บทที่ 41 แบ่งสรรเสบียง

การปรากฏตัวของรถไฟฟ้าจิ๋วคันนี้ ดึงดูดความสนใจของผู้คนจำนวนมากในทันที

ในการเดินทางครั้งนี้ ผู้รอดชีวิตที่เป็นคนแก่และเด็กอ่อนแอตายไปเกือบหมด

คู่ยายหลานที่มีเรื่องกับเฉินเยี่ย ยายตายที่หมู่บ้านฉางโซ่ว ส่วนเด็กเปรตอายุเจ็ดแปดขวบนั่นก็ไม่เห็นหัวเลย น่าจะตายระหว่างหนีเมื่อคืนเหมือนกัน

ด้วยความน่ารังเกียจของสองยายหลานคู่นี้ คงไม่มีใครอยากช่วยหรอก

ในสถานการณ์เมื่อคืน ขนาดผู้ชายแข็งแรงๆ หลายคนยังเอาตัวไม่รอด

แต่ตาแก่ขับรถไฟฟ้าจิ๋วคนนี้กลับรอดมาได้

เรื่องนี้มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

ตาแก่คนนี้เข้าไปในเขตหวงห้ามของมนุษย์ถึงสองครั้ง ทั้งเมืองซิ่งฮวาและหมู่บ้านฉางโซ่ว แกไม่พลาดสักงาน

คนตายไปตั้งเยอะ แต่แกกลับรอดมาได้หน้าตาเฉย

รถไฟฟ้าจิ๋ววิ่งส่ายไปส่ายมาราวกับจะพังแหล่มิพังแหล่ได้ทุกเมื่อ

สภาพรถตอนนี้ก็ดูไม่จืด นอกจากรอยขีดข่วนเต็มคัน ตัวถังยังบุบเบี้ยวผิดรูป

แถมยังมีคราบโคลนเกาะเต็มไปหมด

บนหลังคารถยังมีแร็คหลังคาโยกเยก ผูกถุงอะไรไว้ก็ไม่รู้หลายใบ ทำท่าเหมือนจะร่วงลงมาได้ตลอดเวลา

เห็นได้ชัดว่ารถไฟฟ้าจิ๋วคันนี้ผ่านศึกหนักมาเมื่อคืน

หลายคนมองด้วยสายตาประหลาดใจ

รถไฟฟ้าจิ๋ววิ่งมาจอดข้างค่ายพักแรมแบบทุลักทุเล

ตาแก่ท่าทางเจ้าเล่ห์กระโดดลงมาจากรถ

ผมขาวโพลนปลิวไสว ท่อนบนใส่แค่เสื้อกล้ามสีขาว ท่อนล่างใส่กางเกงขาสั้นสีดำ สวมรองเท้าแตะหูคีบ

ตาแก่มองทุกคนด้วยแววตาดีใจ

"ในที่สุดก็ถึงซะที! ข้าเกือบตายแล้วนะเนี่ย!"

"แม่*เอ๊ย!"

"พวกแกนี่นะ ไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่บ้างเลย ไม่คิดจะมาช่วยคนแก่หน่อยเหรอ!"

"เสี่ยวจ้าว เสี่ยวเจิง เสี่ยวจาง เห็นปู่จางแล้วทำไมไม่มาช่วย!"

ตาแก่เอ่ยชื่อเรียกพวกคนหนุ่มสาวให้มาช่วยอย่างไม่เกรงใจ

คนหนุ่มสาวเหล่านั้นแค่ปรายตามอง แล้วก็เมินเฉยไม่สนใจ

ตาแก่บ่นพึมพำด่าทออยู่พักใหญ่

สุดท้ายก็ต้องกางเต็นท์กันสาดด้วยตัวเอง

เฉินเยี่ยเห็นแล้วก็อดทึ่งไม่ได้

นึกไม่ถึงว่าตาแก่จะมีเสบียงเยอะขนาดนี้ ถึงขั้นมีเต็นท์กันสาดด้วย

ยังไม่จบแค่นั้น ตาแก่ยังขนแผงโซลาร์เซลล์ออกมาจากรถไฟฟ้าจิ๋วอีกหลายแผ่น

แล้วก็เอามาวางเรียงกันบนพื้นทรายเป็นแผงใหญ่

นี่มันเวอร์วังอลังการเกินไปแล้ว!

