ตอนที่ 1075 กองทัพป้องกันเมืองถูกกวาดล้างจนหมด?

ณ เมืองเต่าทมิฬ บนกำแพงป้อมซานไห่

"มู่เหลียง?"

ฮู่เตียนเอียงคอเล็กน้อย จ้องมองมู่เหลียงที่กำลังหลับตาอยู่ แล้วเอ่ยเรียกเสียงเบา

"ฉันไม่เป็นไร"

มู่เหลียงลืมตาขึ้น

ฮู่เตียนถามต่อ

"ทางฝั่งเมืองเฟิงเฉิงจะทำยังไง?"

"ไม่เป็นไรแล้ว ให้คนไปจัดการแล้ว"

มู่เหลียงตอบน้ำเสียงอ่อนโยน

"ให้คน... ร่างแยกเหรอ?"

ฮู่เตียนกลอกดวงตาสีแดงกุหลาบไปมาพลางนึกอะไรขึ้นได้

"อืม ฉลาดมาก"

มู่เหลียงยกยิ้มที่มุมปาก

"งั้นก็ดีแล้ว"

ฮู่เตียนถอนหายใจอย่างโล่งอก

มู่เหลียงหันไปมองต้าอ้านที่กำลังเดินเร็วๆ เข้ามา ก่อนจะเอ่ยถามเสียงขรึม

"เรื่องคนบาดเจ็บล้มตายเป็นยังไงบ้าง?"

"ท่านมู่เหลียง มีผู้เสียชีวิตหนึ่งร้อยสามคน บาดเจ็บสามร้อยสิบเจ็ดคนค่ะ"

ต้าอ้านรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ในจำนวนนั้นบาดเจ็บสาหัสเก้าสิบสองคน"

มู่เหลียงกล่าวเสียงทุ้ม

"รวบรวมรายชื่อให้เรียบร้อย รอให้คืนภูติจันทรุปราคาผ่านพ้นไป เงินเยียวยาจะถูกแจกจ่ายลงไปทันที"

"ค่ะ กำลังบันทึกลงทะเบียนอยู่ค่ะ"

ต้าอ้านพยักหน้าอย่างหนักแน่น

มู่เหลียงหันไปกำชับว่า

"พวกเธอเฝ้าอยู่ที่นี่ ฉันจะไปดูตามแนวพวกกำแพงเมืองหน่อย"

"ฉันไปด้วย" ลี่เยว่พูดเสียงเบา

"อืม งั้นไปกันเถอะ"

มู่เหลียงพยักหน้า

ฮู่เตียนพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวน

"ระวังตัวด้วยนะ"

"วางใจเถอะ ฉันจะรีบกลับมา"

มู่เหลียงโบกมือ โอบเอวหญิงสาวผมเงิน แล้วบินเลียบกำแพงเมืองมุ่งหน้าไป

ทั้งสองบินฝ่าสายหมอกแห่งความฝันไปข้างหน้า เมื่อทะลุหมอกออกมาก็พบกับกำแพงเมืองที่มีต้นหญ้านักล่าคอยเฝ้าระวังอยู่

เวลานี้ต้นหญ้านักล่าได้หยุดโจมตีแล้ว ใต้กำแพงเมืองเต็มไปด้วยซากศพกองพะเนิน

"ตรงนี้ก็ไม่มีผีมายาแล้ว"

ลี่เยว่พูดเสียงเบา

มู่เหลียงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"มังกรวาลาก็เฝ้าอยู่ที่นี่ด้วย นอกจากจะมีผีมายาขั้นเก้าบุกมาพร้อมกันหลายตัว ไม่อย่างนั้นก็เจาะการป้องกันเข้ามาไม่ได้หรอก"

ลี่เยว่พูดเสียงนุ่ม

“จุดที่การป้องกันอ่อนแอที่สุด กลับกลายเป็นป้อมซานไห่สะอย่างนั้น”

"ก็ไม่เชิง ป้อมซานไห่มีมังกรทะเล แล้วก็ดอกไม้หมอก รวมถึงพวกเธออยู่ด้วย"

มู่เหลียงยกยิ้มมุมปาก

เมืองเต่าทมิฬในตอนนี้ เรียกได้ว่าเป็นดั่งปราการเหล็ก ผีมายาคิดจะบุกเข้ามาในเมืองเต่าทมิฬนั้นยากมาก

"คืนภูติจันทรุปราคาครั้งนี้... อ่อนแอกว่าที่คิดนะ"

ลี่เยว่หัวเราะเบาๆ

ในใจเธอรู้ดี ไม่ใช่ว่าคลื่นผีมายาอ่อนแอ แต่เป็นเพราะเมืองเต่าทมิฬแข็งแกร่งเกินไปต่างหาก

ลี่เยว่หันข้างมองมู่เหลียง ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเขา เมืองเต่าทมิฬถึงได้ปลอดภัย

"หล่อใช่ไหมล่ะ?"

