ตอนที่ 1085 ลมหายใจเดียวทำลายล้างดินแดนเขียวขจี?

ณ น่านฟ้าเหนือพื้นที่น้ำเค็มอันเวิ้งว้างไร้ที่สิ้นสุด ดินแดนเขียวขจีกำลังเคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุด

บนชั้นสามของดินแดนเขียวขจี เป็นพื้นที่รองรับผู้คนจากเมืองเป่ยไห่

"แค่ก แค่ก..."

ภายในห้องห้องหนึ่ง ใบหน้าของบูเว่ยเอ๋อยังคงซีดเซียว

เธอมองดูทหารยามที่นอนรอมร่ออยู่บนเตียง ขอบตาเริ่มแดงระเรื่อ

บนดินแดนเขียวขจี ไม่มียารักษาอาการบาดเจ็บเหลือแล้ว ผู้บาดเจ็บสาหัสหลายคนเริ่มจะทนไม่ไหว

"เฮ้อ..." บูเว่ยเอ๋อถอนหายใจ ความรู้สึกไร้หนทางถาโถมเข้ามาในจิตใจ

ในห้องเล็กๆ นี้มีผู้บาดเจ็บนอนอยู่ถึงหกคน พวกเขาไม่มีแรงแม้แต่จะร้องคราง ลมหายใจเข้ามีน้อยกว่าลมหายใจออก อาการเข้าขั้นวิกฤตแล้ว

บูเว่ยเอ๋อพูดให้กำลังใจ

"อดทนอีกนิดนะ อีกเดี๋ยวก็ถึงเมืองเต่าทมิฬแล้ว"

เสียงอันอ่อนแรงดังตอบกลับมา ทหารยามอาวุโสพึมพำเสียงเบา

"ท่านเจ้าเมือง ไม่เป็นไรครับ..."

"แข็งใจไว้นะ"

ดวงตาของบูเว่ยเอ๋อแดงก่ำยิ่งขึ้น ม่านน้ำตาเอ่อคลอเบ้า

เธอสูดหายใจลึก พยายามสงบสติอารมณ์

"เดี๋ยวฉันจะไปถามดู เราน่าจะใกล้ถึงเมืองเต่าทมิฬแล้วล่ะ"

บูเว่ยเอ๋อเดินออกจากห้อง สาวเท้าก้าวเร็วๆ มุ่งหน้าไปยังชั้นห้าของดินแดนเขียวขจี

ยังไม่ทันจะถึงชั้นดาดฟ้า เธอก็เดินชนกับผู้อาวุโสสามแห่งดินแดนเขียวขจีระหว่างทาง

เป่ยเหลียนขมวดคิ้วถาม

"ท่านบูเว่ยเอ๋อ เกิดอะไรขึ้น…ทำไมรีบร้อนขนาดนี้?"

ดวงตาของบูเว่ยเอ๋อเป็นประกายขึ้นมา เธอถามอย่างร้อนรน

"ฉันกำลังจะไปหาท่านพอดี เมื่อไหร่เราจะถึงเมืองเต่าทมิฬค่ะ?"

คิ้วที่ขมวดมุ่นของเป่ยเหลียนคลายลง เธอตอบเสียงเรียบ

"บ่ายนี้ก็น่าจะถึงแล้ว"

บูเว่ยเอ๋อเร่งเร้า

"เร็วกว่านี้อีกไม่ได้เหรอ?"

"นี่คือความเร็วสูงสุดแล้ว"

เป่ยเหลียนส่ายหน้าอย่างจนปัญญา

เธอถอนหายใจในใจ เข้าใจดีว่าบูเว่ยเอ๋อเป็นห่วงชาวเมืองและลูกน้องมากแค่ไหน

"งั้นเหรอ..."

บูเว่ยเอ๋ออ้าปากค้าง แววตาหม่นแสงลง

เป่ยเหลียนถามเสียงเบา

"อาการพวกเขาทรุดลงเหรอคะ?"

"อืม ไม่รู้จะทนได้อีกนานแค่ไหน"

บูเว่ยเอ๋อจิตตกรู้สึกทรมานใจเหลือเกิน

เป่ยเหลียนตบไหล่เธอเบาๆ ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาปลอบโยนดี

"ฉันไม่เป็นไร"

บูเว่ยเอ๋อส่ายหน้าช้าๆ แล้วหันหลังเดินจากไป

เป่ยเหลียนเองก็อารมณ์ขุ่นมัว ความเกลียดชังที่มีต่อผีมายาเพิ่มพูนขึ้นอีกระดับ

เธอหันหลังเดินกลับขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้าของ ดินแดนเขียวขจี ยืนโต้ลมมองไปยังทิศทางที่กำลังมุ่งหน้าไป

วู่ว วู่ว วู่ว...

