ตอนที่ 1063 ดวงอาทิตย์น้อย
ตอนที่ 1063 ดวงอาทิตย์น้อย
เหนือน่านฟ้าเมืองเต่าทมิฬ หมู่เมฆสลายไปเมื่อใดไม่ทราบ จันทร์สีเลือดขนาดยักษ์ปรากฏสู่สายตาของทุกคน
พวกผีมายาราวกับกินดีหมีใจเสือต่างส่งเสียงคำรามกู่ร้อง ความเร็วในการเคลื่อนที่เพิ่มขึ้นอย่างมาก
การปรากฏตัวของจันทร์สีเลือด ทำให้พวกผีมายาตื่นตัวขึ้น
“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
ในดวงตาสีน้ำแข็งคู่สวยของต้าอ้านเต็มไปด้วยความสงสัย
เธอมัวแต่คิดไม่ได้นาน ผีมายากลุ่มแรกก็เข้ามาในระยะยิงของปืนใหญ่แล้ว
“ปืนใหญ่ เตรียมพร้อม”
ต้าอ้านชูมือขวาขึ้นสูง ตะโกนลั่น
“ยิง!”
ตึง ตึง ตึง
เสียงกลองดังรัว ส่งต่อคำสั่งของต้าอ้าน
ปัง ปัง ปัง!!
ปืนใหญ่ถูกจุดชนวน กระสุนปืนใหญ่ทีละลูก ถูกยิงทะยานออกจากปากกระบอกปืน ระเบิดใส่ฝูงผีมายา
คลื่นน้ำสาดกระเซ็น ชิ้นส่วนแขนขาของผีมายากระจัดกระจาย เปลี่ยนผิวน้ำให้เป็นสีดำอย่างรวดเร็ว
“ฆ่าพวกมันให้หมด”
ต้าอ้านเหวี่ยงหมัด ปืนใหญ่เริ่มยิงระลอกที่สอง
“รับทราบ!”
เหล่ากองกำลังป้องกันเมืองตะโกนขานรับพร้อมเพรียง
เสียงระเบิดดังกึกก้องไม่ขาดสาย ผีมายาถูกยิงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พวกผีมายาที่ถูกยิงเข้าที่หัวจนตายสนิท ซากศพของพวกมันกองทับถมกัน กลายเป็นบันไดให้ผีมายาตัวอื่นเหยียบข้าม
ต้าอ้านขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดอย่างโมโห
“ทำไมยิงเท่าไหร่ก็ไม่หมดสักที”
ผีมายาจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ว่ายออกมาจากใต้น้ำลึก ได้รับเสียงเรียกจากผีมายาระดับสูง บุกโจมตีใส่เต่าทมิฬ
หน่วยพิทักษ์เนินสูงหกคนเดินขึ้นมากำแพง วางหีบไม้ใบใหญ่หลายใบลง
“ท่านต้าอ้าน มีคำสั่งให้นำยาลับที่ทำให้ผีมายาอ่อนแอมาส่ง”
เธอกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
“ยอดไปเลย!!”
ดวงตาสีน้ำแข็งของต้าอ้านสว่างวาบ รีบเดินเข้าไปตรวจสอบยาลับ
หีบไม้ถูกเปิดออก ภายในคือขวดโหลผลึกแก้วใส บรรจุของเหลวสีครามจางๆ
ต้าอ้านหยิบขึ้นมาขวดหนึ่งพินิจดูอย่างละเอียด หันไปถาม
“ต้องใช้อย่างไร?”
หน่วยพิทักษ์เนินสูงตอบ
“ทาน้ำยาลับไว้บนปลายลูกธนูหรือคมดาบ พอโจมตีโดนตัวผีมายาก็จะออกฤทธิ์ค่ะ”
“ดี”
ต้าอ้านรู้สึกฮึกเหิมขึ้น รีบสั่งการให้คนนำยาลับไปแจกจ่าย
“ท่านผู้บัญชาการต้าอ้าน ผีมายาระดับสูงเริ่มบุกแล้วครับ!!”
เว่ยกังอุทานลั่น
“ว่าไงนะ!”
ต้าอ้านรีบหันขวับไปมองบนท้องฟ้า ภายใต้แสงจันทร์สีเลือด ผีมายาระดับสูงกำลังบินโฉบลงมา โจมตีกองกำลังป้องกันเมืองบนกำแพง
หัวใจของเธอเย็นวูบ ผีมายาที่บินมา ส่วนใหญ่เป็นขั้นหกและขั้นเจ็ด
ต้าอ้านตะโกนเสียงร้อนรน:
“ฆ่าพวกมัน ยิงพวกมันให้ร่วง”
“รับทราบ!!”
