บทที่ 31 โจวเสี่ยวเสี่ยว: ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะแล้งน้ำใจ

"ทำไมยังไม่มีใครออกมาอีก!"

"ตอนนี้จะสี่โมงเย็นแล้ว เหลือเวลาอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมง!"

"หมู่บ้านนี้มันยังไงกันแน่!"

"หรือว่าพวกเขา... ตายกันหมดแล้ว?"

"เป็นไปไม่ได้ พวกเขามีผู้มีพลังลำดับตั้งสามคน จะตายได้ยังไง!"

นับตั้งแต่เฉินเยี่ยและอีกสองคนพาผู้รอดชีวิตกลุ่มอื่นเข้าไปรวบรวมเสบียงในหมู่บ้านฉางโซ่ว ก็ยังไม่มีใครออกมาจากหมู่บ้านเลยแม้แต่คนเดียว

สถานการณ์แบบนี้ผิดปกติมาก

ตอนอยู่ที่เมืองซิ่งฮวา ยังมีผู้รอดชีวิตทยอยหนีออกมาเรื่อยๆ

บางคนได้เสบียงพอแล้วก็รีบกลับออกมาก่อน

บางคนหาเสบียงได้ช้าหน่อย ก็จะออกมาทีหลัง

แต่ตั้งแต่นาทีแรกที่ผู้รอดชีวิตกลุ่มนี้ก้าวเท้าเข้าสู่หมู่บ้านฉางโซ่ว ก็ยังไม่มีใครกลับออกมาเลย

ความผิดปกตินี้แผ่ปกคลุมจิตใจของทุกคนราวกับเงามืด

แม้แต่หัวหน้าฉู่เช่อผู้มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาบ้างแล้ว

ผู้รอดชีวิตที่รออยู่นอกหมู่บ้านฉางโซ่วเริ่มกระสับกระส่าย

คนที่ไม่มีความกล้าพอจะเข้าไปหาเสบียงด้วยตัวเอง ส่วนหนึ่งเป็นเพราะร่างกายไม่แข็งแรง รู้ตัวว่าคงหาเสบียงไม่ได้

อีกส่วนหนึ่งคือไม่กล้าเผชิญหน้ากับสิ่งลี้ลับ จึงหวังพึ่งเสบียงจากคนอื่นแทน

ทันทีที่มีคนขนเสบียงกลับมาเยอะๆ คนพวกนี้ก็จะเอาของมีค่าที่มีมาแลกเปลี่ยน

ปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้นเป็นประจำในขบวนรถ

ตราบใดที่ทั้งสองฝ่ายยินยอมพร้อมใจ ฉู่เช่อก็ไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยว

นี่คือกฎการเอาตัวรอดของผู้คนในขบวนรถ

คนที่เข้าไปหาเสบียงในหมู่บ้าน ก็คือความหวังของคนเหล่านี้

แต่ตั้งแต่เช้าจดเย็น ยังไม่มีใครขนเสบียงออกมาจากหมู่บ้านแม้แต่คนเดียว

ทำให้หลายคนเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี

ฉู่เช่อมมองดูหมู่บ้านที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกสีเทา

ตอนมาถึงเมื่อสิบเอ็ดโมงเช้า ฉู่เช่อยังพอมองเห็นสภาพภายในหมู่บ้านได้บ้าง

แต่ตอนนี้ ภายในหมู่บ้านถูกบดบังจนมองไม่เห็นอะไรเลย นอกจากความมืดมัวสลัวราง

แม้แต่เสียงเล็ดลอดออกมาสักนิดก็ไม่มี

นี่ยิ่งทำให้ฉู่เช่อไม่สบายใจ

ไม่ไกลนัก หญิงสาวคนหนึ่งแววตาลุกลี้ลุกลน

เธอคือสวีเจียวเจียว

หลังจากถูกฉู่เช่อสั่งสอนไปคราวก่อน สวีเจียวเจียวก็ทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัวขึ้นเยอะในขบวนรถ

แต่ถ้าคิดว่าเธอจะไม่ทำอะไรเลย ก็คงเป็นไปไม่ได้

ช่วงเวลาที่ผ่านมา สวีเจียวเจียวได้แอบรวบรวมพรรคพวกที่เป็นผู้หญิงไว้หลายคน

สวีเจียวเจียวเริ่มวางแผนในใจ ถ้าไม่มีใครออกมาจากหมู่บ้านฉางโซ่ว เธอก็จะไม่นั่งรอความตายเฉยๆ

จากข้อมูลที่เธอรู้มา หัวหน้าฉู่เช่อแม้จะเป็นผู้มีพลังลำดับ แต่ดูเหมือนจะไม่มีพลังในการต่อสู้มากนัก

สวีเจียวเจียวแอบวางแผนเงียบๆ

ถ้าถึงสี่โมงเย็นแล้วยังไม่มีใครออกมาล่ะก็...

