ตอนที่ 20 ช็อปเปอร์ตะลึง

“อาหารวันนี้คือกระต่ายหิมะยักษ์ต้มและแกงสตูว์”

2คน1ตัวนั่งลงและเริ่มเพลิดเพลินกับอาหารเย็น

ทักษะทางการแพทย์ของดร.คุเรฮะเมื่อเทียบกับคนทั่วไปถือว่าดี

ยิ่งไปกว่านั้น หญิงชราคนนี้ไม่เพียงแต่ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ทุกวันเท่านั้น ยังรวมถึงกินเนื้อสัตว์ทุกวันแบบไม่ซ้ำชนิด

ทำให้ไป๋ซานค่อนข้างพอใจ เพราะตอนแรกเขาคิดว่าเขาต้องกินอะไรที่มันเป็นการรักษาสุขภาพทุกวันอย่างน้ำซุปเปล่าๆอะไรแบบนั้น

กินไปได้ไม่นาน อยู่ๆดร.คุเรฮะก็หัวเราะออกมาแปลกๆ "คุคุคุ"

“พ่อหนุ่มไป๋ซาน เรียนรู้ไปถึงไหนแล้วล่ะห๊ะ หนังสือทางการแพทย์ทั้ง200เล่มนั่นน่ะ”

เมื่อได้ยินคำถามจากดร.คุเรฮะ ไป๋ซานก็วางตะเกียบลงบนชามโดยไม่รู้ตัว กลืนอาหารในปากให้หมดก่อน จากนั้นจึงเริ่มตอบ

นี่ถือเป็นมารยาทที่ดีในการคุยกับผู้ใหญ่ กลายเป็นว่าไป๋ซานเคารพดร.คุเรฮะในฐานะผู้อาวุโสโดยไม่รู้ตัว

“ผมอ่านหนังสือทางการแพทย์ครบทั้งสองร้อยเล่มแล้ว”

“โอ้ แล้วเธอเข้าใจไหม”

ไป๋ชานพยักหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

“ก็ เกือบจะเข้าใจทั้งหมดแล้ว”

เขารู้ว่าคุเรฮะคงอยากจะทดสอบบางอย่างกับเขา เขาจึงไม่ได้พูดว่าเข้าใจทั้งหมด

แต่ดูจากสีหน้าของเขาเหมือนเขากำลังบอกว่า "ผมแค่ถ่อมตัวเฉยๆแหละ อยากรู้อะไรถามมาได้เลย"

“คุคุคุ กล้าพูดออกมาจริงๆ หนังสือตั้งสองร้อยเล่ม...”

ดร.คุเรฮะหัวเราะลั่น เธอยกไวน์ขึ้นมาดื่มแล้วกระแทกแก้วลงบนโต๊ะ

ด้วยความเข้าใจของเธอเกี่ยวกับตัวตนของไป๋ซาน เธอคิดว่าไป๋ซานคงไม่ใช่คนโกหก

แต่จะให้เชื่อว่าคนคนนึงอ่านและพอเข้าใจหนังสือทางการแพทย์200เล่มได้ใน4วัน...

เป็นไปได้ไหมที่ฉันพบอัจฉริยะจริงๆ?

“ขอถามเธอหน่อยแล้วกัน กล้ามเนื้อหลังมีอะไรบ้าง?”

“กล้ามเนื้อทราพีเซียส  กล้ามเนื้อรอมบอย กล้ามเนื้อแลททิสซิมุส ดอร์ไซ กล้ามเนื้ออีเร็คเตอร์สไปเน่” (คนแต่งเอามาจากวิกิจีนซึ่งผมแปลไม่ออก จ๊ากกก เลยหาข้อมูลไทยใส่แม่มเลยอิอิ)

ของแบบนี้จัดอยู่ในประเภทที่มือใหม่ก็รู้

คุเรฮะยังคงถามต่อโดยไม่แปลกใจ

“ในหนังสือ”ร้อยวินิจฉัยโรคบวมน้ำเหลือง“สูตรครีมที่ใช้กันอย่างแพร่หลายที่สุดสำหรับรักษาอาการกล้ามเนื้อบวมน้ำเหลืองคืออะไร?”

“เลือดแมงป่อง หญ้างูแดง ใบไม้จากภูเขาน้ำแข็ง... บดหญ้างูแดงก่อน แล้วจึงเติม...”

