บทที่ 11 มนุษยชาติยังมีความหวังอยู่ไหม?
บทที่ 11 มนุษยชาติยังมีความหวังอยู่ไหม?
"คนคนนี้เพิ่งจะปลุกพลังลำดับช่างกลตื่นขึ้นมา!!!"
หลังจากเด็กสาวพูดประโยคนี้จบ ทุกคนในที่นั้นต่างมองมาที่เฉินเยี่ยด้วยสายตาตกตะลึงหรือไม่ก็อิจฉา
"ลำดับช่างกล? จริงเหรอเนี่ย?"
"ซู้ด... อิจฉาชะมัด!"
"นี่เป็นผู้มีพลังลำดับคนที่สี่ในขบวนของเราแล้ว ผู้มีพลังลำดับในขบวนเราเยอะขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ"
ผู้มีพลังลำดับสี่คน?
งั้นก็แปลว่ายังมีผู้มีพลังลำดับอีกคนหนึ่ง
ใครกัน?
ชายหนุ่มเท้าเปล่าเมื่อกี้เหรอ?
เด็กสาวสะบัดหน้าไปทางมอเตอร์ไซค์สามล้อของเฉินเยี่ยที่อยู่ไม่ไกล เชิดคางขึ้นสูง
ดูเหมือนเธอจะภูมิใจมากที่ค้นพบผู้มีพลังลำดับคนใหม่
"หัวหน้า!"
"รถคันนี้พวกคุณน่าจะจำได้ เมื่อคืนมันมีสภาพเป็นยังไง? แล้วตอนนี้สภาพเป็นยังไง?"
"มีแต่ผู้มีพลังลำดับช่างกลเท่านั้นแหละที่ทำได้ถึงขนาดนี้"
"เป็นไง? ขบวนรถเรามีลำดับช่างกลเพิ่มมาอีกคนก็ไม่เลวใช่ไหมล่ะ!"
เด็กสาวพูดจบก็ตบไหล่เฉินเยี่ยอย่างแรง
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เฉินเยี่ยและมอเตอร์ไซค์สามล้อคันนั้น
หลายคนส่งสายตาประหลาดใจมาให้
แววตาของผู้หญิงเป็นประกายระยิบระยับ ส่วนแววตาของผู้ชายเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา
นี่คือผู้มีพลังลำดับในตำนานเชียวนะ
ผู้รอดชีวิตต่างเคยได้ยินเรื่องราวของผู้มีพลังลำดับมาก่อน และก่อนหน้านี้ก็ได้เห็นความสามารถของผู้มีพลังลำดับกับตาตัวเองที่เมืองซิ่งฮวามาแล้ว
ถ้าได้รับการคุ้มครองจากผู้มีพลังลำดับ...
แค่คิดก็ทำให้ดวงตาของหลายคนลุกวาว
ลำดับช่างกล?
น่าจะเป็นผู้มีพลังที่เกี่ยวกับเครื่องจักรสินะ!
เขาที่มีระบบอัปเกรด ก็ดูจะคล้ายๆ กันอยู่
"ยินดีต้อนรับสู่การปลุกพลังลำดับ นี่จะเป็นโลกใบใหม่!"
ชายเท้าเปล่าที่มีบุคลิกโดดเด่นลุกขึ้นยืนยื่นมือมาให้เฉินเยี่ย บนใบหน้ามีรอยยิ้มสดใสราวกับแสงตะวัน
ตั้งแต่วินาทีนี้ เฉินเยี่ยรู้สึกเหมือนประตูสู่โลกของผู้มีพลังลำดับได้เปิดออกต้อนรับเขาแล้วครึ่งบาน
...
ไอร้อนลอยกรุ่นขึ้นจากถ้วยชา
นับตั้งแต่วันสิ้นโลก นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินเยี่ยได้ดื่มชา
ชาที่เมื่อก่อนไม่ชอบดื่ม ตอนนี้พอดื่มกลับรู้สึกถึงกลิ่นหอมสดชื่นจับใจ
เวลานี้เฉินเยี่ยได้รับเชิญเข้ามาในเต็นท์
ในเต็นท์มีเพียงเฉินเยี่ย ฉู่เช่อ และนาน่า สามคนเท่านั้น
"ขอแนะนำตัวก่อน ฉันชื่อฉู่เช่อ ลำดับผู้นำทาง"
"นาน่า ลำดับเซียนกระบี่"
"เฉินเยี่ย อืม... ลำดับช่างกล"
ในเมื่อพวกเขามั่นใจว่าเขาคือลำดับช่างกล งั้นเขาก็จะเป็นผู้มีพลังลำดับช่างกลให้สมบทบาทก็แล้วกัน
"ยังมีอีกคน นายคงเคยเห็นแล้ว ก็คือพี่เบิ้มคนนั้น เขาคือลำดับไททัน ตอนนี้กำลังพักผ่อนอยู่!"
"นายคงเพิ่งจะปลุกพลังลำดับช่างกลสินะ?"
