ตอนที่ 15 มารีนฟอร์ดถูกโจมตี!

ไม่ไกลจากมารีนฟอร์ด ไป๋ซานตัดสินลดระดับการบินลง เพราะเขาไม่ต้องการให้กองทัพเรือคิดว่าตัวเขาเป็นศัตรูที่จะมาโจมตีฐานทัพ

ขณะที่เขากำลังเข้าใกล้มารีนฟอร์ดไปทุกที อยู่ๆคลื่นน้ำก็ซัดแรง ลมแรงแพร่กระจายออกมาจากมารีนฟอร์ด ไม่นานก็มีเสียงหวอแจ้งเตือนภัย

“เกิดอะไรขึ้น! กองบัญชาการกองทัพเรือถูกโจมตีหรอ?”

หากจะมีใครโจมตีมารีนฟอร์ดในเวลาแบบนี้ได้ ไป๋ซานนึกออกอยู่คนเดียว

สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก 4จักรพรรดิ ไคโด!

เมื่อคิดได้แบบนี้ ไป๋ซานก็ไม่สนใจจะระวังเรื่องการบินอีกแล้ว และตัดสินใจพุ่งตรงไปยังฐานทัพเรือ ก่อนจะเห็นสนามรบในตอนนี้

อาคาอินุและการ์ปกำลังต่อสู้กับไคโด!

สิ่งมีชีวิตฆ่าไม่ตายตัวนี้มาที่ฐานทัพเรือซ้ำแล้วซ้ำอีกและยังเข้ามาก่อความวุ่นวายตอนเมาด้วยซ้ำ!

น่าเสียดายที่กองทัพเรือทำอะไรชายคนนี้ไม่ได้

ต่อให้ใช้หินไคโรขังเขาไว้แล้วทิ้งลงทะเลเขาก็ไม่จมน้ำตาย

ความสามารถของผลปีศาจต่างๆฆ่าเขาไม่ได้

ยากมาก!

การได้สัมผัสถึงการต่อสู้ระหว่าง4จักรพรรดิและพลเรือเอกในระยะประชิดแบบนี้ทำให้ไป๋ซานใจเต้นตึกตึก

นี่คือการต่อสู้ระหว่างผู้แข็งแกร่งบนโลกใบนี้!

กลางท้องฟ้า ฝนดาวตกลาวาตกลงมา และไคโดมีรอยระเบิดและรอยไหม้ต่างๆ บนร่างกายของเขา

การ์ปกระโดดขึ้นไปในอากาศและใช้หมัดเหล็กปะทะกับอัสนีแปดทิศของไคโด!

หลังจากการปะทะกันดังสนั่น ไคโดก็ถอยไปเล็กน้อย ในขณะที่การ์ปถอยไปหลายก้าว

การต่อสู้ระดับนี้น่าตื่นเต้นจริงๆ!

ขณะที่ไป๋ซานเฝ้าดู เขาจินตนาการว่าเขาจะมีความแข็งแกร่งระดับนี้ในอนาคตได้แน่นอน

ไม่ได้การแล้ว นี่มันโอกาสดีเลยนี่ ฉันแค่ต้องเข้าไปแทรกตรงกลาง แล้วก็ได้บัพมืดแบบอีซี่!

ไป๋ซานกัดฟันและตัดสินใจว่าจะลองเสี่ยง

“ระบบ ตอนนี้ถ้าฉันเปิดใช้ทักษะป้องกันทั้งหมดที่ฉันมีตอนนี้ จะพอต้านทานกระบวนท่ากระบองแปดทิศของไคโดได้ไหม?”

“ถ้าโฮสต์มีความคิดแบบนี้ มันคงยากสำหรับโฮสต์ที่จะกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง เพราะคนที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริงจะต้องไม่กลัวความตาย”

​​หากดำเนินชีวิตมุ่งสู่ความตาย ย่อมบรรลุถึงความสงบสุข และความเจริญรุ่งเรือง!

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ไป๋ซานก็ซ่อนตัวอยู่ที่ขอบสนามรบ คอยมองหาโอกาสแทรกแซง

ไคโดมักจะบินหนีหลังจากก่อเรื่อง แต่บางครั้งเขาก็ถูกจับได้ ถึงสุดท้ายจะแหกกรงหนีไปได้ก็ตาม

โอกาสที่ไป๋ซานกำลังมองหาคือตอนที่ไคโดจากไป เพื่อที่เขาจะได้ไปรับบัพโดยไม่ดึงดูดความสนใจใครในกองทัพเรือ

วันนี้อาจเป็นวันโชคดีของไป๋ซาน เพราะหลังจากสู้ได้ไม่นาน ไคโดที่สู้อยู่ก็รีบผละออกจากการ์ปและอาคาอินุ ก่อนจะบินขึ้นฟ้าหนีหายไป