ไป๋ซานไม่เพียงแต่ท่องสูตรเท่านั้น แต่ยังอธิบายกระบวนการทำยารักษาทั้งหมดและเรื่องที่ต้องให้ความสนใจ ไม่มีอะไรผิดพลาด อธิบายได้อย่างละเอียดครบถ้วน

“ไม่เลว.. แล้วความเร็วในการแพร่กระจายของแบคทีเรียทาเกียขึ้นอยู่กับอะไร?”

นี่เป็นหัวข้อการแพทย์เชิงลึก มีเพียงผู้ที่ศึกษามาแล้วอย่างดีเท่านั้นจึงจะตอบคำถามนี้ได้

"สิ่งที่สำคัญสุดเลยก็คือ..."

ถึงกระนั้น ไป๋ชานก็ยังตอบได้แบบสบายๆ เนื้อหาก็ยังครบถ้วนสมบูรณ์เหมือนเดิม

หลังจากได้ยินคำตอบสุดท้ายจากไป๋ซาน ดร.คุเรฮะก็พยักหน้าอย่างพอใจ และเอนหลังพิงกับเก้าอี้

“ไม่เลว ดูเหมือนว่าคุณจะได้เรียนรู้เรื่องพื้นฐานเกือบทั้งหมดแล้ว”

ช็อปเปอร์ที่ยืนอยู่ข้างๆก็มองด้วยสีหน้าท่าทางที่ช็อคสุดขีด

เขารู้ดี หนังสือตำแพทย์พวกนั้นเขาเคยอ่านมาก่อน

เขารู้ดีว่าเนื้อหาในหนังสือแพทย์เหล่านั้นเข้าใจยากขนาดไหน

เขาใช้เวลาศึกษาหลายปี ส่วนไป๋ซานใช้เวลาแค่4วัน

"สุดยอดไปเลย"

ไป๋ซานหยิบชามและตะเกียบขึ้นมาอีกครั้งแล้วเริ่มกินต่อ

ขณะที่กินกระต่ายหิมะ เขาชี้ไปที่จานของช็อปเปอร์แล้วพูดว่า

"ถ้านายไม่กินต่อ ฉันเอานะ"

"ห๊า!"

เมื่อได้ยินว่าข้าวของตัวเองกำลังโดนเพ่งเล็ง ในที่สุดช็อปเปอร์ก็ฟื้นคืนสติ ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินต่อ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วอีกครั้ง จนวันต่อมา ไป๋ชานก็ได้เข้าไปในโกดังเก็บวัตถุดิบทำยาของดร.คุเรฮะ

สิ่งที่ต้องทำในตอนนี้คือการฝึกฝน ต้องระบุให้ได้ว่ายาตัวไหนคืออะไร

เพราะที่เห็นในหนังสือมันก็แค่ตัวอักษร ต้องมาสัมผัสด้วยตัวเองถึงจะรู้ว่าหน้าตาจริงๆมันเป็นยังไง

ไป๋ซานเลือกวิธีที่ง่ายที่สุดและตรงไปตรงมาที่สุด คือการปิดฉลากมันไว้ แล้วสัมผัสมันด้วยตัวเอง ทั้งสัมผัส ดูด้วยตา ดมกลิ่น ลิ้มรสมันด้วย

แต่เปิดมาขวดแรกๆเขาก็จำไม่ได้แล้ว จำไม่ได้เลยสักขวด

แต่มันช่วยไม่ได้จริง มียาหลายสิบชนิดที่มี "ผงสีน้ำตาล มีรสขมเล็กน้อย มีกลิ่นเปรี้ยว" เขียนระบุไว้ในตำราแพทย์ที่ไป๋ซานอ่าน ทำไป๋ซานสะดุดตั้งแต่เริ่ม

พอหน้าไป๋ซานเริ่มเบี้ยว ระบบบัพมืดก็ออกมาช่วย "โฮสต์ล้มเหลวในการระบุขวดยาสมุนไพรสี่ขวดติดต่อกันซึ่งเป็นทักษะเฉพาะตัว ความสามารถในการระบุได้ถูกบัพมืด และได้รับทักษะการประเมิน"

การประเมินเหรอ นี่คืออะไร

วินาทีต่อมา การมองเห็นของไป่ซานก็มืดลง

‘ให้ตายสิ ทำไมอยู่ๆก็บอดได้วะเนี่ยย’

ไป๋ซานล้มลงกับพื้น เอามือสัมผัสดวงตาของเขา พยายามลืมตาดูเท่าไหร่ มันก็ยังมืดสนิท

‘ให้ตายเถอะ ระบบบัพมืดรอบนี้ติดบัคอะไรหรือไง หรือมีอะไรผิดปกติกับตัวยาที่เพิ่งชิมไปหรือเปล่า ไม่รู้ว่าชอปเปอร์จะรักษาได้ไหม’

