบินขึ้นสู่ท้องฟ้าเตรียมพร้อมต้านทานการโจมตี
เจิ้งอันสีหน้าเปลี่ยน รีบตะโกนสั่ง
"ทุกคน รีบลงไปในหลุมหลบภัยให้หมด"
หนานหน้าซีดเผือด เร่งเร้า
“ผู้นำเผ่า ท่านก็รีบเข้าไปด้วยสิคะ”
"ไม่ ข้าจะอยู่ต้านพวกมัน เธอเข้าไปก่อน"
เจิ้งอันทำหน้าขรึมกล่าวอย่างจริงจัง
เขาเป็นหัวหน้าเผ่าเงือก และเป็นผู้ดูแลเมืองรองหมายเลขหนึ่ง ในเวลาแบบนี้เขาจะถอยไม่ได้
"งั้นหนูจะอยู่ช่วยด้วย"
หนานกล่าวอย่างดื้อรั้น
เจิ้งอันขมวดคิ้ว ดุเสียงเข้ม
"พลังผู้ตื่นของเธอไม่เหมาะกับการต่อสู้ ไปหลบซะ"
หนานส่ายหน้าแรงๆ ยืนกราน
"หนูเก่งนะจะบอกให้"
เจิ้งอันยกไม้เท้าในมือขึ้น แล้วฟาดเข้าไปที่ท้ายทอยของสาวน้อยเงือกในจังหวะที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว
"ผู้นำหน้าเผ่า..."
หนานเบิกตากว้าง ก่อนจะตาเหลือกสลบเหมือดไป
"เฮ้อ กว่ายัยหนูจะตื่น คลื่นผีมายาก็คงผ่านไปแล้วล่ะ"
เจิ้งอันถอนหายใจ หันไปตะโกนเรียก
"ใครก็ได้ พาเธอไปที่หลุมหลบภัยที"
"ค่ะ"
หญิงชาวเงือกรีบว่ายเข้ามา อุ้มร่างหนานแล้วหันหลังกลับไป
เจิ้งอันหันกลับไปจ้องมอง ผีมายากลางเวหา กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก
"เข้ามาเลย มาดูกันว่าใครจะแน่กว่ากัน"
"เร็วเข้า ปิดประตูหลุมหลบภัย ผีมายามาแล้ว!!"
ครืน...
ที่หน้าหลุมหลบภัยใต้ดินของเมืองรอง ผู้ดูแลที่เป็นผู้กลายพันธ์เริ่มหมุนกลไก ฟันเฟืองขับเคลื่อนระบบรอกที่ซับซ้อน ดึงประตูแก้วผลึกหนาหนักให้ค่อยๆ ปิดลง ป้องกันไม่ให้ผีมายาบุกเข้าไปได้
อีกด้านหนึ่ง ณ พื้นที่เพาะเลี้ยง... แมงมุมหน้าผี เริ่มพ่นใยออกมาคลุมทั่ว สร้างเป็นตาข่ายแมงมุมขนาดยักษ์ ปกป้องพื้นที่เพาะเลี้ยงไว้ด้านล่าง
แมงมุมหน้าผี ยืนตระหง่านอยู่บนใยแมงมุม ลวดลายใบหน้าภูตผีที่น่าสยดสยองบริเวณท้องของมันดูราวกับมีชีวิต ขยับไปมาน่าขนลุก มันได้รับคำสั่งจากมู่เหลียงให้ปกป้องพื้นที่เพาะสัตว์และสังหารผีมายา ที่เข้ามาใกล้
กรร...
ผีมายาสังเกตเห็นแมงมุมหน้าผีจึงพากันพุ่งดิ่งลงมาโจมตีอย่างไม่กลัวตาย
ฟ่อ...
แมงมุมหน้าผี เงยหน้าขึ้นดวงตาเปล่งแสงสีเขียวมรกตใช้พลังใยพันเงา
เหล่าผีมายาที่กำลังพุ่งลงมาพลันร่างแข็งทื่อ ควบคุมร่างกายไม่ได้ ร่วงหล่นกระแทกพื้นดังตุ้บตั้บ
ตุ้บ ตตุ้บ...
พื้นดินถูกกระแทกเป็นหลุมลึก ทันทีที่พวกมันพยายามจะลุกขึ้น ก็ถูกใยแมงมุมพุ่งเข้ามารัดพันจนกลายเป็นดักแด้
แมงมุมหน้าผียกขาที่แหลมคมราวกับหอก แทงทะลุร่าง ผีมายา จนหัวขาดกระเด็น
ผีมายาจำนวนมากยังคงดาหน้าเข้ามา พุ่งเป้าไปที่แมงมุมหน้าผี
มันยกส่วนบนของลำตัวขึ้น พ่นใยแมงมุมออกไปครอบคลุมน่านฟ้าเหนืนพื้นที่เพาะเลี้ยง ขังผีมายานับร้อยตัวไว้ภายใน
ใยแมงมุมมีความเหนียวหนึบเป็นพิเศษ ผีมายาที่ถูกจับได้ไม่มีทางดิ้นหลุด สุดท้ายก็กลายเป็นดักแด้กองพะเนินอยู่บนพื้น
ก้าบ ก้าบ ก้าบ...
เสียงร้องโวยวายด้วยความโกรธดังขึ้นไม่ไกล เป็ดทองปรากฏตัวขึ้น
มันวิ่งมาด้วยความเร็วสูง จนขนจุกบนหัวลู่ติดไปกับด้านหลังศีรษะ
"......"
แมงมุมหน้าผี ชะงักการโจมตีไปชั่วครู่
เป็ดทองกางปีกออก กระพืออย่างแรงแล้วพุ่งทะยานขึ้นฟ้า อาศัยความเร็ว เร่งความเร็ว 8 เท่า ทำให้ผีมายา ไม่มีทางจับตัวมันได้ทัน
ก้าบ ก้าบ...
มันอ้าปากกว้าง งับหัวผีมายาขาดกระเด็นอย่างง่ายดาย ก่อนจะคายหัวผีมายาทิ้งด้วยความรังเกียจ แล้วพุ่งไปจัดการตัวต่อไป
"......"
แมงมุมหน้าผี เอียงคอมองดูเหมือนจะทึ่งกับวิธีการโจมตีของเป็ดทอง
มันตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มพ่นใยออกมาจับผีมายาที่บินผ่านต่อไป
ไม่ถึงสิบนาที หน้าพื้นที่เพาะเลี้ยงก็เต็มไปด้วยดักแด้ใยแมงมุม กองทับถมกันนับพันก้อน
พอเป็ดทองบินจนเหนื่อย ก็ร่อนลงมาพักข้างๆ ใยแมงมุม ใช้ปีกเช็ดเลือดผีมายาที่ปากออก เห็นได้ชัดว่ามันรังเกียจรสชาติของผีมายาสุดๆ
พอพักหายเหนื่อย มันก็กลับขึ้นไปโจมตีผีมายาอีกครั้ง ถึงจะไม่แข็งแกร่งมาก แต่ก็ช่วยลดจำนวนศัตรูไปได้ไม่น้อย