ตอนที่ 1079 จูบทีหนึ่งก็หายเหนื่อยแล้ว?

เมืองเต่าทมิฬ พื้นที่สูงเขตเมืองชั้นใน

มู่เหลียง ร่อนลงจากฟากฟ้า กลับมายังพื้นที่สูง

ตึก ตึก ตึก...

เว่ยหยูหลัน รีบร้อนเดินออกมาจากพระราชวัง เมื่อเห็นมู่เหลียง ใบหน้าของเธอก็เปี่ยมไปด้วยความยินดี

"ท่านมู่เหลียง คลื่นผีมายาผ่านพ้นไปแล้วหรือคะ?"

เธอถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ยังหรอก เพิ่งจัดการระลอกที่สองเสร็จ แค่ปลอดภัยแค่ชั่วคราวเท่านั้น"

มู่เหลียง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน การโจมตีระลอกที่สองของผีมายา ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น ซึ่งเป็นฝีมือการเก็บงานของมู่เหลียงเช่นเคย ไม่อย่างนั้นกองกำลังป้องกันเมืองคงบาดเจ็บล้มตายกันระนาว

มู่เหลียง เดินเข้าไปในพระราชวัง สาวใช้ตัวน้อยรีบเดินตามไปติดๆ

เว่ยหยูหลัน มองนาฬิกาลูกตุ้มบนผนังอย่างสงสัย

"ท่านมู่เหลียง ตอนนี้หนึ่งทุ่มแล้ว แต่ทำไมฟ้ายังไม่มืดเลยคะ"

"พระจันทร์โลหิตอยู่ใกล้ขนาดนี้ ต่อให้เป็นกลางคืนก็ไม่มืดเท่าไหร่หรอก"

มู่เหลียง กล่าวเรียบๆ

ในช่วงที่พระจันทร์โลหิตปรากฏ ยามค่ำคืนก็จะถูกย้อมด้วยสีแดงฉาน ไม่ต่างจากตอนกลางวันมากนัก

"อย่างนี้นี่เอง..."

เว่ยหยูหลัน พยักหน้าช้าๆ

เธอเอ่ยเสียงใส

"ท่านมู่เหลียง เดี๋ยวฉันไปชงชาให้นะคะ"

มู่เหลียงโบกมือปฏิเสธเรียบง่าย

"ไม่ต้องหรอก ฉันแค่กลับมาดูสถานการณ์ในเมืองชั้นในเฉยๆ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันต้องกลับไปที่เขตนอกอีก"

"เข้าใจแล้วค่ะ"

เว่ยหยูหลัน พยักหน้าอย่างว่าง่าย

"หยู่ฉินหลาน ยังอยู่ที่ว่าการใช่ไหม?"

มู่เหลียงเอียงคอถาม

"ใช่ค่ะ"

เว่ยหยูหลัน ตอบเสียงนุ่ม

"อืม"

มู่เหลียงเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่ห้องทำงาน

เขานั่งลงบนบัลลังก์ของห้อง เพียงแค่คิดหน้าต่างสถานะคุณสมบัติทั้งสี่มิติของเขาก็ปรากฏขึ้น

นักฝึก: มู่เหลียง

ถึกทน: 4182.20

ความเร็ว: 4194.00

กำลัง: 4197.90

ปราณ: 4195.60

อายุขัย: 24 ปี / 41,730 ปี

แต้มฝึกฝน: 39,520

แต้มวิวัฒนาการ: 4,026,638,820

แววตาของมู่เหลียงไหววูบ แต้มวิวัฒนาการกว่าสี่พันล้านแต้ม เพียงพอที่จะวิวัฒนาการสัตว์อสูรขั้นเก้าได้แล้ว

เขากำลังครุ่นคิดว่าควรจะวิวัฒนาการสัตว์อสูรขั้นเก้าเพิ่มอีกสักตัวดีไหม เพื่อลดแรงกดดันที่ป้อมซานไห่

ตึก ตึก ตึก...

เสียงฝีเท้ากังวานใส ประตูห้องทำงานถูกผลักออก หยู่ฉินหลานเดินนวยนาดเข้ามา

"เอ๊ะ มู่เหลียง กลับมาแล้วเหรอ!"