มู่เหลียงหันมาพูดแหย่เล่น

"อื้ม"

ลี่เยว่พยักหน้ารับอย่างไม่หวงคำชม

"ฮ่าๆๆ... เธอเองก็สวยเหมือนกัน"

มู่เหลียงอารมณ์ดีขึ้นมาทันตา

ภายในใจของลี่เยว่กลับหวานล้ำ ราวกับทำน้ำผึ้งหกใส่

"ข้างหน้าก็คือป้อมพันหนามแล้ว เราลงไปดูกันเถอะ"

มู่เหลียงพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

"ตกลง"

ลี่เยว่ขานรับ

เธอก้มมองลงไปที่ป้อมพันหนาม ซากศพของผีมายาห้อยแขวนอยู่บนกำแพงเมือง คร่าวๆ ด้วยสายตามีมากกว่าพันตัว

"ท่านเจ้าเมืองมาครับ"

บนกำแพงเมือง ชาหลัวและไทเค่อตะโกนเสียงดังเมื่อเห็นการมาถึงของมู่เหลียงและลี่เยว่

"เป็นยังไงบ้าง ยอดผู้บาดเจ็บล้มตายล่ะ?"

มู่เหลียงเท้าแตะพื้น มองไปทางไทเค่อและชาหลัวที่รีบเดินเข้ามา

ไทเค่อยกมือทำวันทยหัตถ์ กล่าวอย่างตื่นเต้นว่า

"รายงานท่านเจ้าเมือง กองทัพอากาศไร้ผู้บาดเจ็บล้มตายค่ะ"

"ไร้ผู้บาดเจ็บล้มตาย เป็นไปไม่ได้มั้ง?"

ลี่เยว่ชะงักไปนิดหนึ่ง

"คือว่า…ดอกหมื่นหนามไม่เปิดโอกาสให้พวกเราได้ลงมือเลย..."

ชาหลัวยิ้มแห้งๆ ก่อนจะเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง

"มันแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยหรอ!!"

ลี่เยว่เบิกตาสีเงินกว้าง

"คาดไว้แล้วเชียว"

มู่เหลียงยิ้ม

ดอกหมื่นหนามขั้นสิบ เริ่มมีสติปัญญาบางส่วนแล้ว

มู่เหลียงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดเสียงเรียบ

"ตรงนี้มีดอกหมื่นหนามเฝ้าอยู่ แบ่งกำลังคนครึ่งหนึ่งไปช่วยที่ป้อมซานไห่เถอะ"

ด้วยความแข็งแกร่งของดอกหมื่นหนาม ต่อให้ผีมายาขั้นเก้ามามันก็ต้านทานไหว ยกเว้นแต่จะมีผีมายาขั้นสิบโผล่มา

"รับทราบครับ"

ไทเค่อพยักหน้าอย่างแข็งขัน

คาหลีฝืนใจถามขึ้นมาว่า

"ท่านเจ้าเมือง พวกเราไม่ได้ฆ่าผีมายาเลย แบบนี้ก็จะไม่ได้แต้มความดีความชอบใช่ไหมครับ?"

คาวาอิดึงมื่อพี่ชายเบาๆ กระซิบว่า

"พี่….เมืองเต่าทมิฬปลอดภัยก็ดีแล้ว เรื่องแต้มอะไรนั่นไม่สำคัญหรอก"

"ท่านเจ้าเมือง ถือซะว่าผมไม่ได้ถามนะครับ"

คาหลี่ใจหายวาบ รีบก้มหน้าลงด้วยความอับอาย

"ในฐานะทหาร การใส่ใจเรื่องความดีความชอบเป็นเรื่องที่ดี ดั่งคำกล่าวที่ว่า ทหารที่ไม่อยากเลื่อนยศไม่ใช่ทหารที่ดี"

มู่เหลียงกล่าวเสียงใส

คาหลี่ได้ยินดังนั้นก็รีบเงยหน้าขึ้น มองมู่เหลียงอย่างตะลึงงัน

มู่เหลียงกล่าวอย่างเฉยชา

"ขอแค่รักษาเมืองเต่าทมิฬไว้ได้ รักษาป้อมพันหนามไว้ได้ แต้มความดีความชอบมีให้แน่นอน วางใจเถอะ"

"ครับ! รับรองว่าผมจะรักษาเมืองเต่าทมิฬไว้ให้ได้!"

คาหลี่ตื่นเต้นจนรีบยกมือทำวันทยหัตถ์

เขาไม่ได้เรียกร้องความดีความชอบเพื่อตัวเอง แต่เพื่อทหารอากาศในกลุ่มที่เขานำมา

ตอนนี้เขาเป็นหัวหน้าหน่วยย่อย นำทหารอากาศมาด้วยยี่สิบนาย

"อืม แล้วก็ระวังความปลอดภัยด้วย"

มู่เหลียงกำชับ

"ครับ!"

