ตอนที่ 1051 หมดเปลื้อก
ตอนที่ 1051 หมดเปลื้อก
ชั้นหนึ่งของเนินสูง
ภายในอาคารที่พักชั่วคราวของหมิวต้ะ ต้าฉี เค่อตั๋วล่า
ต้าซูและหยู่ฉินหลาน ยืนอยู่ด้วยกัน มองไปยังทั้งสามคนที่หลับสนิทอยู่บนเตียง
หยู่ฉินหลานใช้ผงละอองดอกหมอก ทำให้ทั้งสามคนจะไม่ตื่นขึ้นมาได้ในเวลาอันสั้น
หยู่ฉินหลานลากเก้าอี้มานั่งลง ไขว่เรียวขายาวเข้าด้วยกัน
เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย กล่าวอย่างไพเราะ
“เริ่มเถอะ เอาทีละคน”
“ค่ะ”
ต้าซูผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ
เธอโบกมือเป็นสัญญาณ ให้ผู้คุมเรือนจำที่ติดตามมาเดินเข้าไป พยุงหมิวต้ะลุกขึ้นนั่งดีๆ
ต้าซูหยิบขวดเล็กๆ ออกมาขวดหนึ่ง ภายในบรรจุยารักษา
เธอเทยารักษาเกือบครึ่งขวดเล็กเข้าปากของหมิวต้ะ ทำให้ผลของดอกหมอกค่อยๆ หายไป
“อือ...”
หลายนาทีต่อมา หมิวต้ะค่อยๆ เริ่มรู้สึกตัว ขนตาที่ทั้งสั้นและหนากระพือสั่น
“ตอนนี้แหละ”
ต้าซูพูดเสียงเย็นชา
“ครับ”
ผู้คุมเรือนจำสองนายยื่นมือออกไป ถ่างเปลือกตาบนล่างของหมิวต้ะออก
ไม่รอให้หมิวต้ะตั้งตัวได้ ต้าซูก็ใช้พลังของเธอทันที ดวงตาสีขาวบริสุทธิ์คู่สวยกลายเป็นดั่งน้ำวนที่ดูดกลืนผู้คน เข้าควบคุมจิตใจของหมิวต้ะเอาไว้
“อึ่ก...”
หมิวต้ะครางเสียงทุ้มในลำคอ สีหน้าค่อยๆ สงบนิ่งลง กลายเป็นเหม่อลอย
ต้าซูยังคงลืมตาค้างไว้ไม่กะพริบ พูดเสียงเบา
“สำเร็จแล้ว”
มู่เหลียงกำชับคำสั่งไว้ว่า ห้ามให้ทั้งสามรู้ตัว เธอจึงต้องใช้วิธีนี้
หยู่ฉินหลาน พยักหน้าเบาๆ กล่าวอย่างสบายๆ
“เริ่มสอบปากคำเถอะ”
“ค่ะ!”
ต้าซูหยิบแบบคำถามที่มู่เหลียงให้มา และเริ่มถามทันที
เธอเปิดหน้าแรก อ่านคำถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ทางฝั่งของพวกแก ของที่มีมูลค่าสูงมีอะไรบ้าง?”
ดวงตาของหมิวต้ะว่างเปล่าและเหม่อลอย
“อุปกรณ์เวทระดับสูง อุปกรณ์เวทหายาก สมุนไพรหายาก ยาเวทมนตร์ระดับสูง...”
หยู่ฉินหลานจดอย่างรวดเร็ว บันทึกทุกคำที่หมิวต้ะพูด
ต้าซูถามคำถามที่สอง
“ในทะเลหมอกมีอะไรบ้าง?”
“ไม่รู้ กองเรือของพวกเราเข้ามาในทะเลหมอก ไม่เจออันตรายอะไรเลย ที่นั่นเงียบมาก มีแต่หมอกหนาทึบ ทัศนวิสัยแคบมองรอบเรือไม่เห็น”
หมิวต้ะตอบ
หยู่ฉินหลานเลิกคิ้วเล็กน้อย
เธอจำได้ว่าไป๋สวงเคยบอกว่า ในตำนานเล่าว่าในทะเลหมอกมีอสูรเวทระดับเก้าขึ้นไป ตอนนี้ดูเหมือนว่าข้อมูลนี้จะต้องตรวจสอบกันอีกที
หยู่ฉินหลานจดบันทึกอย่างไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว และข้างหูก็ได้ยินเสียงต้าซูถามคำถามที่สาม
“วาดแผนที่เส้นทางเดินเรือจากทะเลหมอกมาถึงที่นี่”
ต้าซูพูดเสียงเย็นชา
“ได้”
หมิวต้ะขานรับอย่างเหม่อลอย
ผู้คุมเรือนจำยื่นดินสอและกระดาษให้ มองดูหมิวต้ะขีดเขียนลงบนกระดาษ
ห้านาทีต่อมา เส้นคดเคี้ยวไปมาเส้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนแผ่นกระดาษสีเหลืองซีด บนนั้นยังมีสัญลักษณ์หลายอย่างกำกับไว้
หยู่ฉินหลานลุกขึ้นยืน รับแผนที่เดินเรือมาดูอยู่ครู่ใหญ่
เธอชี้ไปที่สัญลักษณ์พิเศษบนกระดาษ และเงยหน้าถาม
“สัญลักษณ์พวกนี้หมายความว่าอะไร?”
