ตอนที่ 986 ปลูกสร้างเมืองรอง

หลังจากสร้างลำคลองแม่น้ำภายในเมืองแล้ว มู่เหลียงก็ได้ใช้พลังเติมลำคลองแม่น้ำเหล่านี้ให้เต็มเร็วขึ้น

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงทั้งเมืองรองนี้ก็มีสายน้ำ และลำคลองไหลผ่านทั้งเมือง

และลำคลองนี้ได้ต่อออกไปถึงหมู่บ้านของชาวเงือก ซึ่งที่อีกปลายหนึ่งเชื่อมต่อกับแม่น้ำเต่าทมิฬ

“ท่านเจ้าเมือง”

หนานกับเจิ้งอันได้ขี่ปลาเวหามุ่งตรงมาหามู่เหลียง

เมื่อปลาเวหาร่อนลงมาแล้วทั้งสองก็รีบลงมาแสดงความเคารพต่อมู่เหลียงทันที

มู่เหลียงที่เห็นก็กล่าวอย่างสุขุม

“มาได้พอเหมาะเลย…ฉันขอแนะนำนี้คือเมืองรองซึ่งต่อจากนี้เผ่าเงือกจะเป็นผู้ดูแล”

“หา!?”

เจิ้งอันถึงกับอุทานด้วยความตกใจ

“ใช่แล้ว ฉันจะให้เมืองรองนี้อยู่ภายใต้การดูแลของเผ่าเงือก”

มู่เหลียงกล่าวซ้ำอย่างหนักแน่น

“คะ ครับ”

เจิ้งอันพยักหน้ารับงึกๆ แต่ด้วยความไม่มั่นใจเขาจึงได้เอ่ยถามอีกครั้ง

“แล้วจะให้เราเผ่าเงือกดูแลเมืองรองอย่างไรท่าน”

มู่เหลียงได้ตอบกลับ

“ดูแลความเป็นอยู่ของเมือง รักษากฏหมาย และทำตามคำสั่งจากทางการ”

“เข้าใจแล้วครับ”

เจิ้งอันพยักหน้ารับอย่างจริงจัง

หนานได้ยินแบบนั้นก็ถามอย่างสงสัย

“ท่าน…แล้วใครจะมาอยู่ที่เมืองรองนี้ค่ะ”

“อีกสองวันจะมีคนย้ายเข้ามา”

มู่เหลียงตอบอย่างใจเย็น

อีกสองวันเต่าทมิฬจะเข้าใกล้เกาะผีเสื้อ หลังจากนั้นคนจากเกาะผีเสื้อจะย้ายเข้ามาอาศัยในเมืองรอง

เงือกสาวที่ได้ยินคำตอบก็ถอนหายใจ เธอนึกว่ามู่เหลียงจะให้เผ่าเงือกทั้งหมดย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองแห่งนี้เพียงกลุ่มเดียว

แล้วมู่เหลียงก็กล่าวต่ออย่างเป็นกันเอง

“ทางเข้าออกเมืองนี้ฉันออกแบบให้เหมาะกับเผ่าเงือกแล้ว มีคลอง และเส้นทางน้ำทั่วเมือง”

“ครับ/ค่ะ”

เจิ้งอันและหนานโค้งคำนับให้อย่างนอบน้อม

มู่เหลียงเพียงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนที่จะพุ่งทะยานออกไปจากเมืองรอง และไปยังจุดที่จะตั้งเมืองรองต่อไป

ไม่นานเขาก็มาถึงจุดที่ทำเครื่องหมายเอาไว้

เมื่อมาถึงมู่เหลียงก็สร้างเมืองขึ้นมาทันที และจากการที่เคยสร้างมาแล้วเมืองหนึ่งทำให้การสร้างครั้งนี้รวดเร็วกว่าเดิมมาก

เพียงครึ่งวันมู่เหลียงก็สร้างเมืองรองสี่แห่งขึ้นมาอย่างสบายๆ

“ถ้างั้นเราจะตั้งชื่อให้เมืองรองพวกนี้ว่า เมืองรอง 1 เมืองรอง 2 เมืองรอง 3 เมืองรอง 4”

