ตอนที่ 1045 เสื้อผ้าราคาแพง
ตอนที่ 1045 เสื้อผ้าราคาแพง
“ทำยังไงดี?”
แก้มของต้าฉีแดงก่ำ
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกผู้คนรังเกียจต่อหน้าสาธารณชนแบบนี้ ปกติเวลาที่พวกเขาเทียบท่าเรือ มีแต่จะได้รับความนิยม
โดยเฉพาะพวกคนจากย่านโลกีย์ทั้งพูดจาไพเราะ ทั้งยังคอยเอาอกเอาใจ ไม่เคยมีใครรังเกียจว่าพวกเขาตัวเหม็น
“กลับไปอาบน้ำ แล้วค่อยเปลี่ยนเสื้อผ้า”
หมิวต้ะพูดด้วยใบหน้าบึ้งตึง
“ไปซื้อเสื้อผ้าก่อนดีกว่าครับ เสื้อผ้าบนเรือของพวกเราก็ไม่ต่างอะไรกับชุดที่ใส่อยู่ตอนนี้เลย”
เค่อตั๋วล่ากระซิบ
“ไป ซื้อเสื้อผ้า คืนนี้ต้องไปร่วมงานเลี้ยงของเจ้าเมืองที่นี่พอดี จะขายหน้าไม่ได้เด็ดขาด”
หมิวต้ะคิดดูแล้วก็เห็นด้วย
ทั้งหมดออกจากหอสามดวงดาว สอบถามเส้นทางจนมาถึงร้านขายเสื้อผ้า
“ยินดีต้อนรับค่ะ เชิญทุกท่านเลือกชมได้ตามสบายเลยนะคะ”
พนักงานร้านเสื้อผ้าต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
เธอก็ไม่ได้ดูถูกการแต่งกายของพวกเขา เพียงแต่กลิ่นตัวมันแรงไปหน่อย
เพราะเธอเห็นคนนอกมาเยอะแล้ว พวกที่ดูแปลกแยกไม่เข้ากับผู้คนรอบข้าง พอมาถึงถนนการค้าได้ไม่นานก็ต้องมาซื้อเสื้อผ้าใหม่กันทั้งนั้น
“เห้ยๆ! เสื้อผ้าที่นี่เยอะเกินไปแล้ว”
เค่อตั๋วล่ามองดูเสื้อผ้าในร้านอย่างตกตะลึง
แขนยาว เชิ้ต เสื้อคลุมยาว แจ็กเก็ต... มีหลายสิบรูปแบบ ทั้งของผู้ชายและผู้หญิง
“ร้านของเราเป็นร้านเสื้อผ้าที่ใหญ่ที่สุดในถนนการค้า และมีแบบครบครันที่สุดค่ะ”
พนักงานบริการพูดเสียงเบา
พวกหมิวต้ะเลือกจนตาลายเลยจนใจ
“พวกเราจะไปร่วมงานเลี้ยงของเจ้าเมือง เอาชุดพิธีการที่ดีที่สุดของที่นี่ออกมา”
“ไปร่วมงานเลี้ยงของเจ้าเมืองเหรอคะ?”
พนักงานบริการมองสำรวจพวกเขาอย่างประหลาดใจ
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเธอต้อนรับลูกค้าที่ร้องขอแบบนี้ เมื่อหลายวันก่อนก็มีคนมากมายมาซื้อชุดพิธีการไป
ในไม่ช้าเธอก็ไปนำชุดพิธีการที่ต้องการมา
“ชุดพิธีการชุดนี้ดีที่สุดในร้านของเราแล้วค่ะ”
พนักงานบริการหยิบชุดพิธีการชุดหนึ่งออกมา
“อืม... ดูโอ่อ่า หรูหรา สง่างามดีทีเดียว”
หมิวต้ะพิจารณาดูแล้วก็เอ่ยปาก
“ขอลองสวมได้หรือไม่?”
ต้าฉีถาม
“คือว่า...”
พนักงานบริการมองดูสภาพการแต่งกายและกลิ่นที่โชยออกมาจากตัวพวกเขา ก็พลันลำบากใจขึ้นมาทันที
“ราคาเท่าไหร่?”
ใบหน้าของหมิวต้ะบึ้งตึงขึ้น
“ชุดละหนึ่งหมื่นสกุลเงินทมิฬค่ะ”
พนักงานบริการยิ้มตอบ
“หา?” หมิวต้ะเบิกตากว้าง
เมื่อคืนนี้เขาเพิ่งจะทำความเข้าใจเกี่ยวกับมูลค่าของสกุลเงินเต่าทมิฬ และเข้าใจดีว่าหนึ่งหมื่นสกุลเงินเต่าทมิฬนั้น เทียบเท่ากับผลึกอสูรเวทจำนวนเท่าใด
“แค่เสื้อผ้าชุดเดียว เจ้ากล้าเรียกถึงหนึ่งหมื่นทมิฬเลยเหรอ? ทำไมไม่ไปปล้นเลยล่ะ?”