เป่ยเหลียนควบคุมสายลม ผลักดันให้ดินแดนเขียวขจีเคลื่อนไปข้างหน้า

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป สองชั่วโมงครึ่งต่อมา

"นั่นมัน..."

เป่ยเหลียนเบิกตากว้าง เมื่อปลายสุดสายตาปรากฏเงาทะมึนขนาดมหึมา

...

ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อดินแดนเขียวขจีเข้าไปใกล้กว่าเดิม เธอจึงเห็นชัดเจนว่าเงานั้นคืออะไร

"นั่นคือ... เมืองเต่าทมิฬ!?"

เป่ยเหลียนอ้าปากค้าง ตกตะลึงกับขนาดตัวของเต่าทมิฬน้อย

เธอมองเห็นจุดที่คุ้นเคยหลายแห่งบนหลังเต่าทมิฬน้อย ถึงกล้ายืนยันว่าเป็นเมืองเต่าทมิฬจริงๆ

"ตัวใหญ่ขึ้นอีกแล้ว!!"

เป่ยเหลียนแทบไม่อยากเชื่อสายตา ไม่เจอกันแค่ห้าสิบกว่าวัน ขนาดตัวของเต่าทมิฬน้อยขยายใหญ่ขึ้นเป็นสิบเท่า

สักพัก เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องทั่วทั้งดินแดนเขียวขจี

ตึก ตึก ตึก...

เหล่าผู้อาวุโสคนอื่นๆ ของดินแดนเขียวขจีต่างออกมามุงดูจ้องมองเต่าทมิฬยักษ์ด้วยความตะลึงจนพูดไม่ออก

"นี่คือ เมืองเต่าทมิฬหรอ?"

บูเว่ยเอ๋อมองไปยังผิวน้ำด้วยความตกตะลึง สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือต้นไม้แห่งชีวิต ขนาดยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมือง

เธอรู้สึกดีใจมากกว่าในที่สุดก็มาถึงเมืองเต่าทมิฬสักที ชาวเมืองและทหารของเธอรอดแล้ว

โฮก โฮก โฮก...

คลื่นความร้อนปะทะใบหน้า มังกรลาวาปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน มันบินวนรอบดินแดนเขียวขจีสองรอบ กลิ่นอายขั้นเก้ากดดันจนเป่ยเหลียน และคนอื่นๆ หายใจไม่ออก

แววตาของมังกรลาวา ไม่เป็นมิตรดูท่าทางเหมือนอยากจะพ่นลมหายใจทำลายดินแดนเขียวขจีให้สิ้นซากในคราเดียว

ผู้อาวุโสหนึ่งแห่งดินแดนเขียวขจีสีหน้าเคร่งเครียดจ้องมองมังกรลาวาอย่างระแวดระวัง มือที่จับไม้เท้าชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เขาไม่มีความมั่นใจเลย ตรงหน้าคือสัตว์อสูรขั้นเก้า ถ้ามันโจมตีดินแดนเขียวขจี เขาจะรับมือไหวไหม?

"เสี่ยวเหยียน ถอยไป"

น้ำเสียงราบเรียบดังขึ้นข้างหูมังกรลาวา

โฮก โฮก โฮก...

มังกรลาวาคำรามต่ำ ก่อนจะดิ่งลงกลับไปเมืองเต่าทมิฬ

"เรารอพวกคุณมานานแล้ว"

มู่เหลียงปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ มองดูพวก เป่ยเหลียน บนดินแดนเขียวขจีด้วยสายตาเรียบเฉย

ผู้อาวุโสหนึ่งลอบถอนหายใจ ทำความเคารพแล้วกล่าว

"ท่านมู่เหลียง เจอกันอีกแล้ว"

มู่เหลียงพยักหน้า กล่าวเรียบๆ

"ลงมากันก่อนเถอะ จอดที่เขตชั้นนอกก็พอ"

"ค่ะ"

เป่ยเหลียนรับคำ

เธอควบคุมลมให้ดินแดนเขียวขจีลดระดับลงด้วยความเร็วคงที่

"ช้าไป"

มู่เหลียงเลิกคิ้ว รู้สึกว่าความเร็วในการลงจอดช้าเกินไป จึงตัดสินใจช่วย

เขายื่นมือออกไป เพิ่มแรงโน้มถ่วงกดทับลงบน ดินแดนเขียวขจี

"กรี๊ด..."

