ตอนที่ 1047 เจ้าหญิงกำมะลอ
ตอนที่ 1047 เจ้าหญิงกำมะลอ
มู่เหลียงจิบชาร้อน แต่สายตาจ้องมองทั้งสามอย่างสงบนิ่ง
“มู่เหลียง?”
หยู่ฉินหลานหันไปมองเขา
มู่เหลียงยกมือขึ้นเบาๆ กล่าวเรียบๆ
“ไม่ต้องรีบ รอให้พวกเขากินอิ่มก่อน”
หยู่ฉินหลานเลิกคิ้วเล็กน้อย มองสำรวจพวกหมิวต้ะที่กำลังกินอย่างตะกละตะกลาม
คนจากทวีปใหม่ ล้วนมีกิริยาท่าทางแบบนี้กันหมดหรือ?
เอิ๊ก~
ทั้งสามคนของหมิวต้ะเรอออกมาเสียงยาวอย่างพึงพอใจ ลูบท้องที่ป่องออกมาของตน
ต้าฉีใช้เล็บนิ้วก้อยแคะฟัน เรอไปพูดไป
“อิ่มจริงๆ ไม่ได้กินของอร่อยแบบนี้มานานแล้ว”
“อร่อยกว่าอาหารในโรงเตี๊ยมเถี่ยหลานเสียอีก!!”
เค่อตั๋วล่าทอดถอนใจ
โรงเตี๊ยมเถี่ยหลาน คือโรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดในอาณาจักรเถี่ยหลาน ว่ากันว่าสุราเลิศรสและอาหารชั้นเลิศที่สุด เป็นรองก็แค่ของในพระราชวังเท่านั้น
มู่เหลียงยกมือขึ้นเคาะที่วางแขนเบาๆ กล่าวเรียบๆ
“ท่านทั้งสาม ได้ยินว่าพวกท่านข้ามทะเลหมอกมางั้นรึ?”
พวกหมิวต้ะสะดุ้งตื่นตัว ต่างพากันตั้งสติได้ เกือบจะลืมจุดประสงค์หลักที่มาที่นี่ไปแล้ว
หมิวต้ะลุกขึ้นยืน ทำหน้าเคร่งขรึมพูดอย่างจริงจัง
“ท่านเจ้าเมืองผู้สูงส่ง พวกเราข้ามทะเลหมอกมาจริงๆ ครับ”
“เป็นไปไม่ได้ แค่พวกเจ้าเนี่ยนะจะข้ามทะเลหมอกมาได้?”
ไป๋สวงพลันพูดเสียงดังขึ้น
ในความทรงจำและความเข้าใจของเธอ ทะเลหมอกคือจุดสิ้นสุดของมหาสมุทร คนที่เข้าไปล้วนตายหมด ยกเว้นตัวเธอเอง
“เธอเป็นใคร?”
หมิวต้ะหน้าทะมึน
ไป๋สวงแค่นเสียงเย็นชา เชิดคางขึ้นกล่าวอย่างทะนงตน
“ข้าคือองค์หญิงแห่งอาณาจักรไห่ถิง”
“อาณาจักรไห่ถิง?”
หมิวต้ะขมวดคิ้ว เบ้ปากตอบกลับไป
“ไม่เคยได้ยินชื่อ เป็นนักต้มตุ๋นล่ะสิ!?”
เค่อตั๋วล่าเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง หันไปพูด
“หัวหน้าครับ มันมีอาณาจักรที่ชื่อไห่ถิงอยู่จริงๆ นะครับ ความแข็งแกร่งติดอันดับหนึ่งในสิบ ไม่ใช่ประเทศเล็กๆ”
“...มีจริงๆ เหรอ?”
หมิวต้ะชะงักไป
“อืม มีจริงๆ เป็นมหาอำนาจท่าเรือที่อยู่ติดทะเลอีกฟากหนึ่ง”
ต้าฉีพยักหน้าอย่างจริงจัง
“...”
มุมตาของหมิวต้ะกระตุก สองคนนี่มันมืออาชีพด้านการขัดขากันหรือไง?