ต้าฉีตะโกนลั่น ไม่เคยเห็นเสื้อผ้าที่แพงมหาศาลเช่นนี้มาก่อน
ไม่สิ ต้องบอกว่ามันแพงกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากโข
“คุณลูกค้าคะ ชุดพิธีการชุดนี้ของเราใช้กระบวนการผลิตที่ซับซ้อนมาก อีกทั้งยังเติมส่วนประกอบจากสัตว์อสูรเข้าไปมากมาย พลังป้องกันไม่ด้อยไปกว่ายุทธภัณฑ์วิญญาณระดับต้นเลยนะคะ”
พนักงานบริการถูกตั้งคำถามก็ไม่โกรธ ยิ้มอธิบายต่อ
“สวมใส่แล้วฤดูหนาวก็อบอุ่น ฤดูร้อนก็เย็นสบาย แถมยังมีคุณสมบัติป้องกันฝุ่นละอองในตัวด้วยค่ะ”
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องแพงขนาดนี้”
เค่อตั๋วล่าพูดอย่างร้อนใจ
“นั่นสิ”
หมิวต้ะรีบพยักหน้าเห็นด้วย
“ถ้างั้น... ลองดูชุดพิธีการแบบอื่นไหมคะ?”
พนักงานบริการยิ้มพลางเปลี่ยนเรื่อง เธอเข้าใจดีว่าคนกลุ่มนี้ซื้อไม่ไหว
“ได้ งั้นเธอลองแนะนำมา”
หมิวต้ะรู้สึกอับอายเล็กน้อย
ต่อให้ซื้อไหว เขาก็ไม่กล้าซื้ออยู่ดี
“ชุดนี้ห้าพันทมิฬ คุณลูกค้าว่ายังไงคะ?”
“อืม... สีแดง ข้าไม่ค่อยชอบสีนี้เท่าไหร่”
“งั้นชุดนี้สามพันทมิฬล่ะคะ?”
“ก็ดีอยู่หรอก แต่มีสีอื่นอีกไหม?”
“มีค่ะ ยังมีสีดำ สีขาว แล้วก็สีครามอีกสามสีค่ะ”
“ข้าชอบสีแดงสด เธอลองแนะนำแบบอื่นมาอีกสิ”
“เอ่อ... แบบนี้ห้าร้อยทมิฬค่ะ สีแดงสด”
ในที่สุด ทั้งสามคนก็รีบๆ ลนลานเลือกชุดพิธีการราคาห้าร้อยทมิฬ แล้วก็จากไป
“เฮ้อ...”
หมิวต้ะยกมือกุมขมับ ถอนหายใจเฮือกใหญ่
พวกเขากลัวว่าหากยังอยู่นานกว่านี้ จะยิ่งได้รับความกระทบกระเทือนจิตใจหนักกว่าเดิม
“บัดซบ นี่มันร้านกรรโชกทรัพย์กันชัดๆ? ทำไมเสื้อผ้าถึงได้แพงขนาดนี้?”
ต้าฉีสบถด่า
“แต่เสื้อผ้าพวกนั้นสวยจริงๆ นะครับ แถมเนื้อผ้าสัมผัสก็นุ่มลื่นมาก”
เค่อตั๋วล่าพูดขณะกอดชุดพิธีการไว้
“สวยแล้วมีประโยชน์อะไร? พวกเราไม่ใช่พวกขุนนาง ที่ต้องไปร่วมงานเลี้ยงทุกวันซะหน่อย”
ต้าฉีพูดอย่างหัวเสีย
“อย่าเถียงกันน่า ขอแค่การเดินทางเที่ยวนี้พวกเรากลับไปได้ รับรองว่าได้ฟันกำไรก้อนโตถึงตอนนั้นชุดพิธีการแบบนั้นอยากจะซื้อกี่ชุดก็ได้”
หมิวต้ะพูดเสียงเข้ม
พวกเขาออกทะเลมาเพื่ออะไร? ผจญภัยเหรอ? ไม่ใช่! ทุกอย่างก็เพื่อความมั่งคั่ง
“นั่นสินะ พวกเรากำลังจะรวยแล้ว”
ต้าฉียิ้มแยกเขี้ยว
ขอเพียงจดจำเส้นทางเดินเรือไว้ได้ พวกเขาก็จะสามารถกอบโกยความมั่งคั่งได้อย่างไม่รู้จบ
หากำไรจากส่วนต่างราคาของทั้งสองฝั่ง เดินทางไปกลับเพียงเที่ยวเดียวก็สามารถกอบโกยความมั่งคั่งที่คนอื่นหาทั้งชาติก็ยังไม่ได้
“สืบให้แน่ชัดก่อนว่าฝั่งนี้ขาดแคลนอะไร แล้วค่อยดูว่าฝั่งของพวกเราขาดแคลนอะไร”
หมิวต้ะกวาดตามองร้านค้ารอบๆ
“ชุดพวกนี้ไม่จำเป็นหรอก แพงเกินไป เอากลับไปก็ไม่แน่ว่าจะมีคนซื้อ”
ต้าฉีบ่นอุบ
สวยก็จริงอยู่ แต่มันแพงเกินไป พวกเขาทำกำไรได้ไม่กี่น้อยกัน
“หัวหน้าครับ ตอนนี้คิดเรื่องนี้ยังเร็วเกินไป”
เค่อตั๋วล่าเตือน
“คนนั้นที่ข้ามทะเลหมอกมาก่อน เกรงว่านางจะเปิดโปงสถานการณ์ฝั่งเราหมดน่ะสิ?”