เป่ยเหลียน และคนอื่นๆ ร้องเสียงหลง ความเร็วในการร่วงหล่นของดินแดนเขียวขจี เพิ่มขึ้นฮวบฮาบ จนเธอควบคุมไม่อยู่

สิบกว่าวินาทีต่อมา ดินแดนเขียวขจีก็ค่อยๆ หยุดลง ห่างจากพื้นดินของเมืองเต่าทมิฬเพียงห้าเมตร

"ต้องขอบคุณ... มากจริงๆ…."

เป่ยเหลียนมองค้อนสายตาขุ่นเคือง เธอตกใจแทบแย่

ทันทีที่ดินแดนเขียวขจีจอดนิ่งสนิท บูเว่ยเอ๋อก็รีบพุ่งลงมาอย่างไม่รอช้า

เธอตรงเข้าไปหามู่เหลียง พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งแต่จริงใจ

"ท่านมู่เหลียง ช่วยด้วย เราต้องการยารักษา"

"ต้องการเท่าไหร่?"

มู่เหลียงจ้องมองเธอ

"หนึ่งพันชุด..."

บูเว่ยเอ๋อมองมู่เหลียงอย่างประหม่า ดวงตาที่เหนื่อยล้าเต็มไปด้วยความเว้าวอน

คนเจ็บมีเยอะเกินไป หนึ่งพันชุดอาจจะไม่พอด้วยซ้ำ แต่เธอไม่กล้าขอมากเกินไป กลัวมู่เหลียงจะปฏิเสธ

มู่เหลียงเลิกคิ้วเล็กน้อย หนึ่งพันชุดถือว่าไม่น้อยเลย

บูเว่ยเอ๋อรีบพูดเสริม

"ท่านมู่เหลียง ฉันมีผลึกสัตว์อสูร แล้วก็เกราะปีศาจปูมรกต ฉันยกให้ท่านหมดเลย"

"เรื่องนั้นค่อยว่ากัน"

มู่เหลียงตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ

เขาหันไปมองด้านหลัง หยู่ฉินหลานนำทีมแพทย์สนามรีบร้อนตามมา

ยังไม่ทันที่มู่เหลียงจะพูดอะไร หยู่ฉินหลานก็ชิงถามขึ้นก่อน

"คนเจ็บอยู่ที่ไหนคะ?"

บูเว่ยเอ๋ออึ้งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบตามสัญชาตญาณ

"ยังอยู่บน ดินแดนเขียวขจี..."

"คนเจ็บไม่ควรเคลื่อนย้าย รีบนำทางไปเร็วเข้า"

หยู่ฉินหลานเร่งเร้า

"ได้!!"

"หลีกทางหน่อย อย่าขวางทาง"

บูเว่ยเอ๋อยิ้มออกแล้ว จึงตะโกนบอกทางพลางวิ่งนำไปยังชั้นสี่ของดินแดนเขียวขจี

ทีมแพทย์สนามแบกยารักษาตามขึ้นไป ตลอดทางไม่มีใครขวางกั้น เข้าสู่ชั้นสี่ได้อย่างราบรื่น และเริ่มทำการรักษาผู้บาดเจ็บทันที

ตึก ตึก ตึก...

"ท่านมู่เหลียง รบกวนอีกครั้งแล้วนะครับ"

สี่ผู้อาวุโสแห่ง ดินแดนเขียวขจีเดินลงมาจากเกาะลอยฟ้า

"หือ?"

มู่เหลียงสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงหันไปมองทางทิศป้อมซานไห่

สักพัก เสียงกลองรบก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นอีกครั้ง

"เกิดอะไรขึ้น?"

ผู้อาวุโสหนึ่งถามอย่างสงสัย

"ผีมายามาอีกแล้ว"

มู่เหลียงตอบส่งๆ

เขาหันกลับมาพูดเสียงเรียบ

"พักผ่อนกันก่อนเถอะ เรามีธุระต้องไปจัดการ ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง"

ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ร่างของเขาก็ทะยานขึ้นฟ้า กลับไปบัญชาการรบที่ป้อมซานไห่

มู่เหลียงรู้สึกสงสัยในใจ ทั้งที่ทำลายรังผีมายาในละแวกใกล้เคียงไปแล้ว ทำไมถึงยังมีผีมายาจำนวนมากมาโจมตีเมืองเต่าทมิฬอีก?

"ต้องการให้พวกเราช่วยไหม?"

เป่ยเหลียนตะโกนไล่หลังแต่ไม่ได้รับเสียงตอบรับ

หยู่ฉินหลานมีแววตากังวลเล็กน้อย เธอถอนหายใจในใจ

เธอหันไปบอกแขกผู้มาเยือน กลับมาวางมาดสง่างามดังเดิม

"เขาจัดการได้ค่ะ พวกคุณพักผ่อนเถอะ"