กองกำลังป้องกันเมืองรีบยกหน้าไม้กลในมือขึ้น เล็งคร่าวๆ แล้วลั่นไก ลูกธนูหน้าไม้ที่อาบยาลับพุ่งทะยานออกไป
ลูกธนูหน้าไม้ที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษทะลวงผ่านผิวหนังของผีมายาอย่างง่ายดาย ยาลับซึมเข้าสู่ร่างของผีมายาผ่านทางบาดแผล
พวกผีมายาคำรามลั่น ท่วงท่าการบินเริ่มเชื่องช้าลง ราวกับเรี่ยวแรงถูกสูบออกจากร่าง
“ดีมาก”
ต้าอ้านถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย โบกมือตะโกน
“หน้าไม้หนักเตรียมพร้อม ยิงพวกมันด้วย”
เอี๊ยด
ภายในกองกำลังป้องกันเมือง เหล่าผู้เสริมพลังเริ่มดึงสายหน้าไม้หนักยักษ์ ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดจนน่าเสียวฟัน
หน้าไม้หนัก เทียบเท่ากับหน้าไม้แบบขยายส่วน สามารถยิงลูกธนูยาวสองเมตรออกไปได้ครั้งละหกดอก
“ยิง!!”
ต้าอ้านโบกมือออกคำสั่ง
เหล่าผู้เสริมพลังออกแรงกดไกปืน ลูกธนูยักษ์ขนาดเท่าข้อมือหกดอกพุ่งทะยานออกไป มุ่งหน้าไปยังผีมายาระดับสูงด้วยความเร็วสูง
หึ่งๆๆ
สายหน้าไม้กลหนักสั่นสะท้าน ส่งเสียงหึ่งๆ อันเป็นเอกลักษณ์ แสดงให้เห็นว่าอานุภาพของมันรุนแรงเพียงใด
ผีมายาระดับสูงพยายามหลบหลีก ทว่าด้วยผลของยาลับ พวกมันจึงเชื่องช้าลง ผีมายาส่วนใหญ่ถูกลูกธนูยักษ์ยิงเข้าใส่ ร่วงหล่นสู่ผืนน้ำราวกับนกปีกหัก
“เล็งที่หัวของพวกมัน”
ต้าอ้านออกคำสั่ง
ต้องฆ่ามันตอนที่มันอ่อนแอนางเข้าใจหลักการนี้ดี
“รับทราบ!!”
เหล่ากองกำลังป้องกันเมืองตะโกนลั่น สังหารผีมายาที่ยังไม่ตายให้สิ้นซาก
เมื่อเวลาผ่านไป ก็ยังมีผีมายาจำนวนมากเข้ามาใกล้เต่าทมิฬน้อยได้
พอผีมายาขึ้นจากน้ำ ความเร็วของพวกมันก็เพิ่มขึ้นมาก ใช้ทั้งสี่แขนขาปีนป่ายขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
โฮกก
มังกรทะเลพุ่งทะยานออกจากผิวน้ำ ม้วนคลื่นยักษ์สูงร้อยเมตรซัดใส่เหล่าผีมายา กวาดพวกมันทั้งหมดกลับสู่ผืนน้ำอีกครั้ง
หน้าป้อมเฉืองคง ซานหยานถือดาบกระดูก สังหารผีมายาระดับต่ำไปหลายตัว ยกเท้าถีบซากศพกลับลง
“ตรึงกำลังไว้ให้หมด ห้ามให้ผีมายาผ่านป้อมไปได้!”
ซานหยานตะโกนลั่น
เขาฆ่าจนตาแดงก่ำ กองกำลังป้องกันเมืองหลายนายต้องจบชีวิต มันทำให้เขาโกรธแค้นมาก
“ฆ่ามัน!!”
เหล่ากองกำลังป้องกันเมืองคำรามลั่น ลูกธนูหน้าไม้ถูกยิงออกไปทีละดอก ต้านทานฝูงผีมายาไว้
ณ ป้อมเทียนเหมินเกาเฉาสีหน้าเคร่งขรึม เงยหน้ามองผีมายาที่อยู่นอกม่านผลึกแก้ว
ป้อมเทียนเหมินอยู่ใต้น้ำ หากไม่ใช่เพราะมีม่านผลึกกั้นอยู่ ผีมายาคงบุกเข้ามาในป้อมเทียนเหมินนานแล้ว
รองหัวหน้าปากคอแห้งผาก ถามอย่างหวั่นวิตก
“หัวหน้าครับ โดมผลึกจะต้านไหวเหรอครับ?”