ประมาณครึ่งนาทีต่อมา จู่ๆ ดวงตาของไป๋ซานก็เริ่มเห็นแสงอีกครั้ง

มาจ้าซะเหลือเกิน จ้าจนตาแทบบอด

ไป๋ซานลืมตา พยายามปรับเข้ากับแสงในดวงตา เมื่อมองไปรอบๆเขาก็พบว่ามีไอค่อนแว่นขยายบนสิ่งของต่างๆที่เขามองเห็น

ไอค่อนนี้ลอยอยู่กลางอากาศอย่างเห็นได้ชัด กล่าวอีกนัยนึงคือมันอยู่ในสายตาของเขา ตามระยะการมองเห็นของเขาเอง

นี่คือการประเมินหรอ

เขาโฟกัสไปที่โต๊ะข้างๆเขา ก่อนจะคลิกไปที่แว่นขยาย จากนั้นก็มีอินเทอร์เฟซปรากฏขึ้นมา

"โต๊ะ"

"วัสดุ: ไม้ซีดาร์"

"อายุ: 17 ปี"

"รายละเอียด: โต๊ะธรรมดาต้องระวังอย่าวางของที่มีน้ำหนักมากเกินไปเพราะมันถูกใช้งานมาเป็นเวลานาน “

'โอ้แม่เจ้าโว้ย ในมีทักษะประเมินงี้ก็สวยเลยสิ'

เขาลองใช้งานกับพวกขวดยาสมุนไพรดู หญ้าพระจันทร์ขาว กุหลาบตูมสามดอก…

มันเหมือนกับที่เขียนไว้ในฉลากเลย ชื่อของมัน ข้อควรระวังในการเก็บรักษา ผลของยา และอื่นๆ

โอเค ไม่ต้องฝึกละ ข้ามไปที่การปรุงยาเลย

ทันใดนั้นช็อปเปอร์ก็เดินเข้ามาเห็นไป๋ซานที่กำลังจะออกไป

“พี่ไป๋ซาน นายไม่ได้ฝึกระบุยาอยู่เหรอ?”

“ใช่ แต่ฉันฝึกเรียบร้อยแล้ว”

“อะไรนะ เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ใช่ ฉันจำวัตถุดิบยาทั้งหมดของที่นี่ได้แล้ว”

ไป๋ชานพยักหน้าอย่างไม่แยแส หนึ่งในความสุขที่สุดของเขาทุกวันนี้คือการดูช็อปเปอร์อ้าปากค้างจนคางหล่นถึงพื้นด้วยความตกใจ

นี่คือโลกของหนังสือการ์ตูนจริงๆ ปากของคนเราสามารถเปิดกว้างได้ถึงขั้นนี้เลย

แต่ทำไมฉันอ้าแล้วมันไม่ถึงฟร้ะ?

“ถ้าอย่างนั้น ฉันขอทดสอบหน่อยนา”

ช็อปเปอร์หยิบขวดขึ้นมาและปิดฉลากเอาไว้ แล้วให้ไป๋ซานดมกลิ่น

“นี่คือผงหญ้าพระจันทร์ขาว อย่าลืมบอกดร.คุเรฮะด้วยว่าในนี้มันชื้นไปหน่อย ไม่เหมาะกับเก็บรักษาเจ้านี่หรอก ต้องเก็บไว้ในที่แห้งกว่านี้”

ช็อปเปอร์มองดูฉลากก็เห็นว่ามันเป็นหญ้าพระจันทร์ขาวจริงๆ

“รอเดี๋ยวนะ”

ผู้ชายคนนี้จำยาทั้งหมดในนี้ได้จริงหรอ?

ช็อปเปอร์คิดแบบนั้น เขาจึงเอายา2ขวดออกมาสลับกันก่อนจะให้ไป๋ซานระบุอีกครั้ง

‘คิกคิกคิก มาดูกันว่าตอนนี้จะพูดตรงกันข้ามไหม?’

ช็อปเปอร์คิดพร้อมกับหัวเราะคิกคัก

“นี่คือหญ้างูแดง และนี่คือกุหลาบตูมสามดอก นายสลับทั้ง2ขวดใช่ไหม อย่าลืมเปลี่ยนกลับด้วยนะ”

ห๊า ผู้ชายคนนี้สามารถระบุยาทั้งหมดได้จริงๆ เหรอ?

ช็อปเปอร์ที่ถือส่วนผสมยาสองขวดอยู่ได้แต่ยืนนิ่งกับที่