หยู่ฉินหลาน แววตาฉายแววยินดี รีบเดินเข้ามาข้างกายเขา

"การโจมตีระลอกที่สองถูกสกัดไว้ได้แล้ว เลยแวะมาพักสักหน่อย"

มู่เหลียงยื่นมือออกไปโอบเอวหญิงสาวผู้สง่างาม

"การโจมตีของผีมายา รุนแรงมากสินะ"

หยู่ฉินหลานยกมือขึ้นลูบใบหน้าของมู่เหลียง เช็ดคราบเลือดสีดำหยดหนึ่งออก... นั่นคือเลือดของ ผีมายา

"ก็พอไหว ถ้าให้ลงมือเองก็จัดการได้สบายๆ"

มู่เหลียงยกยิ้มมุมปาก

"ฉันรู้อยู่แล้ว"

หยู่ฉินหลานยิ้มอย่างสง่างาม ด้วยความแข็งแกร่งของมู่เหลียงในตอนนี้ การรับมือกับผีมายาไม่ใช่เรื่องยาก

มู่เหลียงยิ้มขำ เอนกายพิงพนักบัลลังก์ ปล่อยให้หยู่ฉินหลานนวดไหล่ให้อย่างผ่อนคลาย

"จริงสิ คลังกลางทางฝั่งเมืองจินหยวน ส่งข่าวกลับมา"

หยู่ฉินหลานเอ่ยขึ้น

"มีผีมายาบุกเมืองเหมือนกันหรอ?"

มู่เหลียงเลิกคิ้วขึ้น

"มีแต่เป็นแค่ผีมายาระดับต่ำ ถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว"

หยู่ฉินหลานอธิบาย

มู่เหลียง เลิกคิ้วเล็กน้อย แปลกใจนิดหน่อย

"งั้นเหรอ..."

หยู่ฉินหลานถามด้วยความสงสัย

"แล้วเรื่องทางฝั่งเมืองเฟิงเฉิง จัดการแล้วหรอ?"

“ส่งร่างแยกไม้ไป แล้วก็สร้างโดมแก้วผลึกคลุมเมืองเฟิงเฉิงไว้ให้แล้ว น่าจะผ่านคลื่นผีมายาไปได้ไม่ยาก”

มู่เหลียงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"สร้างโดมแก้วผลึกให้ด้วยหรอ!"

หยู่ฉินหลานอุทานอย่างประหลาดใจ

"อืม ในอนาคตจะได้ดึงคนจากเมืองเฟิงเฉิง มาที่เมืองเต่าทมิฬได้ง่ายขึ้น"

มู่เหลียงยิ้มมุมปาก เผยแผนการในใจ

หยู่ฉินหลานเข้าใจแจ่มแจ้งทันที เธอยิ้มแซวอย่างมีจริต

"มองการณ์ไกลตลอดเลยนะ"

มู่เหลียงยิ้มบางๆ เอื้อมมือไปกุมมือของหยู่ฉินหลานไว้ แล้วถามว่า

"สถานการณ์ในเมืองเป็นยังไงบ้าง?"

"เพื่อความปลอดภัย เลยให้ชาวเมืองเข้าไปหลบในหลุมหลบภัยใต้ดินหมดแล้ว"

หยู่ฉินหลานตอบเสียงเบา

"อืม ดีแล้ว"

มู่เหลียง ขานรับ

เขานึกอะไรขึ้นได้ จึงลุกขึ้นนั่ง

"แล้วมิโฮล่ะ ทำไมไม่อยู่ที่นี่?"

หยู่ฉินหลานตอบอย่างนุ่มนวล

"เห็นน้องหลันบอกว่าไปหามิอา น่าจะลงไปหลุมหลบภัยด้วยกันแล้วค่ะ"

"ก็ดี"

มู่เหลียงก้มหน้าพยักหน้ารับ

เขาบีบมือหยู่ฉินหลานเบาๆ ใช้นิ้วโป้งไล้ไปมา

"ในเมืองมีคนก่อความวุ่นวายไหม?"

หยู่ฉินหลานสบตามู่เหลียง แล้วตอบเสียงเบา

"ไม่มีคนก่อเรื่องหรอก มีแค่ชาวเมืองบางส่วนที่หวาดกลัวจนเกิดการกระทบกระทั่งกันเล็กน้อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร"

"ก็สมเหตุสมผล"

มู่เหลียงพยักหน้ารับเบาๆ

ตึก ตึก ตึก...