เขาหันไปถลึงตาใส่ต้าฉีและเค่อตั๋วล่า ในแววตามีแววเตือน
“พวกไร้การศึกษา”
ไป๋สวงเยาะเย้ยหนึ่งเสียง ความไม่พอใจในใจลดลงไปมาก
“ต่อให้อาณาจักรไห่ถิงมีอยู่จริง แล้วยังไง เธอก็อาจจะเป็นองค์หญิงตัวปลอมก็ได้”
หมิวต้ะพูดอย่างร้อนรน
เค่อตั๋วล่าพยักหน้าถี่ๆ พูดสมทบ
“นั่นสิ องค์หญิงของอาณาจักรจะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
ไป๋สวงโกรธจนขบฟันแน่นพูดเสียงแหลม
“ฉัน... ฉันแค่โชคร้ายถูกพายุพัดเข้ามาในทะเลหมอก พอตื่นขึ้นมาก็อยู่ที่นี่แล้ว”
นัยน์ตาสีดำของมู่เหลียงทอประกาย ฟังบทสนทนาของคนกลุ่มนี้ ก็แน่ใจแล้วว่าทวีปใหม่ มีอยู่จริง และอยู่เพียงอีกฟากหนึ่งของทะเลหมอก
หมิวต้ะลุกขึ้นยืนโต้แย้ง
“เป็นไปไม่ได้ พวกเราใช้เวลาเกือบสิบวันกว่าจะข้ามทะเลหมอกมาได้ ถ้าเจ้าถูกพายุพัดเข้ามาในทะเลหมอก ป่านนี้คงตายไปนานแล้ว!!”
“ท่าน กรุณานั่งลงพูด”
ลี่เยว่เหลือบมองเขาอย่างเย็นชา
“เอ่อ ขออภัย...”
หมิวต้ะนั่งลงอย่างเจื่อนๆ วางมือบนหน้าขา
“ฉันมีพรคุ้มครองของเทพสมุทรอยู่ ต่อให้ลอยอยู่กลางทะเลสิบวันก็ไม่เป็นอะไร”
ไป๋สวงแอ่นอกขึ้น เผยให้เห็นสร้อยคอสีฟ้าใสดุจน้ำทะเลบนไหปลาร้า
“พรคุ้มครองของเทพสมุทร’!!”
หมิวต้ะชะงักไป
เค่อตั๋วล่าอุทานลั่น
“อุปกรณ์เวทระดับสูงขั้นสูงสุด พรคุ้มครองของเทพสมุทรของจริง!!”
“แกรู้จักเหรอ?”
หมิวต้ะหันไปถาม
“ครับ พรคุ้มครองของเทพสมุทร คือหนึ่งในสมบัติประจำชาติของอาณาจักรไห่ถิง”
เค่อตั๋วล่าทำหน้าเคร่งขรึมพูด
“ผู้สวมใส่สามารถควบคุมธาตุน้ำได้ดีขึ้น ทั้งยังเสริมความแข็งแกร่งได้อีก ในช่วงเวลาวิกฤตยังสามารถปกป้องเจ้าของได้ด้วย”
เมื่อผู้สวมใส่เผชิญอันตราย พรคุ้มครองของเทพสมุทรจะกางม่านพลังน้ำออกมาปกป้องผู้สวมใส่
ไป๋สวงเหลือบมองเค่อตั๋วล่าแวบหนึ่ง กล่าวอย่างทะนงตน
“รู้เยอะจริงนะ”
เค่อตั๋วล่ายิ้มๆ
“เฮะๆ ก็แค่ฟังมาจากพวกคนในโรงเตี๊ยมเท่านั้นครับ”
สถานที่ที่ถ่ายทอดและสืบข่าวได้เร็วที่สุด ย่อมหนีไม่พ้นโรงเตี๊ยมใต้ดินบางแห่งในอาณาจักร
นักผจญภัยส่วนใหญ่พอเมาแล้ว ก็มักจะปากสว่าง นี่จึงเป็นเหตุให้ข่าวสารมากมายถูกพวกที่มีเจตนาแอบแฝงล้วงเอาไปได้
หมิวต้ะหันไปถลึงตาใส่ทีหนึ่ง นี่มันเรื่องน่าภูมิใจตรงไหน?
เค่อตั๋วล่าหุบปากฉับอย่างเจื่อนๆ
หมิวต้ะหรี่ตาลง ถามด้วยสีหน้าปกติ
“ท่านคือองค์หญิงแห่งอาณาจักรไห่ถิงจริงๆ งั้นหรือ?”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
ไป๋สวงแค่นเสียงอย่างแง่งอน
หมิวต้ะยิ้มแยกเขี้ยว ถามเสียงเรียบ
“ถ้างั้นท่านรู้หรือไม่ ว่าจะกลับไปอย่างไร?”
“ไม่รู้...”
ดวงตาสีม่วงทองของไป๋สวงหม่นแสงลง
เธอตั้งตารอที่จะได้พบพวกหมิวต้ะ ก็เพื่อที่จะหาทางกลับไปยังอาณาจักรไห่ถิง
“เฮะๆ พวกเรารู้”
เค่อตั๋วล่าปากไวเผลอพูดความลับออกไป
“แกหุบปากไปเลย”
หมิวต้ะหน้าผากเส้นเลือดปูดยกมือขึ้นเขกหัวไปทีหนึ่งอย่างแรง
“อ๊า เจ็บ!!”