ดวงตาที่ไร้แววของหมิวต้ะสั่นไหวเล็กน้อยพูดเสียงแหบ
“เกาะ”
หยู่ฉินหลานมุมปากกระตุก
เธอกล่าวอย่างหนักใจและอยากจะหัวเราะอย่างสิ้นหวัง
“ใช้เกาะเป็นจุดสังเกตนำทางเนี่ยนะ นี่มันไม่น่าเชื่อถือเอาซะเลย...”
ผืนน้ำกว้างใหญ่ไพศาล หากไม่มีจุดอ้างอิง ขอเพียงแค่หลับตาสักสองสามวินาที พอเปิดตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็จะสูญเสียการรับรู้ทิศทางไปแล้ว
โชคยังดีที่บนแผนที่เดินเรือที่หมิวต้ะวาดมีเต่าเกราะหินอยู่ด้วย ซึ่งอยู่ตรงหน้าทิศทางของป้อมเทียนเหมินหันไปพอดี
“ถามต่อเถอะ”
หยู่ฉินหลานพับแผนที่เดินเรือเก็บไว้ หันกลับมานั่งบนเก้าอี้ไม้
ต้าซูพยักหน้าถามคำถามต่อไป
เวลาค่อยๆ ผ่านไป หยู่ฉินหลานจดจนเต็มกระดาษสี่แผ่นอย่างรวดเร็ว และการควบคุมจิตใจของต้าซูที่มีต่อหมิวต้ะก็ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว
แววตาของต้าซูสั่นไหว ร้องบอกอย่างเร่งร้อน
“เร็วเข้า ผงละอองดอกหมอก”
“ครับ”
ผู้คุมเรือนนั้นเป็นต้องตาไวมือไว เขารีบกรอกผงละอองดอกหมอกเกือบครึ่งขวดเล็กเข้าจมูกและปากของหมิวต้ะ
ไม่ทันที่หมิวต้ะจะได้สติ เขาก็ฟุบหน้าลงบนเตียงหลับใหลไปอีกครั้ง
“ฟี้ๆๆ???”
ต้าซูถอนหายใจยาว นั่งลงอย่างอ่อนล้า
“ขอพักสักครู่”
เธอใช้พลังเป็นเวลานาน ซึ้งมันสิ้นเปลืองพลังปราณอย่างมาก ต้องพักสักครู่เพื่อฟื้นฟูพลัง
หยู่ฉินหลานหยิบใบชาประกายแสงส่วนหนึ่งออกมา กล่าวอย่างไพเราะ
“นี้เป็นภารกิจเร่งด่วน ดื่มชาประกายแสงระดับสูงเถอะ”
ชาประกายแสงสามารถฟื้นฟูพลังปราณของคนได้ ยิ่งระดับสูงเท่าไหร่ ก็ยิ่งฟื้นฟูได้เร็วเท่านั้น
“ค่ะ”
ดวงตาคู่สวยของต้าซูสว่างวาบ
นานๆ เธอจะได้ดื่มชาประกายแสงระดับสูง จำไม่ได้แล้วว่าดื่มครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
ในไม่ช้า ชาประกายแสงระดับเก้าร้อนๆ หนึ่งถ้วยก็ถูกชงเสร็จ
“ฟู่ๆๆ”
ต้าซูยกถ้วยชาขึ้น เป่าเบาๆ สองสามที เอียงปากถ้วยดื่มชาจนหมด
ชาร้อนไหลผ่านลำคอเข้าสู่ร่างกาย ทำให้เธอรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ความเหนื่อยล้าสลายไปอย่างรวดเร็ว สภาพจิตใจกลับมากระฉับกระเฉง
“สอบปากคำต่อ”
ต้าซูพูดอย่างกระปรี้กระเปร่า
“ครับ!”