"ในฐานะผู้มีพลังลำดับมือใหม่ คงมีคำถามอยากจะถามเยอะแยะเลยสิ"
"ตอนฉันเป็นเหมือนนาย เพิ่งเลื่อนขั้นเป็นผู้มีพลังลำดับ ก็งงเป็นไก่ตาแตกเหมือนกัน!"
"ถ้านายมีอะไรอยากถาม ก็ถามฉันได้เลย!"
เฉินเยี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า "ลำดับช่างกลคืออะไรครับ?"
ฉู่เช่อมองเฉินเยี่ยด้วยความแปลกใจ
ตามหลักแล้ว ผู้มีพลังลำดับมือใหม่ทุกคนจะได้รับข้อมูลพื้นฐานบางอย่างจากยีนของตัวเอง
แต่ทำไมคนตรงหน้าถึงดูไม่รู้อะไรเลย?
ฉู่เช่อกดความสงสัยไว้ในใจ ยกถ้วยชาขึ้นจิบ แล้วถึงพูดว่า "ตามความเข้าใจของฉัน ลำดับช่างกลมีพรสวรรค์ที่คนธรรมดายากจะเข้าใจเกี่ยวกับเครื่องจักรทุกชนิด"
"พวกเขามีสัญชาตญาณที่มีมาแต่กำเนิดเกี่ยวกับการทำงานและหลักการของเครื่องจักร"
"ลำดับช่างกลถือเป็นลำดับสายสนับสนุนประเภทหนึ่ง"
"ถ้าเป็นในยุคสันติ ลำดับช่างกลถือเป็นหนึ่งในลำดับในอุดมคติเลยทีเดียว น่าเสียดาย..."
"..."
หลังจากฟังคำอธิบายของฉู่เช่อ เฉินเยี่ยถึงเข้าใจสิ่งที่เรียกว่าผู้มีพลังลำดับมากขึ้น
ฟังคำอธิบายของฉู่เช่อแล้ว เฉินเยี่ยถึงได้ตระหนักถึงความซับซ้อนของผู้มีพลังลำดับ
ผู้มีพลังลำดับมีมากกว่าร้อยชนิด
ต่อให้เป็นฉู่เช่อ ก็รู้จักผู้มีพลังลำดับแค่ไม่กี่ชนิดเท่านั้น
ยังมีผู้มีพลังลำดับอีกจำนวนมากที่ยังไม่เป็นที่รู้จัก
เพราะวันสิ้นโลกเพิ่งจะผ่านมาแค่ไม่กี่เดือน
ผู้มีพลังลำดับแต่ละคนมีความสามารถเฉพาะตัว
ในนั้นยังแบ่งออกเป็นหมวดใหญ่ๆ
เช่น ลำดับสายต่อสู้ ลำดับสายสนับสนุน ลำดับสายเหนือธรรมชาติ...
กระทั่งแต่ละประเทศยังมีลำดับเฉพาะของตัวเอง
ประเทศเซี่ยมีลำดับเซียนกระบี่ ลำดับปรมาจารย์สวรรค์ เป็นต้น
ประเทศเกาะมีลำดับนินจา ลำดับชิกิงามิ...
เด็กสาวนาน่าที่อยู่ข้างๆ ก็คือลำดับเซียนกระบี่ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของประเทศเซี่ย มีพรสวรรค์พิเศษเกี่ยวกับกระบี่มาแต่กำเนิด
"จริงๆ แล้วในปี 2025 ก็เริ่มมีสิ่งลี้ลับระบาดแล้ว ช่วงแรกยังไม่รุนแรงมาก รัฐบาลทั่วโลกจึงยังพอประคองสถานการณ์ไว้ได้"
"ตอนนั้นก็เริ่มมีคนปลุกพลังลำดับขึ้นมาแล้ว"
ฉู่เช่อเล่าข้อมูลที่เขารู้อย่างใจเย็น
ข้อมูลหลายอย่างเฉินเยี่ยไม่เคยได้ยินมาก่อน เขาจึงตั้งใจฟังเป็นพิเศษ
"สิ่งลี้ลับฆ่าไม่ตาย มีเพียงพลังลำดับเท่านั้นที่รับมือกับสิ่งลี้ลับได้"
"แต่นายก็เห็นแล้ว"
"ต่อหน้าสิ่งลี้ลับ พลังลำดับก็แค่พอจะมีผลบ้างเท่านั้น อยากจะฆ่าสิ่งลี้ลับให้ตาย ลำดับขั้นต่ำๆ แทบทำไม่ได้ หรือทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!"
"ผีสาวกรรไกรชุดขาวที่เมืองซิ่งฮวา เป็นแค่สิ่งลี้ลับที่ไม่ได้เก่งกาจอะไรมากนัก"
"แต่ถึงอย่างนั้น เถี่ยซือกับนาน่าช่วยกันรุมก็ทำได้แค่เอาชีวิตรอด"
"เถี่ยซือเสียแขนไปข้างหนึ่งถึงรักษาชีวิตไว้ได้!"
"พลังลำดับของมนุษย์เมื่ออยู่ต่อหน้าสิ่งลี้ลับ ยังคงอ่อนแอเกินไป"
"แถมสิ่งลี้ลับยังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ!"
