บทที่ 90 แขนงย่อยของลำดับไททัน

เฉินเยี่ยไม่เคยคิดอยากให้เถี่ยซือตาย

ต่อให้คนอื่นจะมองว่าเขาโหดเหี้ยมอำมหิต เลือดเย็นไร้หัวใจ

แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่มีทางทำร้ายเถี่ยซือถึงตายโดยไม่มีเหตุผล

ทว่าโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน

เฉินเยี่ยไม่ได้มีตาทิพย์ แถมยังตาบอดไปข้างหนึ่ง

เขาไม่รู้ว่าคนคนนั้นจะจู่โจมเถี่ยซือแบบสายฟ้าแลบ

ศพของเถี่ยซือนอนนิ่งอยู่บนเนินทราย มีรอยเลือดเป็นเส้นยาวพาดผ่านระหว่างคอกับศีรษะ

ใบหน้าของเจ้าทึ่มหลับตาพริ้ม ดูสงบราวกับแค่หลับไป

มีคนหาแผ่นไม้มาใช้ปากกาเคมีเขียนว่า "สุสานอู๋ไห่เฟิง"

คงกะจะใช้เป็นป้ายหลุมศพให้เถี่ยซือ

ที่แท้ชื่อจริงของเถี่ยซือคือ อู๋ไห่เฟิง

เมื่อก่อนเรียกแต่เจ้าทึ่ม หมอนี่ก็ไม่เคยถือสา ได้แต่หัวเราะแหะๆ

เจ้าหมอนี่สอนเรื่องผู้มีพลังลำดับให้เขาตั้งหลายอย่าง

สาวน้อยผมชมพูร้องไห้ฟูมฟาย ใบหน้าจิ้มลิ้มตอนนี้ดูไม่ได้เลย เต็มไปด้วยน้ำมูกน้ำตา

ปากที่แหกปากร้องไห้มีน้ำลายยืดเป็นสาย

ผู้รอดชีวิตหลายคนยืนน้ำตาซึมอยู่หน้าหลุมศพอู๋ไห่เฟิง

เป็นครั้งแรกที่เฉินเยี่ยรู้สึกเศร้า

เขาไม่นึกว่าเถี่ยซือจะตาย

ในขบวนรถ เถี่ยซือมีความสัมพันธ์ที่ดีกับทุกคน

ตอนที่เฉินเยี่ยเพิ่งตื่นรู้พลัง เถี่ยซือก็คอยดูแลเขาเป็นอย่างดี

ความรู้เกี่ยวกับผู้มีพลังลำดับหลายอย่าง เถี่ยซือก็เป็นคนบอกเขา

ตอนที่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นลำดับช่างกล

เฉินเยี่ยมักจะหลอกถามข้อมูลจากเถี่ยซือ

หมอนี่รู้ทัน แต่ก็ยอมบอกทุกอย่างที่รู้ให้เฉินเยี่ยฟัง

แม้แต่ความลับของลำดับไททัน เขาก็เล่าให้ฟังแบบไม่มีกั๊ก

ถ้าเถี่ยซือไม่ตาย เฉินเยี่ยอาจจะนับถือเขาเป็นพี่น้อง

สำหรับคนขี้ระแวงอย่างเฉินเยี่ย นี่ถือเป็นเรื่องหายากมาก

"อาเช่อ สายแล้วนะ!"

ลุงอาเป่าเตือนอยู่ข้างๆ

ตอนนี้สิบโมงเช้าแล้ว

ฉู่เช่อไม่ตอบลุงอาเป่า แต่หันไปมองเฉินเยี่ย

"นายไม่ควรวู่วามแบบนี้ อย่างน้อยก็น่าจะบอกฉันสักคำ"

น้ำเสียงฉู่เช่อราบเรียบ ไม่มีแววตำหนิ

เฉินเยี่ยเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ "นายไม่มีทางเห็นด้วยหรอก!"

"ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันก็จะทำเหมือนเดิม!"