ในขณะที่ขบวนรถนอกหมู่บ้านเริ่มกังวลใจ

สถานการณ์ภายในหมู่บ้านกลับเข้าขั้นวิกฤต

ต้นหลิวใหญ่ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกยั่วโมโห

ศพนับร้อยที่ถูกกิ่งหลิวพันธนาการเริ่มฟื้นคืนชีพ

ดวงตาขุ่นมัวที่เต็มไปด้วยความกระหายอันชั่วร้ายจ้องมองเหล่าผู้รอดชีวิต ราวกับกำลังมองไก่ย่างรสเลิศ

ศพนับร้อยถูกปลุกขึ้นมาพร้อมกัน ความรู้สึกเหมือนกำลังดูฉากในหนังซอมบี้ ทำให้ทุกคนขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ศพหนึ่งที่ถูกกิ่งหลิวรัดคอ พุ่งเข้าใส่เถี่ยซือราวกับหุ่นเชิด

เมื่อศพหนึ่งขยับ ศพอื่นๆ ก็เริ่มขยับตาม

ศพเหล่านี้ถูกกิ่งหลิวควบคุม ราวกับเครื่องบินบังคับในมือเด็ก เปิดฉากโจมตีจากกลางอากาศ

"ไสหัวไป!"

เถี่ยซือตั้งใจจะพุ่งเข้าไปที่ต้นหลิวใหญ่ ใช้พละกำลังทำลายต้นหลิวประหลาดนี้ให้สิ้นซาก

นี่อาจเป็นวิธีเดียวที่จะออกจากหมู่บ้านฉางโซ่วได้

แต่ศพตรงหน้ากลับเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ

หมัดยักษ์ชกเข้าใส่ศพตัวหนึ่ง จนศพนั้นกระเด็นถอยหลังไปกลางอากาศ

แต่เพียงพริบตาเดียว ศพนั้นก็พุ่งกลับเข้ามาใหม่

หมัดของเถี่ยซือทำอะไรศพพวกนี้ไม่ได้เลยงั้นเหรอ?

ต้องรู้ว่า หมัดของเถี่ยซือสามารถต่อยผู้ชายตัวโตๆ จนตัวแตกได้สบายๆ

แต่กลับไม่มีผลอะไรกับศพพวกนี้เลย

เห็นฉากนี้ เฉินเยี่ยรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

ศพพวกนี้เห็นได้ชัดว่าเทียบไม่ได้กับหุ่นเชิดเฒ่าหลังค่อมหรือผีสาวกรรไกรชุดขาว

แต่กลับรับมือยากขนาดนี้

ทำให้หัวใจของเฉินเยี่ยค่อยๆ ดิ่งลงเหว

ไม่นานศพอื่นๆ ก็พุ่งเข้ามาอีก

ศพตัวหนึ่งกระโจนขึ้นเกาะหลังเถี่ยซือ อ้าปากเตรียมกัดเข้าที่ต้นคอของเขา

"ฟุ่บ!"

ลูกดอกชุบเลือดสุนัขดำปักเข้าที่กลางหลังของศพ

"ซู่!"

ควันสีขาวลอยขึ้น

ศพตัวนั้นปล่อยมือจากหลังเถี่ยซือด้วยความเจ็บปวด

[คุณสร้างความเสียหายให้กับหุ่นเชิดศพ คุณได้รับแต้มสังหาร +100]

ได้ผล?

ที่แท้พวกมันเรียกว่าหุ่นเชิดศพ

ยังไม่ทันที่เฉินเยี่ยจะดีใจ หุ่นเชิดศพที่มีลูกดอกปักอยู่กลางหลังก็พุ่งเข้าใส่เฉินเยี่ยอีกครั้ง

ยังไม่ทันจะถึงตัว กลิ่นเหม็นเน่าก็ลอยมาแตะจมูกเฉินเยี่ย

สาวขายาวใช้นิ้วชี้มือซ้ายลูบตัวกระบี่ ปากท่องคาถา "แสงสว่างชุบคม ส่องทะลุแดนยมโลก!..."

"เบิก!"

กระบี่ของหญิงสาวเปล่งแสงเรืองรอง ฟันฉับเข้าใส่หุ่นเชิดศพ!

