ตอนที่ 11 ดาบปีศาจ มุรามาสะ

เมื่อสโมกเกอร์เริ่มเอาจริงและหยิบพลองติดหินไคโรออกมา การต่อสู้ก็เกิดขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

การที่สโมคเกอร์สามารถเป็นนาวาเอกก็เพราะฝีมือและความสามารถของเขาเอง!

พลองติดหินไคโรนั้นเป็นอาวุธที่แข็งแรงทนทานมาก หลังจากไป๋ซานใช้ดาบปะทะกันเพียงไม่กี่ครั้ง มือของเขาก็เริ่มรู้สึกชาขึ้นมา

“โฮสต์ไม่สามารถเอาชนะพลองติดหินไคโรด้วยระดับ50ดาบชั้นดีอย่างดาบเบียคุยะได้ ดาบเบียคุยะได้ถูกบัพมืดเป็นครั้งแรก ดาบเบียคุยะได้กลายเป็นดาบปีศาจ ‘มุรามาสะ’” ในขณะที่กำลังต่อสู้อยู่ อยู่ดีๆไป๋ซานก็ได้ยินเสียงในระบบในหัวเขา

เขาจึงกระโดดถอยออกมาจากระยะต่อสู้ทันที

วินาทีต่อมา แสงสีดำก็ฉายแสงแวววาวบนดาบในมือด้วยความเร็วที่รวดเร็วมาก และ50ดาบชั้นดีอย่างดาบเบียคุยะก็ถูกย้อมไปด้วยแสงสีดำตั้งแต่ด้ามดาบไปจนปลายดาบ

ดาบสีขาวราวหิมะได้ย้อมจนกลายเป็นสีดำสนิท

ดาบเต็มไปด้วยรัศมีอันน่าหวาดกลัวและความชั่วร้าย ซึ่งมีเพียงไป๋ซานเท่านั้นที่รู้สึกได้

เมื่อเทียบกับมุรามาสะในมือเขาตอนนี้แล้ว ออร่าวิญญาณชั่วร้ายบนดาบซันไดคิเท็ตสึก่อนหน้านี้เป็นแค่เด็กน้อยกระจ้อยร่อยไปเลย

ขณะที่เขากำลังยืนชมดาบอยู่ จู่ๆไป๋ซานก็สะดุ้งขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเสียงดัง

แม้ว่าการที่ระบบบัพมืดดาบเล่มนี้แล้วมันแข็งแกร่งขึ้นเป็นสิ่งที่ดี แต่ไอแบบนี้มัน...

"ระบบ แกแน่ใจหรอว่าฉันสามารถใช้ไอดาบปีศาจเล่มนี้ได้น่ะ?"

ในขณะที่ถามคำถามนี้ เขาก็คิดไว้แล้วว่าถ้าเกิดว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลกับดาบเล่มนี้ เขาจะโยนมันทิ้งแล้วหาดาบเล่มใหม่ทันที ต่อให้ต้องใช้ดาบกากๆแทนก็เอา

ตอนนี้พลังชั่วร้ายของดาบเล่มนี้กำลังแผ่ขยายออกมาจนสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ไป๋ซานรู้สึกว่าถ้าเกิดว่าดาบแบบนี้ควบคุมไม่ได้ คนเป็นเจ้าของดาบต้องถูกฆ่าแน่ๆ!

“ความสามารถของดาบปีศาจในการฆ่าผู้ถือครองถูกปิดผนึกไว้โดยระบบ โฮสต์สามารถใช้มันได้ตามสบาย ดาบปีศาจมีความสามารถในการกลืนกินวิญญาณ วิญญาณของผู้ที่ถูกฆ่าด้วยดาบปีศาจจะถูกกลืนกินโดยมุรามาสะ ยิ่งมันได้กลืนกินวิญญาณมากเท่าไหร่ มันยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น”

"เมื่อสะสมวิญญาณมาถึงจุดๆหนึ่ง จะได้รับความสามารถเพิ่มเติม"

เห้อ ยังดีว่ามันถูกผนึกไว้อยู่

จากดาบปีศาจ ตอนนี้กลายเป็นดาบชั้นยอดที่ไม่ทำร้ายผู้ถือครอง

ในขณะนี้ สโมคเกอร์ที่เห็นไป๋ซานอยู่ดีๆก็กระโดดถอยออกจากระยะการต่อสู้ จากนั้นก็รู้สึกแปลกๆเล็กน้อยจนอดใจไม่ได้ต้องถามออกไป "เกิดอะไรขึ้นไป๋ซาน? เราเพิ่งตกลงว่าจะเอาจริงกันแล้วตอนนี้นายจะเลิกแล้วหรอ”

“ห๊ะ? อ๋อไม่มีอะไรหรอก แต่นายไม่รู้สึกอะไรกับดาบฉันในตอนนี้เลยหรอ”

ดาบของเขาเปลี่ยนจากสีขาวกลายเป็นสีดำ แต่สโมคเกอร์ไม่สงสัยอะไรเลยหรอ?