"แต่ฉันจะเตือนเถี่ยซือล่วงหน้า ให้เขาหลบดีๆ!"

ฉู่เช่อเงียบไปบ้าง

เขาเข้าใจความหมายของเฉินเยี่ยดี

ถ้าเขารู้แผนการของเฉินเยี่ย เขาคงคัดค้านแน่ ดีไม่ดีอาจจะทะเลาะกันด้วยซ้ำ

ฉู่เช่อไม่ใช่คนอ่อนแอ

ก่อนหน้านี้มีผู้รอดชีวิตเดินเท้ามากมายถูกใช้เป็นเบี้ยทิ้ง เขาเองก็รู้ และไม่ได้เข้าไปขัดขวาง

เพียงแต่ในความคิดของเขา คนเหล่านั้นรอดยากอยู่แล้ว

การคงอยู่ของคนเหล่านั้น ก็เพื่อเพิ่มโอกาสรอดให้คนอื่น

เรียกได้ว่าเป็นความตายที่จำเป็น

ต่อให้ไม่ตาย ฉู่เช่อก็ไม่คิดว่าตัวเองมีความสามารถพอจะคุ้มครองคนจำนวนมากขนาดนั้นได้

เขาเป็นแค่ลำดับ 1

ถ้าวิเคราะห์ด้วยเหตุผลล้วนๆ ฉู่เช่อก็ไม่คิดว่าเฉินเยี่ยทำผิด

ไม่มีเสบียง ทุกคนก็ต้องตาย

ทะเลทรายกว้างใหญ่ไพศาล ไม่รู้เมื่อไหร่จะเดินออกไปได้

อีกอย่าง โม่หวายเหรินกับเด็กหนุ่มคนนั้นก็ไม่ใช่คนดี

ดูระบบทาสที่พวกเขาสร้างขึ้นก็รู้

"นาย... โหดเกินไป!"

"บางที ในบรรดาพวกเรา อาจมีแค่นายคนเดียวที่อยู่รอดจนถึงที่สุด!"

"ถ้าวันไหนฉันตาย อย่าลืมเผาใบชาไปให้ฉันทุกปีด้วยล่ะ!"

เฉินเยี่ยเงียบกริบ

ฉู่เช่อเทน้ำชาจอกหนึ่งลงตรงหน้าศพเถี่ยซือ ใบชาสีน้ำตาลร่วงหล่นบนพื้นทราย

ชาผู่เอ๋อร์ที่ล้ำค่าดั่งทองคำ ถูกเททิ้งไปดื้อๆ

แต่ฉู่เช่อไม่เสียดายเลยสักนิด

เฉินเยี่ยไม่พูดอะไร จุดบุหรี่สูบไปสองที รู้สึกไม่อร่อย เลยโยนก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้เท้าขยี้ดับ

เหลือบดูเวลานับถอยหลัง

อีกสองชั่วโมง การอนุมานวิชาฝึกพลังจะเสร็จสิ้น

เวลาล่วงเลยมาพอสมควรแล้ว

อุณหภูมิในทะเลทรายเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ

"พวกเรา..."

เฉินเยี่ยยังพูดไม่จบ

ฉู่เช่อขัดขึ้น "รอก่อน!"

"อะไรนะ?"

เฉินเยี่ยสงสัย

ฉู่เช่อมองศพเถี่ยซือแล้วพูดอย่างจริงจัง "นายรู้ไหมว่าลำดับไททันมีกี่แขนงย่อย?"

เฉินเยี่ยไม่เข้าใจสิ่งที่ฉู่เช่อพูด

"เท่าที่ฉันรู้ ไททันลำดับ 1 เรียกว่าผู้ฝึกตนแห่งเลือดเนื้อ แต่พอลำดับ 2 ไททันจะแยกออกเป็นสองแขนง แขนงหนึ่งเรียกว่า ยักษ์สองเศียร อีกแขนงเรียกว่า เศียรสอดแนม"

"เศียรสอดแนมจะมีดวงตาที่สามงอกขึ้นมากลางหน้าผาก ดวงตานี้มีความสามารถมหัศจรรย์"

"ฉันเคยอ่านเอกสารฉบับหนึ่ง ผู้มีพลังลำดับไททันสายนี้ ถ้าลำดับสูงพอ ดวงตาที่สามที่เหลืออยู่หลังความตาย สามารถนำมาใช้เป็นวัตถุพิศวงได้เลย"

เฉินเยี่ยฟังจนตาค้าง

มีแบบนี้ด้วยเหรอ?