การ์ปและอาคาอินุก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทุกครั้งที่ไอขี้เมาฆ่าไม่ตายนี้มาก่อเรื่อง ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการรับมือ

ในตอนนี้ มันถือเป็นเรื่องดีที่ไคโดมาก่อเรื่องแค่แปปเดียว

ไป๋ชานพบโอกาสและติดตามไคโดอย่างเงียบๆ ในตอนที่ไคโดเริ่มบินจากไป

จากนั้นเขาก็รีบบินขึ้นด้วยบุคุจุตสึ และเข้าหาไคโดอย่างรวดเร็ว

มาเลย! ตายเป็นตาย!

ก่อนที่ไป๋ซานจะทันได้โต้ตอบ หัวใจของเขาก็หยุดเต้นกะทันหัน

ไคโดซึ่งอยู่ในสภาพเมาเหล้าไม่ได้สนใจอะไรมากขนาดนั้น แต่ทันใดนั้นก็มีเด็กมนุษย์ที่ไม่รู้จักปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เขา และไคโดก็ตัดสินใจทุบไอเด็กนี่ให้ปลิวไปเลย!

อัสนีแปดทิศพุ่งเข้าหาไป๋ซานอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าไป๋ซานได้ใช้ทักษะป้องกันเทียนกังไว้เรียบร้อยแล้ว แต่พอโดนก็ปลิวไปในทันที

ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งร่างกายที่โดนโจมตีก็บาดเจ็บหนักจนขยับไม่ได้เลย!

ไป๋ซานไม่สามารถขยับแขนขาของเขาได้ นับประสาอะไรกับการจะเบรกตัวเองในสภาพนี้

กระแทกลงสู่พื้นจนกลายเป็นหลุมทันที

โชคดีที่ไป๋ซานได้รับความสามารถในการหายใจใต้น้ำ ไม่อย่างนั้นเขาคงจะจมน้ำตายก่อนที่ร่างกายจะฟื้นตัวได้

อาการบาดเจ็บสาหัสมากจนเซลล์ในร่างกายกำลังระดมเร่งฟื้นตัวอย่างเร่งด่วน

“ร่างกายของโฮสต์ได้รับบาดเจ็บสาหัสและใกล้จะตาย ต้นไม้ได้ลอกคราบและผลัดใบจากต้นไม้ที่กำลังจะตายและได้รอดพ้นจากสถานการณ์ที่สิ้นหวัง หลังจากฟื้นตัวร่างกายจะแข็งแกร่งขึ้น100%” ​​

สมรรถภาพทางกายเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า !

“โฮสต์พิการจากการโจมตีปกติของไคโด ร่างกายของโฮสต์ได้ถูกบัพมืดแล้ว และได้รับกายเทวะสยบอเวจี!”

ไป๋ซานดีใจมากเมื่อได้ยินแบบนี้!

กายเทวะสยบอเวจีมาจาก1ในกายาอมตะของหลี่ฉีเย่ผู้โด่งดัง! (เป็นกายาที่มีพลังของน้ำหนักไร้ขีดจำกัดสามารถ

ใช้ร่างกายกดทับเทพสยบมารได้ มาจากเรื่องจักรพรรดิบรรพกาล หาอ่านได้)

หลังจากฝึกฝนจนถึงขีดสุดแล้ว สามารถปราบปรามเทพเจ้าหรือปีศาจและทำลายโลกได้เพียงแค่ใช้น้ำหนักตัว

จะหนักจะเบาไม่สำคัญ!

ไป๋ซานรู้สึกเพียงว่าการทำงานของร่างกายทั้งหมดของเขาเริ่มฟื้นตัวอย่างช้าๆ และพลังของกายเทวะสยบอเวจีก็ค่อยๆตื่นขึ้น

เมื่อถึงเวลาที่เขาฟื้นตัวเต็มที่ ไป๋ชานก็เชี่ยวชาญกายเทวะสยบอเวจีแล้ว

พลังของเท้าข้างเดียวสามารถปราบปรามศัตรูได้นับหมื่น!

หลังจากชกออกไปในทะเล ก็เกิดคลื่นและวังวนขนาดใหญ่ซึ่งสามารถมองเห็นได้ตาเปล่าเลยทีเดียว!

กวาดขาข้างเดียวก็สร้างกระแสน้ำเชี่ยวกรากได้!