เค่อตั๋วล่ากุมหัวตัวเอง น้ำตาคลอเบ้า
“ตอนนี้ฉันชักสงสัยแล้วว่า พวกแกต่างหากที่เป็นนักต้มตุ๋น”
ไป๋สวงรู้สึกสงสัยในใจ คนพวกนี้ข้ามทะเลหมอกมาจริงๆ น่ะหรือ?
ตอนนี้เธอชักไม่แน่ใจแล้วว่า ตอนนั้นที่เผชิญพายุมันเป็นการจับพลัดจับผลูพาเธอข้ามทะเลหมอกมาจริงๆ หรือ?
จริงๆ แล้ว ในใจของไป๋สวงก็เชื่อไปแล้วเจ็ดแปดส่วน มีเพียงคำอธิบายเรื่องการข้ามทะเลหมอกเท่านั้น ถึงจะอธิบายสิ่งที่ได้พบเห็นที่นี่ได้อย่างสมเหตุสมผล
เพียงแต่คนสามคนตรงหน้านี้ดูไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย ทำให้เธอรู้สึกเหมือนคิดไปเอง
หมิวต้ะกลอกตา องค์หญิงแห่งอาณาจักรไห่ถิงไม่รู้ทางกลับ และก็ไม่รู้เส้นทางเดินเรือข้ามทะเลหมอก นี่สามารถใช้เป็นไพ่ต่อรองได้
เขานั่งตัวตรง กล่าวเรียบๆ:
“จะเชื่อหรือไม่ก็ไม่สำคัญ อีกสองวันพวกเราก็จะกลับแล้ว และมันก็ไม่เกี่ยวกับเธอ”
“!!”
รูม่านตาของไป๋สวงหดเล็กลง นี่คือโอกาสที่จะได้กลับบ้าน
“พวกเขาไม่ได้โกหก”
มู่เหลียงกล่าวเรียบๆ
ไป๋สวงหายใจเร็วขึ้นเล็กน้อย เธอรู้ว่าสาวใช้คนนั้นสามารถมองทะลุคำโกหกได้ ในเมื่อมู่เหลียงบอกว่าพวกเขาไม่ได้โกหก ก็มีความเป็นไปได้สูงมากว่าเป็นเรื่องจริง
แววตาของไป๋สวงสั่นไหว สีหน้าเปลี่ยนไปมา พลางคิดว่าจะเอ่ยปากอย่างไร ถึงจะให้หมิวต้ะยอมพาเธอข้ามทะเลหมอกกลับไปได้
หมิวต้ะยิ้มเยาะ
“ท่าน….การแอบอ้างเป็นองค์หญิงของประเทศหนึ่ง อาจจะถูกตามล่าตัวได้นะ”
เขายังคงไม่เชื่อว่าไป๋สวงคือองค์หญิงแห่งอาณาจักรไห่ถิง บนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญอะไรมากมายขนาดนั้น
“แก! ฉันมีพรคุ้มครองของเทพสมุทรนี่คือหลักฐานที่ดีที่สุดแล้ว”
ไป๋สวงพูดอย่างโมโห
ในใจเธอรู้สึกหงุดหงิด ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองต้องพยายามพิสูจน์ตัวตนให้หมิวต้ต้ะเชื่อด้วย?
หมิวต้ะยักไหล่ พูดอย่างไม่ใส่ใจ
“เค่อตั๋วล่าก็บอกแล้วว่า ข่าวเกี่ยวกับพรคุ้มครองของเทพสมุทรหาฟังได้ตามโรงเตี๊ยมทั่วไป พิสูจน์อะไรไม่ได้”
“แก!!”
ไป๋สวงโกรธจัด
เธอผุดลุกขึ้นยืน หันไปทางมู่เหลียงกล่าวเสียงเย็นชา
“ท่านมู่เหลียง ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย ขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อน”
ไป๋วงพูดทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง ไม่รอให้มู่เหลียงตอบ ก็หันหลังเดินฉุนเฉียวออกไป
ตอนที่เดินผ่านข้างกายหมิวต้ะ เธอถลึงตาใส่เขาอย่างโกรธเกรี้ยวแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องจัดเลี้ยงไปโดยไม่หันกลับมามอง
“มู่เหลียง?”
ฮู่เตียนมองมู่เหลียงอย่างประหลาดใจ
“ไม่เป็นไร ปล่อยเธอไปเถอะ”
มู่เหลียงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ
เป้าหมายหลักของงานเลี้ยงครั้งนี้คือพวกหมิวต้ะ การให้ไป๋สวงมาด้วย ก็เพื่อยืนยันการมีอยู่ของทวีปใหม่ เป็นหลัก