“ผู้ที่เห็นการเปลี่ยนแปลงที่ถูกสร้างโดยระบบจะถูกระบบแปลงความทรงจำให้ผู้เห็นคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ เพื่อป้องกันการตื่นตระหนกหรือความวุ่นวายเกินเหตุ”

'โอ้ นั่นหมายถึงคนที่เห็นจะคิดว่าดาบเป็นสีดำอยู่แล้วสินะ'

“หมายความว่าไงหรอ ดาบนายเป็นอะไร มันจะหักแล้วรึไง?”

สโมกเกอร์ยังคงสับสน อยู่ดีๆไอเด็กนี่ก็พูดถึงเรื่องอะไร?

“โอ้ ไม่มีอะไรหรอก อยู่ดีๆฉันก็นึกอะไรขึ้นมาได้น่ะ เอาล่ะมาสู้กันต่อเถอะ!”

ไป๋ซานยกมุรามาสะขึ้น ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยจิตวิญญาณของการต่อสู้

แม้ว่าจะยังไม่ได้เก็บเกี่ยววิญญาณเพื่อเพิ่มพลังของมัน แต่ตอนนี้มุรามาสะก็ยังคงทรงพลังมาก

อาวุธของทั้งสองปะทะกันหนึ่งครั้ง และคราวนี้ ไป๋ซานมีความได้เปรียบ!

มุรามาสะดูเหมือนจะเป็นดาบปีศาจที่เกิดมาเพื่อฆ่าคนจริงๆ ทุกครั้งที่ไป๋ซานฟันเขาไม่จำเป็นต้องใช้กำลังมากนัก ดาบปีศาจนั้นคมมากทำให้ไป๋ซานเนื้อเต้น

ถ้าเกิดความสามารถในการทำร้ายผู้ถือครองของดาบมุรามาสะไม่ได้ถูกผนึกโดยระบบบัพมืดละก็ เขาเชื่อว่าเขาต้องตายเพราะเจ้าดาบนี้แน่

หลังจากปะทะกันหลายครั้ง พลองติดหินไคโรก็เริ่มมีรอยบิ่น แต่มุรามาสะยังสมบูรณ์ครบถ้วน

“เฮ้ตาเฒ่าควัน! ฉันมีท่าโจมตีสุดท้ายที่ยังไม่ได้ใช้ เรามาตัดสินกันด้วยการโจมตีครั้งเดียวไปเลย นายว่าไง?”

สโมคเกอร์ที่เริ่มรู้สึกร้อนใจ ตัดสินใจพยักหน้าตอบรับ กระโดดถอยไปอีกฝั่งเพื่อเตรียมรับมือ

ไป๋ซานพึมพำอยู่ในใจ "ปราณวายุ!"

ปราณวายุ วายุที่เป็นลมมรสุมรุนแรง

พลังของดาบที่รวมเข้ากับพลังลมปราณแผ่ขยายออกมาจากตัวดาบอย่างรุนแรง ลมที่พัดโหมกระหน่ำราวกับพายุวนอยู่รอบจนท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีไป!

ลมที่กระโชกแรงพัดผ่านหินและไม้จนถูกทำลายอย่างง่ายดายราวกับกระดาษ

ในขณะเดียวกัน ไป๋ซานก็เริ่มโบกดาบของเขาในท่าทางที่ลึกลับ

ในพลังปราณในตันเถียนที่อยู่ในร่างกายของเขาที่เปรียบเสมือนน้ำทะเลกำลังสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง ควบแน่นเข้ากับดาบที่อยู่ในมือ จากนั้นก็ฟาดฟันออกไป

ในสายตาของไป๋ซานขณะนี้ การเคลื่อนไหวทั้งหมดนั้นช้ามาก

แต่ในความเป็นจริงแล้วทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเวลาไม่ถึงครึ่งวินาที

ไป๋ซานฟาดฟันพลังดาบที่ควบแน่นพลังปราณวายุซ้อนทับกันสามพันครั้งในครึ่งวินาที!

พลังดาบที่ซ้อนทับกันพุ่งไปยังสโมคเกอร์อย่างรุนแรง!

เนื่องจากพลังของดาบมีความหนาแน่นมากจนกลายเป็นคลื่นพลังยาวเหยียด กองทัพเรือที่เฝ้าดูต่างก็คาดไม่ถึงแน่ว่านี่เป็นคลื่นพลังดาบจากฝีมือของไป๋ซาน!