"อนาคตของมนุษยชาติ... ริบหรี่เหลือเกิน"
ฉู่เช่อพูดจาฉะฉาน เป็นระเบียบ และพูดช้าๆ
แต่เฉินเยี่ยยิ่งฟัง จิตใจก็ยิ่งหนักอึ้ง
แค่สิ่งลี้ลับที่มีอยู่ตอนนี้ ก็ทำให้สังคมมนุษย์ล่มสลาย ทำให้เมืองใหญ่กลายเป็นเขตหวงห้ามสำหรับมนุษย์
และสิ่งลี้ลับเหล่านี้ยังวิวัฒนาการ แข็งแกร่งขึ้นไปอีก
มนุษยชาติยังมีความหวังอยู่ไหม?
เมืองของมนุษย์กลายเป็นรังของสิ่งลี้ลับ เป็นเขตหวงห้าม
ในขณะเดียวกัน ฉู่เช่อก็ไขข้อข้องใจที่เฉินเยี่ยสงสัยมาตลอด
ขบวนรถเดินทางมานานขนาดนี้ แต่กลับปลอดภัยมาโดยตลอด
สาเหตุทั้งหมดเป็นเพราะลำดับของฉู่เช่อ
ฉู่เช่อคือลำดับผู้นำทาง
ลำดับนี้ไม่มีพลังโจมตีใดๆ แต่ผู้มีพลังลำดับนี้มีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่ง
เขาสามารถสัมผัสถึงกลิ่นอายของสิ่งลี้ลับในระยะหนึ่งได้
และค้นหาเส้นทางที่ปลอดภัยจากในนั้น
นี่คือเหตุผลว่าทำไมขบวนรถถึงไม่เคยถูกสิ่งลี้ลับโจมตีระหว่างทาง
ขณะเดียวกัน สิ่งลี้ลับก็ถูกดึงดูดด้วยผู้คน ยิ่งขบวนรถมีคนมาก ก็ยิ่งดึงดูดสิ่งลี้ลับ
ดังนั้น มีแต่ต้องเคลื่อนที่หลบหนีการไล่ล่าของสิ่งลี้ลับตลอดเวลาถึงจะรอด
นี่คือเหตุผลที่ขบวนรถต้องเดินทางอยู่ตลอด
การอพยพในวันสิ้นโลกไม่มีจุดหมาย การมีชีวิตรอดคือเป้าหมายเดียว
"เฉินเยี่ย ตอนนี้นายคือผู้มีพลังลำดับคนที่สี่ของขบวนรถเรา"
"พอมีนายเข้าร่วม ขบวนรถของพวกเราก็มีความมั่นคงมากขึ้น"
"ยินดีต้อนรับเข้าร่วมทีม!"
ฉู่เช่อยิ้มมองเฉินเยี่ย
แม่นางเซียนกระบี่นาน่าก็มองเฉินเยี่ยด้วยดวงตาเป็นประกาย
เฉินเยี่ยยักไหล่ ไม่เข้าร่วมแล้วจะทำอะไรได้?
เขามีทางเลือกอื่นด้วยเหรอ?
เฉินเยี่ยยื่นมือไปจับมือกับฉู่เช่อ
"จริงสิ หัวหน้าฉู่ ไม่ทราบว่าในขบวนของพวกเราพอจะมีน้ำมันไหมครับ?"
"น้ำมันน่ะมี แต่ไม่รู้ว่าน้องชายจะเอาอะไรมาแลก?"
"ในขบวนรถของเรา เสบียงที่จำเป็นทุกอย่างต้องออกไปหาเอง หรือไม่ก็แลกเปลี่ยนกับคนอื่น"
แลก?
เดี๋ยวนะ ผมเป็นถึงผู้มีพลังลำดับแล้ว ยังต้องให้ผมเอาของมาแลกอีกเหรอ?
เป็นผู้มีพลังลำดับไม่มีสวัสดิการอะไรเลยเหรอ?
เมื่อกี้คุณยังยินดีต้อนรับผมเข้าร่วมทีมอยู่เลยนะ?
"เอางี้ไหม เรามาจัดงานแลกเปลี่ยนภายในกันดีกว่า?"
"เพิ่งออกมาจากเมืองซิ่งฮวา ทุกคนคงมีเสบียงในมือเยอะแยะ น่าจะเอามาแลกเปลี่ยนกันได้!"
ฉู่เช่อขยิบตาให้เฉินเยี่ย "ขอแค่จ่ายไหว นายสามารถหาแลกของทุกอย่างที่นายต้องการได้จากที่นั่น"
เฉินเยี่ยได้ยินข่าวนี้ ความคิดก็เริ่มแล่นพล่าน
งานแลกเปลี่ยนภายใน?
ไม่แน่ว่าเขาอาจจะแลกเสบียงที่จำเป็นมาอัปเกรดรถสามล้อของเขาได้
คิดได้ดังนั้น เฉินเยี่ยก็อดคาดหวังไม่ได้