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมา ประตูห้องทำงานถูกเคาะ ตามด้วยเสียงของสาวใช้ตัวน้อย

"ท่านมู่เหลียงคะ ทางป้อมซานไห่ ส่งข่าวมาบอกว่ามีผีมายาบุกมาอีกแล้วค่ะ"

เสียงร้อนรนของเว่ยหยูหลัน ดังเข้ามาในห้อง

"ให้ตายสิ ก้นยังไม่ทันร้อนเลย ต้องกลับไปอีกแล้ว"

มู่เหลียงยิ้มขื่น

หยู่ฉินหลานมองเขาด้วยแววตาเห็นใจ

"ลำบากแย่เลย"

"โอ๋... ให้จูบทีหนึ่งก็หายเหนื่อยแล้ว"

มู่เหลียงยิ้มตาหยีมองหยู่ฉินหลาน อย่างรอคอย

หยู่ฉินหลานชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าสวยแดงระเรื่อ ก่อนจะประทับจูบอันชุ่มฉ่ำลงบนแก้มของมู่เหลียง อย่างเปิดเผย

"ไปล่ะนะ"

มู่เหลียงลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เดินอาดๆ ออกไปข้างนอก

"ระวังตัวด้วย"

หยู่ฉินหลานรีบกำชับไล่หลัง

"วางใจเถอะ"

มู่เหลียง โบกมือโดยไม่หันกลับมามอง

เขาออกจากตำหนัก ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ามุ่งหน้าสู่เขตชั้นนอก

ด้วยการเร่งความเร็ว 8 เท่า เพียงไม่กี่วินาที มู่เหลียงก็กลับมาถึงป้อมซานไห่ที่เขตชั้นนอก

ไกลออกไปบนผิวน้ำ ฝูงผีมายากำลังใกล้เข้ามาอีกครั้ง บนท้องฟ้ามีผีมายาระดับสูงมากกว่าห้าพันตัว สร้างแรงกดดันมหาศาล

"ทุกคน ตื่นตัวเข้าไว้!"

ต้าอ้านตะโกนสั่งการ

กองกำลังป้องกันเมืองที่เพิ่งได้พักไปครู่เดียวต้องกลับเข้าสู่การต่อสู้อีกครั้ง เสียงกลองรบบนกำแพงเมืองดังสะเทือนเลื่อนลั่น

"ทุกคนเหนื่อยกันมามากแล้ว เดี๋ยวฉันจัดการเอง พักผ่อนเถอะ"

มู่เหลียงทิ้งคำพูดไว้ประโยคเดียว แล้วพุ่งตรงเข้าหาฝูงผีมายาโดยตรง

ตอนนี้เขาอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ความซวยจึงไปตกอยู่ที่พวกผีมายาแทน

"ระวังตัวด้วย!!"

ลี่เยว่ตะโกนลั่น

เห็นเพียงมู่เหลียงลอยตัวอยู่เหนือผิวน้ำ จ้องมองฝูงผีมายาที่ดาหน้าเข้ามา

เขายื่นมือออกไป ไอความเย็นแผ่ซ่าน แช่แข็งน้ำโดยรอบให้กลายเป็นน้ำแข็ง

ผีมายาระดับต่ำจำนวนมากถูกแช่แข็ง ขยับไปไหนไม่ได้ และไม่สามารถเข้าใกล้เต่าทมิฬได้เลย

"ภัยพิบัติลาวา"

นัยน์ตาของมู่เหลียง ประกายแสงสีแดงคล้ำ

ท้องฟ้าส่งเสียงคำรามกึกก้อง ลาวาจำนวนมหาศาลพรั่งพรูลงมาจากฟากฟ้าราวกับภัยพิบัติ ถล่มใส่ฝูงผีมายาลบพวกมันหายไปทีละตัว

กลางเวหา เหล่าผีมายาระดับสูงคำรามลั่น แตกฮือกันหนีตายจากลาวา

"เขตแดนแรงโน้มถ่วง!"

มู่เหลียงสะบัดมือ เขตแดนแรงโน้มถ่วงขยายวงกว้างครอบคลุมผีมายาระดับสูง ทำให้พวกมันไม่สามารถลอยตัวอยู่ได้อีกต่อไป ร่วงหล่นลงสู่ผิวน้ำ

การปรากฏของเขตแดนแรงโน้มถ่วงยังช่วยเร่งความเร็วของภัยพิบัติลาวาให้ตกลงมาเร็วขึ้น ฝูงผีมายา ถูกลาวากลืนกินจนไม่เหลือซาก

หน้าป้อมซานไห่ ทุกคนต่างอ้าปากค้างตกตะลึงในความทรงพลังของมู่เหลียง