หุ่นเชิดศพขาดเป็นสองท่อนตกลงพื้น

ถึงกระนั้น ท่อนบนของหุ่นเชิดศพก็ยังตะเกียกตะกายคลานเข้าหาเฉินเยี่ย

ไอ้เชี่ยเอ๊ย...

เฉินเยี่ยอยากจะสบถออกมาดังๆ

นึกไม่ถึงว่าหุ่นเชิดศพจะรับมือยากขนาดนี้

"กรี๊ด~~~"

เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังขึ้น

ผู้รอดชีวิตคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากเฉินเยี่ย ถูกหุ่นเชิดศพหลายตัวหิ้วร่างลอยขึ้นไปบนฟ้า

เลือดสดๆ สาดกระเซ็นลงมาเต็มพื้น

หุ่นเชิดศพบินไม่ได้ แต่เมื่อมีกิ่งหลิวช่วยดึง พวกมันก็บินได้

"เสี่ยวฟู่ เสี่ยวฟู่ ช่วยป้าด้วย!"

ยายแก่ที่แบกเสบียงจนตัวแอ่นยังไม่ตาย แม้จะเคลื่อนไหวเชื่องช้าเพราะแบกของหนักเกินไป

แต่แกก็ยังพยายามหลบหลีกการโจมตีของหุ่นเชิดศพอย่างสุดชีวิต

เมื่อครู่หุ่นเชิดศพพุ่งเป้ามาที่แก แต่แกกลับผลักผู้รอดชีวิตข้างๆ ไปรับเคราะห์แทน

ฉากนี้ผู้รอดชีวิตหลายคนเห็นเต็มตา ยิ่งทำให้รังเกียจและเคียดแค้นยายแก่คนนี้มากขึ้นไปอีก

มีแต่พ่อหนุ่มนักศึกษาซื่อบื้อคนนั้นที่ไม่เห็น

แต่ตอนนี้เสี่ยวฟู่เองก็เอาตัวแทบไม่รอด ควงท่อเหล็กสู้กับหุ่นเชิดศพตัวหนึ่งอย่างทุลักทุเล ดูท่าจะต้านไว้ได้อีกไม่นาน

สองพี่น้องโจวหลานและโจวเสี่ยวเสี่ยวก็ตกอยู่ในสภาพย่ำแย่

หุ่นเชิดศพพุ่งเข้าใส่ผู้รอดชีวิตจากทุกทิศทุกทาง

สถานะดาราของโจวหลานไม่มีความหมายใดๆ ต่อหน้าหุ่นเชิดศพพวกนี้

เมื่อเห็นเพื่อนร่วมทางที่เพิ่งยืนอยู่ข้างๆ ถูกหุ่นเชิดศพหิ้วไปฉีกกินกลางอากาศพร้อมเสียงร้องโหยหวน

สองพี่น้องก็ขวัญหนีดีฝ่อ

เดิมทีสองพี่น้องหวังพึ่งบารมีเถี่ยซือและนาน่าให้อยู่รอด

แต่น่าเสียดาย ตอนนี้เถี่ยซือพุ่งเข้าไปหาต้นหลิวใหญ่ อยู่ห่างจากสองพี่น้องไปหลายสิบเมตร

ส่วนสาวขายาวคงไม่มีทางมาปกป้องสองพี่น้องแน่

ตอนนี้สาวขายาวต้องคอยคุ้มกันเถี่ยซือ พร้อมกับปกป้องเฉินเยี่ย ไม่มีเวลามาสนใจสองพี่น้องหรอก

หุ่นเชิดศพตัวหนึ่งห้อยโหนกิ่งหลิวลงมาจากฟ้า พุ่งตรงเข้าใส่โจวหลาน

"พี่! ระวัง!"

โจวเสี่ยวเสี่ยวไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เหวี่ยงเป้บนหลังกระแทกใส่หุ่นเชิดศพเต็มแรง ช่วยให้โจวหลานรอดพ้นความตายไปได้หวุดหวิด

แต่ไม่นานหุ่นเชิดศพตัวอื่นก็พุ่งเข้ามาอีก

"เสี่ยวเสี่ยว!"

โจวเสี่ยวเสี่ยวเห็นลูกดอกของเฉินเยี่ยปักเข้าที่หุ่นเชิดศพ แล้วมันก็ถอยหนีไปพร้อมควันสีขาว

โจวเสี่ยวเสี่ยวกัดฟันแน่น "พี่ ไปหาเฉินเยี่ยกัน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะแล้งน้ำใจเห็นคนตายแล้วไม่ช่วย!"