เฉินเยี่ยอยากได้แผงโซลาร์เซลล์ของหัวหน้าฉู่มาตลอด นึกไม่ถึงว่าตาแก่คนนี้จะมีเยอะขนาดนี้

ผ่านไปประมาณสองชั่วโมง อากาศในทะเลทรายเริ่มเย็นลง

ที่ปลายสุดของเส้นทางที่ผ่านมา ก็ปรากฏเงาร่างสองร่างขึ้นอีกครั้ง

เฉินเยี่ยหันไปมองทันที

เป็นผู้ชายสองคนปั่นจักรยานมา

แต่สภาพของทั้งคู่ดูย่ำแย่สุดขีด จักรยานเคลื่อนที่ไปอย่างเชื่องช้า ราวกับเพิ่งคลานขึ้นมาจากนรก สภาพดูไม่ได้เลย

คนหนึ่งเฉินเยี่ยจำได้ คือเด็กหนุ่มนักศึกษาแว่นที่เจอห้องใต้ดินบ้านผู้ใหญ่บ้านในหมู่บ้านฉางโซ่ว

อีกคนไม่คุ้นหน้า แต่สภาพก็ดูย่ำแย่พอๆ กัน

เบาะหลังจักรยานของทั้งคู่มีห่อผ้าขนาดใหญ่ เป็นเสบียงที่รวบรวมมาจากหมู่บ้านฉางโซ่ว

ในสถานการณ์เมื่อวาน นอกจากตาแก่รถไฟฟ้าจิ๋ว นึกไม่ถึงว่ายังมีคนรอดมาได้อีก

เรื่องนี้ทำเอาเฉินเยี่ยแปลกใจมาก

ทั้งคู่ปั่นมาถึงหน้าค่ายพักแรม จู่ๆ ก็หมดแรงล้มลงกับพื้น

"เสี่ยวหลี่ เสี่ยวเจิง แล้วก็พวกแกอีกสองสามคน มาช่วยกันหน่อย!"

คนพูดคือลุงอาเป่า สั่งให้ผู้รอดชีวิตหนุ่มๆ สองสามคนไปช่วย

ลุงอาเป่าเปรียบเสมือนพ่อบ้านของขบวนรถ เรื่องราวหลายอย่างในขบวนรถลุงอาเป่าเป็นคนจัดการ

ดังนั้นบารมีของลุงอาเป่าจึงมีมากกว่าตาแก่รถไฟฟ้าจิ๋วเยอะ

ผู้รอดชีวิตทั้งสองถูกหามไปพักในที่ร่มอย่างรวดเร็ว

เฉินเยี่ยมองกลับไปที่เส้นทางเดิมอีกครั้ง สองคนนี้น่าจะเป็นผู้รอดชีวิตกลุ่มสุดท้ายที่กลับมาถึงขบวนรถแล้วล่ะมั้ง

ขบวนรถเสียคนไปกลุ่มหนึ่งที่เมืองซิ่งฮวา

ต่อมาก็เสียคนไปอีกกลุ่มที่หมู่บ้านฉางโซ่ว

การออกหาเสบียงสองครั้ง คนหายไปเป็นร้อย เหมือนไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้

นี่คือความโหดร้ายของวันสิ้นโลก

เฉินเยี่ยจุดบุหรี่สูบ สูดหายใจลึก แสงไฟริบหรี่ส่องสว่างใบหน้าเพียงเสี้ยววินาที

พ่นควันบุหรี่ออกมาเบาๆ

ควันบุหรี่ลอยออกไปไกลราวกับงูเลื้อย ก่อนจะจางหายไป

เฉินเยี่ยชะงักไปเล็กน้อย ลองสูบอีกครั้งเพื่อทำแบบเดิม

แต่คราวนี้กลับทำไม่ได้

"เฉินเยี่ย! หัวหน้าฉู่ตื่นแล้ว! เรียกให้นายไปหา!"

"เหล่าหลี่ เถี่ยซือยังไม่ตื่น นายมาแทนเถี่ยซือก็แล้วกัน!"