คาหลี่พยักหน้าอย่างตื่นเต้น

"ท่ามากจริง"

ไทเค่อกลอกตามองบนใส่คาหลี่

"เอาล่ะ มีเรื่องอะไรให้รีบติดต่อฉันทันที"

มู่เหลียงทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปโอบเอวลี่เยว่เหาะขึ้นฟ้าอีกครั้ง บินตรวจตราไปตามแนวตกำแพงเมืองต่อ

หลังจากบินวนไปรอบหนึ่ง ไม่มีผีมายาตัวไหนสามารถเจาะทะลุกำแพงเมืองชั้นนอกเข้ามาได้ ผีมายาทั้งหมดตายอยู่นอกกำแพง

มู่เหลียงถอนหายใจอย่างโล่งอก การเตรียมตัวตลอดครึ่งปีที่ผ่านมานี้มีประโยชน์จริงๆ

ไม่นานนัก ทั้งสองก็กลับมาที่หน้าป้อมซานไห่

เหล่าทหารป้องกันเมืองกำลังพักผ่อน ทำแผล และเติมพลังกาย

เจ้าหน้าที่ฝ่ายพลาธิการขนผลไม้และหม้อเนื้อตุ๋นใบใหญ่มาเสิร์ฟให้ทหารป้องกันเมืองแบบไม่อั้น

อย่างที่เขาว่ากัน กองทัพต้องเดินด้วยท้อง

"ท่านเจ้าเมืองกลับมาแล้ว!"

ทหารป้องกันเมืองตะโกนบอกต่อกัน

ฮู่เตียนรีบถาม

"มู่เหลียง เป็นไงบ้าง กำแพงเมืองด้านอื่นยังโอเคไหม?"

"ฉันกลับมาเร็วขนาดนี้ เธอคิดว่าปลอดภัยไหมล่ะ?"

มู่เหลียงยิ้มแล้วถามกลับ

ฮู่เตียนชะงัก ก่อนจะยิ้มหวาน

"นั่นสินะ"

ถ้ากำแพงเมืองด้านอื่นถูกผีมายาตีแตก มู่เหลียงคงไม่มีทางกลับมาเร็วขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องจัดการผีมายาให้หมดก่อนถึงจะกลับมา

"ท่านเจ้าเมือง ผีมายามาอีกแล้วครับ!!"

เว่ยกังตะโกนเสียงดัง

ตึง ตึง ตึง...

กลองศึกถูกตีขึ้นอีกครั้ง จังหวะเร่งรีบและดังกังวาน

ณ เส้นขอบฟ้าไกลลิบ ผีมายาฝูงใหญ่ปรากฏตัวขึ้น เคลื่อนที่เข้าหาเมืองเต่าทมิฬด้วยความเร็วที่น่าตกใจ

"คราวนี้ผีมายาเยอะกว่าเดิมอีก!!"

ต้าอ้านสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

เธอหันกลับไป ตะโกนสั่งการเสียงดัง

"ทุกคน เตรียมรบ!"

ตึก ตึก ตึก...

ทหารป้องกันเมืองวางชามข้าวลงทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าอาวุธขึ้นมาเตรียมพร้อมต่อสู้อย่างรวดเร็ว

"มู่เหลียง รอบนี้ผีมายาระดับสูงเยอะหน่อยนะ"

ฮู่เตียนลุกขึ้นยืน จ้องมองท้องฟ้าไกลลิบ จุดสีดำยั้วเยี้ยเต็มไปหมด จำนวนน่าจะเกินห้าพันตัว

"ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่"

มู่เหลียงยิ้มบางๆ

เขาต้องการฝึกทหาร แต่ก็ไม่ได้ต้องการให้ทหารป้องกันเมืองต้องตายกันจนหมด

"มาได้จังหวะพอดี ยังฆ่าไม่หนำใจเลย"

เมยชาเค่อลุกขึ้นยืนด้วยจิตวิญญาณการต่อสู้ที่ลุกโชน มือกระชับดาบยาวแน่น

จาลั่วชักกระบี่กระดูกออกมา หันไปมองเมยชาเค่อ

"มาแข่งกันไหมว่าใครจะฆ่าได้เยอะกว่ากัน?"

"เอาสิ"

เมยชาเค่อแสยะยิ้ม ดวงตาเริ่มแดงก่ำ

เขาต้องการแก้แค้นให้ชาวเมืองเจียวเค่อ ต่อให้ฆ่าผีมายามากแค่ไหนก็ยังไม่หายแค้น!

จาลั่วหัวเราะเบาๆ ถือกระบี่กระดูกกระโดดลงจากกำแพงเมืองไป