ฝ่ายตรงข้ามอย่างสโมคเกอร์ ตอนนี้กำลังยืนทำหน้าเคร่งขรึมราวกับเจอศัตรูอันน่าสะพรึงกลัว

เมื่อเขาเห็นปราณดาบของไป๋ซานพุ่งตรงมา เขาก็ใช้พลังผลปีศาจของเขา กลายร่างเป็นธาตุควัน แต่ร่างควันของเรากับปลิวหายไปเพราะลมที่กระโชกแรงจากพลังของไป๋ซาน!

อันตราย! อันตรายมาก! ต้องหลีกเลี่ยง!

อย่างไรก็ตาม คลื่นดาบขนาดใหญ่ได้ปิดกั้นทุกทิศทางที่สโมคเกอร์จะหลบหนีได้อย่างสมบูรณ์!

นี่คือพลังของปราณวายุ พลังของลมวายุที่โหมกระหน่ำ เมื่อมันกระโชกแรงก็ไม่มีที่ให้หลบซ่อน!

ในเมื่อหลบไม่ได้ ก็ช่างแม่ง เผชิญหน้าไปเลยแล้วกัน!

ไอเด็กนี่มันยังไงกันแน่ ทำไมตอนกองทัพเรือส่งข้อมูลมาไม่เห็นระบุไว้เลยว่ามีพลังอะไรแบบนี้ด้วย!

หัวใจของสโมคเกอร์เต้นแรงและยกพลองติดหินไคโรขึ้นมากันไว้ตรงหน้า เกรงกล้ามเนื้อตึงแน่น เตรียมพร้อมรับมือกับดาบของไป๋ซาน

เมื่อไป๋ซานปลดปล่อยท่าดาบไปแล้วเขาก็หมดพลังข้าวต้มทันที

การฟันดาบซ้อนทับกัน3พันครั้งไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลย!

หายไปทั้งพลังแขนและพลังลมปราณในตันเถียนของเขา

แต่โชคดีที่เขามีทักษะคืนชีวิตที่สามารถฟื้นฟูความแข็งแกร่งทางร่างกายได้ทันที ยิ่งใช้ความแข็งแกร่งทางร่างกายจนหมด ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น

อยากรู้จริงๆว่าเฒ่าควันจะรับมือกับท่านี้ยังไง?

ไป๋ซานยังคงมีความคาดหวังต่อทักษะเฉพาะตัวของเขาเอง

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมา สิ่งที่เห็นก็คือสโมคเกอร์ยังยืนอยู่ในท่าเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

เกิดอะไรขึ้นล่ะทีนี้?

สโมคเกอร์สามารถรับมือมันได้อย่างง่ายดาย หรือว่าสโมคเกอร์โดนฟันจนตายไปแล้ว?

ถ้าเกิดว่าสโมคเกอร์ตายแล้วล่ะ เขาควรจะหนีตอนนี้เลยไหม?

ขณะที่ไป๋ซานคิดอย่างวิตกกังวล สโมกเกอร์ก็ไอออกมาเป็นเลือด ก่อนจะกระอักออกมาคำโต

ทาชิงิรีบวิ่งเข้าไปหาสโมคเกอร์ทันที แต่สโมคเกอร์กลับยื่นมือออกมาห้ามไว้

“ฉันสบายดี... ฉันไม่เป็นอะไร ไอหนู นายแข็งแกร่งมาก นายจะต้องกลายเป็น1ในคนที่แข็งแกร่งที่สุดในอนาคตได้แน่”

สโมกเกอร์เดินจากไปด้วยตัวที่สั่นเทา พลองติดหินไคโร่บนมือของเขาก็รวงลงบนพื้น

‘ดูเหมือนสโมคเกอร์จะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากนี่นา การใช้ท่านี้ทำให้ฉันหมดแรง แต่ผลกระทบดูจะไม่ได้ร้ายแรงเท่าไหร่เลย’

หลังจากนั้นไม่นาน ที่ที่สโมคเกอร์พึ่งจากไปและบริเวณรอบๆก็แตกเป็นเสี่ยงๆรวมถึงกำแพงที่พังทลายลงมาเป็นระยะประมาณ10เมตร รวมถึงพลองติดหินไคโรขอสโมคเกอร์ก็แตกเป็นผุยผง

แสงอาทิตย์ส่องผ่านรอยแตกของกำแพง

ดูราวกับว่ามันเผชิญกับภัยพิบัติบางอย่างมาเป็นเวลานาน

ลานฝึกซ้อมของฐานทัพเรือตอนนี้กลายเป็นซากปรักหักพัง

“โอ๊ะโอว ดูเหมือนฉันจะทำแรงเกินไปหน่อย”

ไป๋ชานเกาหัว

สิ่งที่เขาต้องกังวลตอนนี้ก็คือ กองทัพเรือจะขอให้เขาชดใช้ค่าเสียหายไหม