มู่เหลียงตั้งชื่อให้มันแบบง่ายๆ และดูสิ้นคิด เพราะจะได้ง่ายต่อการจดจำของเขา

“สร้างเมืองรองเรียบร้อยแล้ว…ต่อไปก็สร้างทางหลวง”

มู่เหลียงพูดกับตัวเอง และมองไปยังแผ่นดินเบื้องหน้า

“ปรากฏ”

มู่เหลียงกระทืบเท้าลงไป และหินดินเบื้องหน้าเขาก็ยกตัวขึ้นบีบอัดกันเป็นทางถนน ซึ่งมีความกว้าง 6 เมตร

ด้วยความคิดมู่เหลียงได้สร้างถนนเชื่อมเมืองรองเข้าหากัน และสร้างถนนเชื่อมไปยังเมืองเต่าทมิฬซึ่งเป็นเมืองหลวง

“ต้องเพิ่มป้อมทางเข้าให้กับเมืองหลวงอีกสามทาง”

มู่เหลียงพูดจบก็บินกลับไปแก้ไขกำแพงเมืองที่ป้อมเขตชั้นในเอาไว้

การสร้างประตูใหม่จะสะดวกต่อการเข้าออกของเมืองรอง เพราะปกติมีป้อมทางเข้าเดียวที่จะเข้าสู่เขตเมืองชั้นในได้

หลังจากที่มู่เหลียงจัดการทุกอย่างแล้ว ก็เป็นช่วงเวลาเย็นพอดี

มู่เหลียงได้กลับมายังเนินสูง และเดินกลับเข้าตำหนัก

ระหว่างนั้นเสียงส้นสูงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงของหยู่ฉินหลานที่ดังขึ้น

“มู่เหลียง…สร้างเมืองรองเสร็จแล้วงั้นหรอ”

มู่เหลียงหันกลับมามอง และพยักหน้าเล็กน้อย

“ใช่ พรุ่งนี้ให้กลุ่มช่างเข้าไปตกแต่งได้เลย”

หยู่ฉินหลานได้ยินก็พูดออกมาแนวหนักใจเล็กน้อย

“กว่าจะตกแต่งทำระบบเสร็จคงกินเวลาเป็นเดือน”

มู่เหลียงได้ยินแบบนั้นจึงได้กล่าวต่อ

“ไม่เป็นไร ให้ช่างทำระบบปะปาก่อนที่เหลือค่อยว่ากัน”

“ได้ เดี๋ยวฉันบอกพวกช่างให้”

หยู่ฉินหลานพยักหน้ารับ และเดินไปพร้อมกับมู่เหลียง

ซึ่งระหว่างนั้นมู่เหลียงก็ได้ถามขึ้น

“รู้เรื่องเมืองเจียวเค่อแล้วรึยัง”

“เมืองเจียวเค่อ…ทำไมงั้นหรอ”

หยู่ฉินหลานตอบกลับมาอย่างสงสัย

“ตอนนี้เมืองเจียวเค่อตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเมืองแห่งขุนเขา ถูกผีมายาฆ่าล้างบางทั้งเมือง”

มู่เหลียงเล่าด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มลึก

“ได้ยังไงกัน”

หยู่ฉินหลานร้องออกมาอย่างตกใจ พร้อมกับแววตาที่ฉายออกถึงความตกตะลึง

“ชาเค่อฟูได้รายงานมาจากที่นั้น บอกว่ามีคนรอดชีวิตเพียง 200 คน เหตุการณ์นี้ร้ายแรงยิ่งกว่าเมืองแห่งขุนเขาเสียอีก”

มู่เหลียงได้กล่าวต่อ ซึ่งตอนนี้เขาก็ได้มาถึงห้องทำงานของเขา และได้นั่งลงที่เก้าอี้ที่โต๊ะทำงาน

“เรื่องนี้มัน…”

หยู่ฉินหลานที่เดินตามมาก็หยุดนิ่ง ก่อนที่จะนั่งลงข้างๆ มู่เหลียง

เธอหันมองมู่เหลียงและพูดด้วยความวิตก

“อีกต้อง 40 วัน ก่อนที่คืนภูติจันทรุปราคาจะเกิดขึ้น ทำไมพวกมันถึงได้ออกมาอาละวาดก่อนแบบนี้”