หลังจากจัดการเรื่องผู้รอดชีวิตสองคนนั้นเสร็จ ลุงอาเป่าก็เดินมาเรียกเฉินเยี่ยที่หน้ารถบัส

เฉินเยี่ยเห็นเหล่าหลี่สั่งให้ผู้รอดชีวิตสองคนปีนขึ้นไปบนหลังคารถ เอาห่อผ้าภูเขาย่อมๆ ลงมา

เฉินเยี่ยรู้ว่าถึงเวลาแบ่งสมบัติแล้ว

ตามข้อตกลงก่อนเข้าหมู่บ้านฉางโซ่ว ฉู่เช่อและนาน่าได้สามส่วน เฉินเยี่ยและเถี่ยซือได้สองส่วน

เฉินเยี่ยกลับไปที่มอเตอร์ไซค์สามล้อ หยิบเป้สองใบในกระบะท้ายรถ เดินตรงไปที่รถออฟโรดของฉู่เช่อ

ตอนที่เฉินเยี่ยเห็นฉู่เช่อ ฉู่เช่อกำลังนั่งยองๆ เท้าเปล่าบนพื้นทราย กำทรายขึ้นมาเคี้ยวกิน

ฉู่เช่อรู้สึกถึงสายตาของเฉินเยี่ย หันมามองแล้วยิ้มให้ สีหน้าซีดเซียวดูอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย

"พลังลำดับผู้นำทาง ต้องสื่อสารกับผืนดิน เราถึงจะสัมผัสการมีอยู่ของสิ่งลี้ลับได้"

"และทรายพวกนี้ก็เป็นสื่อกลางที่ดีที่สุด!"

เพราะเหตุการณ์ที่หมู่บ้านฉางโซ่ว ท่าทีของฉู่เช่อที่มีต่อเฉินเยี่ยจึงดูเป็นกันเองมากขึ้น ถึงขนาดอธิบายให้ฟัง

"เข้าใจได้ แต่ว่า... ทรายรสชาติเป็นยังไง?"

เฉินเยี่ยสงสัย เห็นฉู่เช่อกินทรายหน้าตาเฉย ไม่มีความทุกข์ทรมานสักนิด กลับดูเหมือนกำลังลิ้มรสอาหารเลิศรส

"ทรายจะมีรสชาติอะไรได้ ก็รสทรายนั่นแหละ ต่อให้เป็นผู้มีพลังลำดับผู้นำทาง ฉันก็ยังเป็นคน ไม่ต่างจากพวกนายหรอก"

ฉู่เช่อกลืนทรายลงคอ แล้วพาเฉินเยี่ยไปนั่งใต้เต็นท์กันสาด

ในเต็นท์มีชุดโต๊ะเก้าอี้สนามกางรอไว้แล้ว

"แล้วนายสัมผัสอะไรได้บ้าง?"

เฉินเยี่ยโยนเป้ไว้ข้างๆ นั่งลงรินชาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว

"เราพักที่นี่ได้ถึงเก้าโมงเช้าพรุ่งนี้!"

ฉู่เช่อหยิบเหยือกชาเติมชาให้เฉินเยี่ย

แม้เฉินเยี่ยจะไม่เข้าใจว่าผู้มีพลังลำดับผู้นำทางใช้อะไรตัดสินใจ แต่ก็อดทึ่งในความสามารถของหัวหน้าฉู่ไม่ได้

ขณะเดียวกันก็ยิ่งคาดหวังกับพลังลำดับของตัวเองมากขึ้นไปอีก

ยังไม่ทันได้คุยอะไรกันต่อ สาวขายาวก็เดินเข้ามาด้วยท่าทางอ่อนแรง

คนสองคนที่ตามหลังนาน่ามาต่างถือเป้ใบใหญ่คนละใบ

เมื่อเทียบกันแล้ว เป้สองใบของเฉินเยี่ยดูเล็กจิ๋วไปเลย

ไม่นาน เป้ภูเขาย่อมๆ ของเถี่ยซือก็ถูกหามมาวางตุ้บลงบนพื้น

ผู้รอดชีวิตหลายคนมองด้วยความอิจฉา

นาน่าก้าวเรียวขายาวอันน่าหลงใหล ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเฉินเยี่ย คว้าเหยือกชาจากมือหัวหน้าฉู่มากรอกใส่ปากทันที

น้ำชาล้นออกจากปากหญิงสาว ไหลลงมาตามลำคอถึงไหปลาร้า ดูเซ็กซี่และเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต