ตอนที่ 28 เข้าไปในหมอกสีรุ้ง เหตุการณ์สุดแปลกประหลาด

ราชาคอบร้าใช้เวลาไม่นานในการประกาศต่อสาธารณะว่าอาชญากรเหล่านี้จะถูกดำเนินคดี

ตอนนี้อลาบาสต้าเต็มไปด้วยซากปรักหักพังจากสงคราม คนเหล่านี้จึงได้รับมอบหมายให้ทำงานหนัก ให้พวกเขาสามารถใช้แรงงานเพื่อแลกกับอาหารและอิสรภาพได้

มีตั้งแต่ห้าปีถึงสิบปี ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับอาชญากรรมที่ก่อ

มีไม่กี่คนที่มือที่สะอาด แต่ถึงยังไงขั้นต่ำก็โดนอย่างน้อย3ปีอยู่ดี

ตามคำพูดของไป๋ซาน สิ่งนี้เรียกว่า "การปฏิรูปแรงงาน"

คอบราชอบคำนี้มากจึงใช้มัน

“เราต้องดำเนินการปฏิรูปแรงงานสำหรับอาชญากรทุกคน พวกเขาสามารถตระหนักถึงข้อผิดพลาดอย่างลึกซึ้งและจะมีส่วนช่วยในการสร้างอลาบาสต้าขึ้นมาใหม่ด้วยการใช้แรงงานของพวกเขาเอง”

ไป๋ซานปลอบใจพวกเขาด้วยรอยยิ้ม “อยากน้อยพวกแกก็ยังรักษาชีวิตหมาๆของพวกแกไว้ได้ ถ้าเกิดฉันมีอำนาจเด็ดขาดในการตัดสินพวกแกละก็ พวกแกคงตายไปแล้ว”

หลังจากนั้น กลุ่มหมวกฟางที่ฟื้นฟูตัวเองเสร็จแล้วก็พร้อมที่จะออกเดินทาง

ถ้ายังไม่รีบออกเดินทาง กองทัพเรือก็จะปิดล้อมท่าเรือทั้งหมด

เรือของ ‘กรงขังดำ’ ฮินะมาเทียบท่าอยู่สักพักแล้ว

กลุ่มหมวกฟางกล่าวอำลาเจ้าหญิงวีวี่และยกแขนซ้ายขึ้นเพื่อบอกลาเจ้าหญิงวีวี

นั่นคือสัญญาณว่าเราเป็นเพื่อนกัน!

"ไปกัน! มุ่งหน้าสู่เกาะต่อไปกันเถอะ!"

เมื่อมองไปที่ลูฟี่และคนอื่นๆ ดูเหมือนว่าพวกเขาก็ไม่ได้รู้สึกเศร้าใจมากนักจากการพลัดพรากจากกัน

พวกเขาเกิดมาเป็นนักผจญภัยและจะไม่มัวมานั่งเศร้าเสียใจเมื่อต้องจากลา

ความฝันอันไกลโพ้นคือจุดหมายปลายทางของพวกเขา!

ไป๋ซานซึ่งอยู่ในกลุ่มนี้รู้สึกถึงพลังแห่งมิตรภาพ

เป็นเรื่องดีที่คนเหล่านี้ยอมเสี่ยงทุกอย่างและแม้กระทั่งสละชีวิตเพื่อความฝันของตัวเอง

เมื่อมองย้อนกลับไปในชาติที่แล้ว ตัวเขาเองใช้ชีวิตอย่างสับสนและหม่นหมอง

ไม่มีอะไรน่าจดจำเลย

ไป๋ซานแอบตัดสินใจว่าชาตินี้เขาจะต้องทำให้มันน่าจดจำ!

มาเป็นแข็งแกร่งที่ทำให้โลกโจรสลัดสั่นสะเทือนดีกว่า!

เมื่อลูกปืนใหญ่ของฮินะพุ่งตรงมาที่เรือ ไป๋ซานก็เปิดกำแพงลมเพื่อป้องกันกระสุนปืนใหญ่ทั้งหมดทันที!

สุดท้ายก็เป็นมิสเตอร์ทูที่ช่วยล่อกองทัพเรือ และเรือโกอิ้งแมรี่ก็หนีห่างจากกองทัพเรือได้สำเร็จ

"วู่หู้! ออกเดินทาง!"

ขณะที่เรือกำลังแล่นไป ไป๋ซานก็จำเนื้อเรื่องได้

หลังจากออกจากอลาบัสต้า จะผ่านเกาะที่มีชื่อว่าลูลูก้า

ที่นี่ลูฟี่ผองเพื่อนจะได้พบกับหมอกสีรุ้ง!

นี่เป็นเนื้อเรื่องเดียวในวันพีชที่เกี่ยวข้องกับมิติและเวลา

มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับโครงเรื่องหลัก แต่การปรากฏตัวของโครงเรื่องนี้เองหมายความว่าโลกของวันพีชนั้นไม่ธรรมดา

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาขณะอยู่บนเรือ ไป๋ซานได้ทำหน้าที่เป็นนักเล่าเรื่อง โดยเล่าเรื่องราวของไซอิ๋วให้ลูฟี่และผองเพื่อนฟังอย่างต่อเนื่อง

จนกระทั่งพวกเขาล่องเรือไปพบกับเกาะและหอคอยสูงตระหง่าน

ไป๋ชานจึงตระหนักว่าเขาได้มาถึงเกาะลูลูก้าแล้ว

หลังลงจากเรือแล้วก็มีทหารคนมาเก็บภาษีจอดเรือ

สิ่งนี้ทำให้ไป๋ซานมั่นใจยิ่งขึ้นว่านี่คือเกาะลูลูก้า

โจรสลัดได้เผาทำลายสถานที่แห่งนี้เมื่อห้าสิบปีก่อน

และหัวหน้าโจรสลัดกลุ่มนั้นเองก็กลายมาเป็นนายกเทศมนตรีของเกาะนี้เพื่อตามหาสมบัติในหมอกสีรุ้ง

มีเด็กๆที่ติดอยู่ในหมอกสีรุ้ง เมื่อเด็กพวกนั้นออกมาเวลาก็บิดเบี้ยวจนพาพวกนั้นย้อนไปเมื่อ50ปีก่อน จนได้เติบโตมากลายเป็นนาวาเอกในเนื้อเรื่องปัจจุบัน และได้เขียนหนังสือขึ้นมา

โรบินได้รับหนังสือเล่มนี้ในภายหลังและใช้มันเพื่อช่วยเหลือเด็กๆออกมาจากหมอกสีรุ้งอีกครั้ง

เพราะความแตกต่างของมิติเวลาที่มันคาดเดาไม่ได้ทำให้เหตุการณ์มันวนลูปไปเรื่อยๆ

แม้แต่ไป๋ซานก็ไม่กล้าที่จะทำอะไรในมิติลึกลับนั่น

ใครจะรู้ล่ะว่าการถ้าเขาเผลอไปแตะต้องหรือขยับอะไรบางอย่างจนมันเกิดบัตเตอร์ฟลายเอฟเฟกต์แล้วทำให้เนื้อเรื่องเปลี่ยนไปหรือทำให้มิติเวลาล่มสลาย

อย่างไรก็ตาม ไป๋ชานยังคงสนใจที่จะเห็นโลกในมิติเวลาอันลึกลับนี้

ไป๋ซานจึงขึ้นเรือและตามลูฟี่และคนอื่นๆ เข้าไปในหมอกสีรุ้ง

หลังจากเข้าสู่หมอกสีรุ้งแล้ว สิ่งที่เห็นต่างก็มีเพียงซากเรือต่างๆ

พวกเด็กๆ ของกลุ่มโจรสลัดฟักทองซ่อนตัวอยู่ที่นี่

เฮนโซยุ่งอยู่กับการค้นหาสหายในอดีตของเขา ในขณะที่โรบินกังวลว่าจะออกไปได้ยังไง

ลูฟี่ตื่นเต้นที่ได้มาถึงโลกใหม่และพร้อมที่จะสำรวจที่นี่

แต่ไป๋ซานรู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติกับเขา

หลังจากเข้ามาที่นี่ มีเสียงแปลกๆ ดังขึ้นในใจของเขา

มันเหมือนกับมีเสียงคนยืนเถียงกันเป็นกลุ่มหรือเสียงดังเวลาเดินตลาดดังก้องอยู่ในหัวของเขา

มันทำให้ไป๋ซานปวดหัว

เกิดอะไรขึ้น...

ไป๋ชานเห็นว่าคนอื่นไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ และเขาก็เข้าใจว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่มีปัญหา

ถ้าอย่างนั้นปัญหามันก็ต้องอยู่ที่ตัวเขาเอง

เป็นไปได้ไหมว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับระบบบัพมืด

จู่ๆ ไป๋ซานก็เหงื่อออก

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าระบบบัพมืดมีปัญหาตอนที่เขาอยู่ในมิติบ้าๆนี่ เขาคงจะยังไม่ถึงฆาตหรอกใช่ไหม?

“ระบบ ระบบ นายเป็นอะไรรึเปล่า?”

ไป๋ซานเดินเงียบๆ แสร้งทำเป็นมองเข้าไปในหมอกสีรุ้ง แต่จริงๆคือพยายามติดต่อกับระบบ

"โฮสต์ ระบบ#%@!%#! (!!!"

ระบบตอบกลับด้วยภาษาอะไรไม่รู้ที่เขาไม่เข้าใจ ซึ่งทำให้ไป๋ชานรู้สึกว่าระบบกำลังจะพังจริงๆ

'ตายแน่ ตอนนี้ฉันควรทำยังไงดีวะเนี่ย'

ตอนนี้เขายังหาทางแก้ไม่ได้ งั้นก็ปล่อยไว้ก่อน ค่อยหาทางหลังจากออกจากที่นี่ไปแล้ว

แต่สิ่งที่ไป๋ซานมั่นใจได้คือความสามารถต่าง ๆ ที่เขาได้รับก่อนหน้านี้ไม่ได้หายไป

เนื่องจากมุรามาสะก็อยู่ที่นี่ และเขายังคงมีความสามารถทั้งหมด ต่อให้ระบบบัพมืดจะหายไปจริงๆ แต่ตัวเขาก็ยังมีดีพอที่จะตั้งหลักได้ในโลกใบนี้

ไป๋ซานได้เตรียมใจหากสถานการณ์มันแย่ที่สุดเอาไว้แล้ว จนในที่สุดเขาก็ได้ออกมาข้างนอก

และเมื่อไป๋ซานออกมา ทันใดนั้นเสียงในหัวของเขาก็ดังขึ้น

ทันใดนั้นไป๋ซานก็รู้สึกมีอาการปวดหัวเหมือนจะระเบิด และสมองของเขาดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความทรงจำที่ไม่ได้เป็นของเขา

ก่อนที่ไป๋ซานจะได้คิดว่าข้อมูลทั้งหมดนี้คืออะไร ทันใดนั้นเสียงรบกวนเหล่านั้นก็หายไป และเสียงของระบบบัพมืดก็ดังขึ้น

ต่างจากเสียงในหมอกสีรุ้ง ตอนนี้เสียงของระบบมันสมบูรณ์แล้ว

“ตรวจพบว่าโฮสต์เพิ่งเข้าสู่ระนาบมิติเวลาที่ผิดปกติ หลังจากประสบกับเหตุการณ์มิติเวลาที่ผิดปกติ ระบบได้ทำการบัพมืดตัวระบบเองและตัวโฮสต์แล้ว โฮสต์ได้รับเศษเสี้ยวพลังของกฏมิติและกาลเวลา โฮสต์สามารถปรับเวลาของตัวเองได้”

"การปรับเวลาสูงสุดคือ100เท่า นั่นคือหนึ่งวินาทีของตัวเองเท่ากับหนึ่งร้อยวินาทีของโลก หรือหนึ่งร้อยวินาทีของตัวเองเท่ากับหนึ่งวินาทีของโลก"

"การฝึกฝนภายใต้ผลกระทบของพลังนี้จะมีผล"

"ระบบกำลังฟื้นฟูเศษเสี้ยวพลังของกฏมิติและกาลเวลา หลังจากที่ระบบฟื้นฟูมันได้สำเร็จอาจมีเรื่องน่าประหลาดใจเกิดขึ้น”

‘มันทำให้ฉันกลัวแทบตาย...’

ไป๋ซานถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

โชคดีที่ระบบได้รับการฟื้นฟู

อย่างไรก็ตาม ทำไมระบบบัพมืดนี่ยังบัพตัวเองอีก?

ในสายตาของไป๋ซาน ระบบบัพมืดคือบัคของโลก และหมอกสีรุ้งก็ถือเป็นบัคเช่นกัน

เป็นไปได้ไหมที่ระบบรู้สึกเหมือนได้เจอศัตรูตัวฉกาจทำให้ตัวมันเองรู้สึกเจ๋งไม่พอ ดังนั้นมันเลยบัพตัวเองทำให้ตัวมันยิ่งเจ๋งยิ่งขึ้นไปอีก

แถมจะมีเซอร์ไพรส์หลังจากฟื้นฟูเสร็จเหรอ?

ไป๋ซานตั้งตารอวันนั้น