ผู้คุมเรือนจำพยุงต้าฉีขึ้นมา ทำตามขั้นตอนอย่างคล่องแคล่ว
ไม่นานนัก หญิงสาวผมขาวก็ควบคุมจิตใจของต้าฉีได้สำเร็จ เริ่มสอบปากคำต่อ
เวลาค่อยๆ ผ่านไป กระบวนการสอบปากคำดำเนินไปสี่ชั่วโมงเต็มถึงจะสิ้นสุดลง
หยู่ฉินหลานถือบันทึกคำให้การปึกหนาลุกขึ้นยืน และกำชับว่า
“ป้อนผงละอองดอกหมอกเพิ่มอีกหน่อย ให้พวกเขาตื่นพรุ่งนี้เลย”
“ครับ”
ผู้คุมเรือนจำพยักหน้าอย่างนอบน้อม ทำตามคำสั่ง ใช้ผงละอองดอกหมอกในขวดจนหมด
แล้วพวกต้าซูก็ได้จากไป ประตูอาคารปิดลงอย่างแผ่วเบา
หยู่ฉินหลานมองไปยังหญิงสาวผมขาว และกล่าวอย่างไพเราะ
“กลับไปพักผ่อนเถอะ”
“ค่ะ!”
ต้าซูพยักหน้า
เธอมองส่งหยู่ฉินหลานจากไป รู้สึกทั้งซับซ้อนและยินดี ในมือยังถือชาประกายแสงระดับสูงที่หยู่ฉินหลานให้มา ซึ่งเป็นแบบที่ยังไม่ได้ชง
หญิงสาวผมขาวตกตะลึงกับการมีอยู่ของทวีปใหม่ และในขณะเดียวกันก็ดีใจที่ได้ชาประกายแสงมาครึ่งกิโลกรัม
“กลับกันเถอะ”
ต้าซูโบกมือ
“ครับ!”
ผู้คุมเรือนจำก้าวเท้าตามต้าซูไป มุ่งหน้ากลับเรือนจำ
อีกด้านหนึ่ง หยู่ฉินหลานกลับมาถึงตำหนักแล้ว
เธอผลักประตูห้องทำงาน เดินตรงไปยังมู่เหลียง
“มู่เหลียง การสอบปากคำเสร็จแล้ว นี่คือบันทึกคำให้การ”
หยู่ฉินหลานวางบันทึกปึกหนาลงตรงหน้ามู่เหลียง
“เยอะขนาดนี้เลย?”
มู่เหลียงประหลาดใจ เปิดบันทึกคำให้การอ่านทีละหน้า
หยู่ฉินหลานพยักหน้า กล่าวอย่างสบายๆ
“ส่วนใหญ่เป็นข้อมูลสำคัญ ฉันจดลงมาหมดเลย”
“อืม”
มู่เหลียงก้มหน้ามอง
ลายมือของหยู่ฉินหลานสวยมาก ดังนั้นจึงพลิกอ่านได้ง่ายมาก สิบนาทีก็อ่านบันทึกทั้งหมดจบ
“อาณาจักรน่าสนใจดีนี่”
มู่เหลียงยกมุมปากขึ้น
ในบันทึกคำให้การ ส่วนใหญ่เขียนเกี่ยวกับข้อมูลของอาณาจักรเถี่ยหลาน และอาณาจักรอ้าวทั่ว ซึ่งเป็นสองอาณาจักรที่พวกหมิวต้ะมักจะไปพักอยู่บ่อยๆ
“นี่คือแผนที่เส้นทางเดินเรือไปยังทะเลหมอก ไม่รู้ว่านายจะดูออกไหม”
หยู่ฉินหลานหยิบแผนที่เดินเรือที่หมิวต้ะวาดออกมา
มู่เหลียงมองดูเพียงไม่กี่แวบ ก็เข้าใจในทันที
“ตรงนี้คือเต่าทมิฬน้อยส่วนจุดดำๆ พวกนี้คือเกาะเหรอ?”
เขาชี้ไปที่สัญลักษณ์บนแผนที่เดินเรือพลางมองหยู่ฉินหลาน
“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน” หยู่ฉินหลานพยักหน้าอย่างสง่างาม
มู่เหลียงยิ้มบางๆ
“หมิวต้ะวาดได้เข้าใจง่ายมากๆ แต่รอให้แผนที่เดินเรือวาดเสร็จก่อน ก็น่าจะหาเส้นทางนี้เจอ”
“แผนที่เดินเรือ?”
หยู่ฉินหลานชะงักไป แผนที่เดินเรือคืออะไร?
“เดี๋ยวเธอก็รู้เอง”
มู่เหลียงยิ้มอย่างมีลับลมคมนัย
“ชิ ทำตัวลึกลับอีกแล้ว”
หยู่ฉินหลานพูดด้วยน้ำเสียงตำหนิอย่างแง่งอน อดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองบนใส่มู่เหลียงคราหนึ่ง