บนโดมม่านผลึกแก้ว ตอนนี้เต็มไปด้วยผีมายาเกาะอยู่ พวกมันจ้องเขม็งมายังทุกคนในป้อมเทียนเหมินอย่างกระหายเลือด
ปัง ปัง ปัง!!
ผีมายาทุบม่านผลึกอย่างแรง ส่งเสียงทึบๆ ดังขึ้น
“ไม่น่าจะเป็นอะไร...”
ลูกกระเดือกของเกาเฉาขยับขึ้นลงในใจก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน
จากสถานการณ์ในตอนนี้ โดมผลึกแก้วยังคงอยู่ดี ไม่มีร่องรอยแตกร้าว
เขาจำได้ว่าท่านเจ้าเมืองเคยบอกว่า โดมนี้สามารถต้านทานการโจมตีของสัตว์อสูรน้ำขั้นแปดได้ ไม่น่าจะแตกสลายง่ายๆ
“หัวหน้าครับ ผีมายาเยอะขึ้นเรื่อยๆ แล้ว!”
รองหัวหน้าสีหน้าเคร่งขรึม
บนโดมผลึก ผีมายากองทับถมกันเป็นชั้นๆ กรงเล็บขูดขีดโดมอย่างต่อเนื่อง ถึงขั้นมองเห็นฟันของพวกมันได้อย่างชัดเจน
เกาเฉาคิดอยู่ครู่หนึ่ง หันไปสั่งการ
“ไป เอาลูกระเบิดโยนลงไปในน้ำ”
ลูกระเบิด คือผลึกแก้วที่บรรจุน้ำผลระเบิดไว้จนเต็ม เมื่อสัมผัสกับน้ำก็จะจุดชนวนระเบิด
ลูกระเบิดประกอบขึ้นจากครึ่งวงกลมสองชิ้น ใช้ใยแมงมุมเชื่อมติดกัน หลังจากระเบิดจะจุดชนวนใยแมงมุม ผลึกครึ่งวงกลมทั้งสองยังสามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้
“ครับ”
รองหัวหน้ายกมือทำวันทยหัตถ์ หันหลังพากองกำลังป้องกันเมืองสิบกว่านายจากไป
ไม่นานนัก ลูกระเบิดขนาดเท่าศีรษะหลายสิบลูกถูกโยนลงไปในน้ำทะเล
ลูกระเบิดค่อยๆ จมลง มีผีมายาบางตัวพบเห็นพวกมัน อ้าปากงับเข้าไป
วินาทีต่อมา โดมผลึกแก้วสั่นสะเทือนเล็กน้อย ลูกระเบิดหลายสิบลูกระเบิดขึ้นพร้อมกัน สังหารผีมายาในบริเวณใกล้เคียงจนกลายเป็นเศษเนื้อ
ใต้น้ำสว่างวาบขึ้นเป็น ดวงอาทิตย์น้อยทีละดวง กวาดล้างผีมายาในรัศมีหลายร้อยเมตรจนสิ้นซาก
แรงสั่นสะเทือนที่เกิดจากการระเบิดทำให้โดมผลึกถึงกับสั่นสะท้านสามครั้ง ฟองอากาศจำนวนมหาศาลห่อหุ้มเศษเนื้อลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ
เกาเฉารู้สึกว่าทัศนวิสัยเบื้องหน้าเปิดโล่งขึ้น ผีมายาที่เกาะอยู่บนม่านพลังผลึกแก้วถูกระเบิดตายจนหมด
“ที่ท่านเจ้าเมืองพูดเป็นความจริงทั้งหมด!!”
เขาอุทานชื่นชมเสียงเบา
ลูกระเบิดหลายสิบลูกระเบิดพร้อมกัน อานุภาพที่เกิดขึ้นยังไม่สามารถทำให้โดมผลึกแก้วแตกสลายได้ เพราะงั้นการต้านทานสัตว์อสูรน้ำขั้นแปดก็ย่อมไม่ใช่ปัญหา
“หัวหน้าครับ จะทิ้งระเบิดอีกไหม?”
รองหน้ารีบวิ่งกลับมา บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราเผยสีหน้าตื่นเต้น
เกาเฉาส่ายหน้า พูดเสียงเข้ม
“ไม่ รออีกหน่อย รอให้จำนวนผีมายามากกว่านี้ค่อยปล่อย”
ลูกระเบิดมีจำนวนจำกัด จะใช้แบบสุรุ่ยสุร่ายไม่ได้
“ครับ เข้าใจแล้ว”
รองหัวหน้าพยักหน้ารับอย่างตื่นเต้น