แม้แต่สาวผมชมพูที่ร้องไห้ขี้มูกโป่งก็ลืมร้อง ตั้งใจฟังฉู่เช่อพูด

"ส่วนยักษ์สองเศียร..."

"นายจำได้ไหมว่าเถี่ยซือมีสองบุคลิก บุคลิกหนึ่งคือเถี่ยซือที่เรารู้จัก อีกบุคลิกคือเถี่ยซือตอนต่อสู้!"

เฉินเยี่ยจะจำไม่ได้ได้ยังไง

สองบุคลิกของเถี่ยซือทำให้เขาประทับใจไม่ลืม

ทุกครั้งที่ต่อสู้ เฉินเยี่ยมักสงสัยว่ามีคนอื่นมาสิงร่างเถี่ยซือ

ฉู่เช่อจ้องมองร่างมหึมาตรงหน้า แววตาเป็นประกาย ทำท่าทางเหมือนผู้ทรงภูมิปัญญา

ความจริงในใจฉู่เช่อไม่ได้นิ่งสงบเหมือนที่แสดงออก

ตอนเห็นเถี่ยซือโดนตัดหัว ฉู่เช่อก็สติแตกเหมือนกัน คิดว่าเถี่ยซือตายแน่แล้ว

พอตั้งสติได้ ถึงนึกขึ้นได้ว่าเคยอ่านเอกสารที่บรรยายความพิเศษของลำดับไททัน

ความจริงไม่ใช่แค่ลำดับไททัน แต่ละลำดับล้วนมีความพิเศษเฉพาะตัว

"นายหมายความว่า... นายหมายความว่า... เถี่ยซือ... จะฟื้นคืนชีพ?"

ได้ยินทั้งสองคนคุยกัน สาวผมชมพูที่หน้าเปื้อนคราบน้ำตาเงยหน้าขวับ

คนที่สนิทกับเถี่ยซือรอบๆ ก็เงยหน้ามองด้วยความคาดหวัง

ฉู่เช่อคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ก่อนหน้านี้ที่เถี่ยซือมีบุคลิกที่สองโผล่ออกมา อาจจะเป็นช่วงที่กำลังฟูมฟักแขนงยักษ์สองเศียรอยู่"

"บางที..."

"เถี่ยซืออาจจะไม่ได้ฟื้นคืนชีพ แต่เขาอาจจะยังไม่ตายเลยต่างหาก!"

"โดนตัดหัวขาดขนาดนั้น ยังไม่ตายอีกเหรอ?"

ผู้รอดชีวิตข้างๆ ฟังเพลินจนเผลอหลุดปาก

พอพูดจบก็รู้ตัวว่าพูดผิด สีหน้าตื่นตระหนก

ฉู่เช่อไม่ถือสา กลับพูดว่า "ผู้มีพลังลำดับ ก็คือผู้ก้าวข้ามขีดจำกัดมนุษย์ ทุกลำดับล้วนมีความมหัศจรรย์ในตัว"

ทันทีที่พูดจบ

ศพของเถี่ยซือก็เริ่มดิ้น

บริเวณหน้าอกปูดโปนขึ้นมาเป็นก้อนใหญ่

เหมือนมีอะไรบางอย่างพยายามจะมุดออกมาจากหน้าอก

ผู้รอดชีวิตรอบๆ หน้าซีดเผือด แม้แต่คนที่รู้สึกดีกับเถี่ยซือก็ยังถอยหนีด้วยความหวาดกลัว