มู่เหลียงได้ฟังก็ตอบกลับไปอย่างใจเย็น

“เป่ยเหลียนเคยบอกไว้ พวกผีมายาอาจจะตื่นขึ้นมาก่อนช่วงคืนภูติจันทรุปราคา ซึ่งช่วงแรกจะเป็นแค่ผีมายาระดับต่ำเท่านั้น แต่ยิ่งนานวันไปพวกผีมายาจะยิ่งตื่นขึ้น พวกระดับสูงเองก็จะตื่นขึ้นมาด้วย”

แล้วมู่เหลียงก็ได้เล่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในเมืองเจียวเค่อให้กับหยู่ฉินหลานฟัง

“เหมือนกับที่เมืองแห่งขุนเขาไม่ผิด..”

หยู๋ฉินหลานแววตาดูมืดมนเล็กน้อย เมื่อคิดถึงภาพของหายนะที่เกิดขึ้น

“ต่อจากนี้ไปทั่วทั้งแผ่นดินคงไม่มีความสงบสุขอีกแน่”

มู่เหลียงรับรู้ถึงความกังวลของหยู่ฉินหลาน เขาจึงได้กุมมือของเธออย่างแผ่วเบาเหมือนเป็นการปลอบใจเธอ

ไม่แปลกที่เธอจะรู้สึกเช่นนี้ เพราะที่เมืองเต่าทมิฬทุกคนต่างไม่ต้องกังวลเรืองปากท้อง หรือหวาดระแวงจากการถูกสัตว์อสูรโจมตี แต่ที่อื่นยังคงต้องอยู่ในสภาพนี้อยู่

คงมีเพียงเมืองเต่าทมิฬเท่านั้นที่จะอยู่อย่างสงบสุขได้

“เอาเถอะ……นี้รายงานจำนวนชุดเกราะอาวุธที่สร้างได้จากโรงงานเมื่อสองวันที่ผ่านมา”

หยู่ฉินหลานหยิบเอกสารออกมาส่งให้มู่เหลียง

มู่เหลียงรับและเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว

“ชุดเกราะที่ถูกสั่งทำใกล้จะเสร็จครบรึยัง”

มู่เหลียงถามอย่างใจเย็นขณะที่วางเอกสารลง

“อีกไม่กี่วันน่าจะส่งมอบได้แล้ว”

หยู่ฉินหลานพูดอย่างมั่นใจ

มู่เหลียงพยักหน้า

“เร่งขึ้นอีก…. เกรงว่าจะมีพวกผีมายาปรากฏตัวขึ้นมาอีก เมื่อถึงตอนนั้นเกราะและอาวุธพวกนี้จะช่วยชีวิตพวกเขาได้”

“ฉันได้เร่งกระบวนการผลิตแล้ว โดยนำคนจากโรงงานอื่นมาช่วยเร่งงานผลิตชุดเกราะและอาวุธ”

หยู่ฉินหลานได้ตอบกลับไปอย่างหนักแน่น

“จัดการได้ดีมาก”

มู่เหลียงลูบหลังมือของหญิงสาวเบาๆ และรู้สึกไว้ใจหยู่ฉินหลานมากขึ้น

ก็อกๆ

เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น

“ท่านมู่เหลียง ขอเข้าไปหน่อยได้ไหมค่ะ”

ไป๋สวงได้พูดขึ้น ซึ่งเธอได้แอบฟังอยู่ข้างนอกมาสักพักแล้ว

“เข้ามา”

มู่เหลียงตอบอย่างไม่ใส่ใจ

เอี๊ยด…

ประตูเปิดออกอย่างช้าๆ แล้วไป๋สวงก็เดินอุ้มองค์ทองเข้ามาในห้องทำงาน

“มีอะไรงั้นหรอ”

มู่เหลียงมองและถามอย่างใจเย็น

“ฉันอยากมาถามท่านว่า มีข่าวเกี่ยวกับอาณาจักรไห่ถิงเพิ่มบ้างไหม”

ไป๋สวงมองมู่เหลียงและกระพริบตาเล็กน้อย และรอฟังว่าเขาจะตอบยังไง