“นั่นสิ ถ้าคนฝั่งนี้รู้ว่าฝั่งเราขาดแคลนอะไร พวกมันต้องโก่งราคาแน่นอน”
สีหน้าของต้าฉีย่ำแย่ลง
การโก่งราคาก็หมายความว่ากำไรจะน้อยลง ส่วนต่างราคาบางอย่างมันสามารถทำกำไรได้ถึงสิบเท่า ยี่สิบเท่าเลยนะ
“อย่ากังวลไปเลย คนคนนั้นอาจจะเป็นนักต้มตุ๋นก็ได้”
หมิวต้ะกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“ต่อให้เป็นเรื่องจริง ก็ไม่เป็นไร พวกเราก็ร่วมมือกับนางเสียสิ”
“นั่นสิ คนคนนั้นย่อมต้องอยากกลับไปแน่ ถ้าหากไม่ยอมร่วมมือล่ะก็...”
ต้าฉียิ้มอย่างชั่วร้าย
ถ้าไม่ร่วมมือ ก็อยู่ที่นี่ไปตลอดชาติเถอะ หรือไม่ก็ หาโอกาสกำจัดนางทิ้งซะ เส้นทางเดินเรือจะต้องถูกเก็บเป็นความลับสุดยอด
“เดี๋ยวพอกลับไปแล้วไปกำชับลูกเรือด้วย อย่าให้ใครมาล้วงความลับได้”
หมิวต้ะเตือน
“วางใจเถอะน่า พวกเรามีประสบการณ์”
ต้าฉียักไหล่
พวกเขาหลอกลวงคนพื้นเมืองตามเกาะต่างๆ มานับไม่ถ้วน ฟันกำไรก้อนโตทุกครั้ง
ถ้าไม่ใช่เพราะอยากจะซื้อยศขุนนางชั้นสูง ป่านนี้พวกเขากลับแผ่นดินใหญ่ไปเสวยสุขนานแล้ว จะยังออกมาผจญภัยอยู่ทำไม
“แยกย้ายกันไปสืบข่าว จำไว้ ต้องเอาของที่ปริมาณเยอะๆ และราคาถูก”
หมิวต้ะสั่งการ
“เสร็จธุระแล้วก็รีบกลับไปอาบน้ำ”
“รับทราบ”
ทั้งสองคนพยักหน้า
ณ จุดที่พวกเขาแยกย้ายกัน ฝุ่นผงบนพื้นพลันฟุ้งขึ้นเล็กน้อย แต่กลับไม่ปรากฏเงาของผู้ใด
หนี่จี่ชาอยู่ในสถานะล่องหน มือจดบันทึกข้อความไม่หยุดทั้งเรื่อฃ จุดประสงค์คือการค้ากำไรส่วนต่างระหว่างสองพื้นที่ ซื้อถูกขายแพง? ชอบโกหก... ไม่ได้ร่ำรวยมากนัก...
พวกเขาไม่รู้ฐานะของไป๋สวง ยังคิดจะข่มขู่ให้ร่วมมือเพื่อหลอกลวงพวกเรา
เห็นแก่เงินสามารถลองซื้อตัวได้
ประเมินผลของพวกคนกลุ่มนี้คือมีภัยคุกคามระดับต่ำ สามารถพูดคุยตามสถานการณ์ได้
ทุกครั้งที่มีการสอดแนม จะต้องมีรายงานประเมินผลออกมา
จากนั้นจะส่งต่อไปให้แผนกผู้เชี่ยวชาญทำการรวบรวม วิเคราะห์ และคาดการณ์ หากมีประโยชน์ก็จะถูกติดตามในระยะยาว
“ส่งคนแยกย้ายกันตามไปดู ว่าพวกมันสนใจสินค้าอะไรบ้าง”
หนี่จี่ชาเขียนคำสั่งหนึ่งฉบับ ส่งให้กับลูกน้องของเธอ
เธอรู้ดีว่าท่านมู่เหลียงวางแผนที่จะไปยังอีกฟากหนึ่งของทะเลหมอกแล้ว สินค้าบางอย่างที่ทำกำไรได้ดี ย่อมต้องเตรียมผลิตและกักตุนไว้ล่วงหน้า ถึงเวลานั้นจะได้กอบโกยผลึกสัตว์อสูรก้อนโต
“รับทราบ”
ในไม่ช้าก็มีคนแยกย้ายไปติดตาม