มีเพียงเฉินเยี่ยและพวกไม่กี่คนที่ตาเป็นประกาย

ฉากต่อมา เรียกได้ว่าสยองขวัญสั่นประสาท

ศีรษะหนึ่งกำลังดิ้นรนพยายามจะพุ่งออกมาจากหน้าอกเถี่ยซือ

แต่เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นนับไม่ถ้วนจากภายในร่างกายคอยฉุดรั้งไว้ไม่ให้หลุดออกมา

ดูจากท่าทางดิ้นรน

เหมือนเถี่ยซือตอนต่อสู้ไม่มีผิด

และตำแหน่งของศีรษะนี้ ไม่ได้อยู่ที่เดิม แต่อยู่ข้างๆ ตำแหน่งศีรษะเดิม

เป็นไปตามที่ฉู่เช่อบอกจริงๆ

นี่คือ... แขนงย่อยยักษ์สองเศียร

"โฮก!"

ศีรษะใหม่คำรามลั่น ระเบิดพลังผลักดันคนรอบข้างกระเด็นไปไกลหลายเมตร

ด้วยเสียงคำรามนี้ ศีรษะใหม่ก็หลุดพ้นจากพันธนาการที่มองไม่เห็น งอกออกมาได้สำเร็จ

ภาพที่เห็นทำเอาทุกคนอ้าปากค้าง

เชี่ยเอ๊ย...

"อาเยี่ย ยัยหนู ฉู่เช่อ พวกเอ็งสามคนยืนบื้อทำซากอะไร รีบมาพยุงข้าสิวะ!"

"ไม่รู้เรอะว่าข้าเกือบตายห่าไปแล้ว?"

เสียงหยาบกระด้าง

เอาเถอะ คนละสไตล์กับเถี่ยซือคนเดิมจริงๆ

สาวผมชมพูหน้าถอดสี เธอจำคนคนนี้ได้ เคยเจอตอนต่อสู้มาหลายครั้ง

เพียงแต่...

เหมือนจะเห็นความลังเลของสาวผมชมพู

ศีรษะใหม่หัวเราะร่า "ข้าชื่อขวางซือ เจ้าทึ่มเถี่ยซือยังไม่ตายหรอก แค่อีกหลายวันกว่าจะออกมาได้"

"เป็นไง อาเยี่ย ลำดับไททันเจ๋งไหม? โดนตัดหัวยังไม่ตาย"

"จำไว้ ลำดับไททันขอแค่ยังมีลมหายใจ ก็ไม่มีวันตาย!"

"เมื่อกี้ข้าเห็นเอ็งทำหน้าสำนึกผิดด้วยนี่หว่า"

"จุ๊ๆๆ... คนโหดเหี้ยมอย่างเอ็งก็สำนึกผิดเป็นด้วยเหรอเนี่ย ข้าล่ะคาดไม่ถึงจริงๆ!"

นั่นไง หมอนี่น่ารักสู้เถี่ยซือคนเดิมไม่ได้เลย

ปากหมาสุดๆ

หวังว่าหมอนี่จะไม่ออกมาบ่อยนะ

ยังดีที่เถี่ยซือตัวจริงต้องใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะกลับมา

เฉินเยี่ยหน้าดำคร่ำเครียด

แม่ง...

อุตส่าห์สร้างภาพลักษณ์ไว้

"หุบปากหมาๆ ของแกซะ สายแล้ว รีบขึ้นรถ"

อีกหนึ่งชั่วโมงสี่สิบห้านาที การอนุมานก็จะเสร็จสมบูรณ์

ครั้งนี้ไม่มีใครตายสักคน

แถมได้เสบียงมาเพียบ

กระดูกวัวที่เล็งไว้ก็ได้มาแล้ว

แถมยังมีผู้มีพลังลำดับเพิ่มมาอีกคน

ขบวนรถแห่งความยุติธรรมเริ่มจะดูดีมีอนาคตขึ้นมาแล้ว

**เถี่ยซือ (สิงห์เหล็ก) ขวางซือ (สิงห์คลั่ง)