ด้วยสิ่งนี้เมื่อเขาฝึกฝนทักษะจนเชี่ยวชาญในระดับสูง เขาอาจสามารถปราบปรามไคโดโดยตรง ถึงจะฆ่าไม่ได้ แต่คงไม่มีปัญหาถ้าจะทำให้หมดสภาพการต่อสู้”

เมื่อฟื้นตัวได้สำเร็จ ไป๋ซานก็บินขึ้นโดยบุคุจุตสึแล้วบินกลับไปทางเดิม

ณ มารีนฟอร์ด

ในขณะนี้ที่มารีนฟอร์ด สามารถมองเห็นซากปรักหักพังและร่องรอยของการต่อสู้ที่ยังหลงเหลืออยู่

“ไป๋ซาน ทำไมแกกลับมาเร็วขนาดนี้”

การ์ปรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นไป๋ซานลงมาจากท้องฟ้า

การมอบหมายงานในต่างประเทศประเภทนี้มักใช้เวลาหลายเดือนเป็นหน่วยขั้นต่ำ

กองทัพเรือส่วนโชคไม่ดีและต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะสำเร็จภารกิจ

เมื่อถึงเวลาที่คนพวกนั้นมาส่งภารกิจ ก็เป็นช่วงประเมินของกองทัพเรือรุ่นต่อไปแล้ว

แต่มันผ่านไปนานแค่ไหนก่อนที่ไป๋ชานจะกลับมา?

สำหรับความสามารถในการบินได้ของไป๋ซาน การ์ปเพิกเฉยต่อมันโดยอัตโนมัติ

“นี่คือหัวของหมีดำ โจรสลัดจากทะเลอีสต์บลู ที่มีค่าหัวถึงเจ็ดล้านเบลีย์”

การ์ปหยิบหัวนั้นขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจแล้วมอบให้ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆเขา

เขาไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ เขาไม่คิดว่าไป๋ซานจะหลอกเขาในเรื่องแบบนี้

“เกิดอะไรขึ้นที่นี่ มีคนมาโจมตีพวกเราหรอ?”

ไป๋ซานแสร้งทำเป็นสับสน

“ไอเวรไคโดน่ะ มันก่อเรื่อง แต่ก็เป็นเรื่องปกติ ไม่ต้องห่วงไป พวกเรารับมือได้”

การ์ปพาไป๋ชานกลับไปที่ห้องทำงานของเขา และอาคาอินุก็เดินตามเข้าไปอย่างรวดเร็ว

“มาพูดเรื่องประสบการณ์ของแกกันดีกว่า การเดินทางเป็นยังไงบ้าง?”

ไป๋ชานเริ่มจากตอนที่เขาพบกับจ้าวทะเลขณะที่เดินทาง แต่เขาจะไม่ลงรายละเอียดมากนัก จะพูดถึงแต่ผลลัพธ์ เช่น วิธีที่เขาทำให้จ้าวทะเลเชื่อง แต่เขาไม่ได้เล่าว่าตัวเขาเองมีการฟังทุกสรรพสิ่งและสื่อสารกับมันได้

เขาไปที่โร๊คทาวน์และได้พบกับดาบมุรามาสะ ได้ต่อสู้กับสโมคเกอร์ จากนั้นก็มิฮอว์คและในที่สุดก็ฆ่าหมีดำแล้วกลับมาที่นี่

เป็นการเดินทางที่คุ้มค่ามาก

การ์ปกำลังกินโดนัท และอาคาอินุมองไปที่มุรามาสะไป๋ซาน และทั้งคู่ก็รู้สึกประหลาดใจมาก

เป็นคนหนุ่มที่กล้าหาญจริงๆ กล้าที่จะใช้ดาบปีศาจมุรามาสะ แถมยังกล้าที่จะท้าทายมิฮอว์คอีก

อย่างไรก็ตาม ทั้งสองคนพอใจกับการเติบโตของไป๋ซานมากเพราะเขารับการโจมตีของมิฮอว์คได้

สำหรับผลปีศาจ ไป๋ซานไม่ได้พูดถึงมัน และทั้งคู่ก็รู้สึกว่าไป๋ซานอาจจะซ่อนอะไรบางอย่างไว้

“ฉันได้ยินมาว่าแกใช้พลังลมได้หนิ มันคืออะไร?”

“อ๋อ อันนั้นคือผมได้รับสำเนาวิชาดาบควบคุมลมจากตอนที่ผมเดินทางอยู่และเรียนรู้ด้วยตัวเอง แต่น่าเสียดายที่ผมเผลอทำมันตกลงไปในทะเล”

“แกไม่ได้กินผลปีศาจหรอ?”

“ผมไม่ได้กินครับ ผมยังไม่เจอของล้ำค่าแบบนั้นเลย”

ถึงยังไงก็มีผู้ใช้ผลปีศาจในทะเลอีสต์บลูไม่มากนัก

“เอาล่ะ แกไปพักผ่อนก่อนเถอะ”