ตอนที่21 เริ่มเคลื่อนไหว

ตอนที่21 เริ่มเคลื่อนไหว

หวางฉีเฟงแอบตกใจเล็กน้อย เด็กนี่รู้เรื่องจริงหรอ?

มันจะดีกว่าถ้าหลินหยี่ทำหน้านิ่งๆละเดินไป แต่การที่เขาบอกมาว่าให้ไม่ต้องกังวลนี่ มันดูมีความนัยอะไรบางอย่าง!

แต่ถึงอย่างไรก็ตาม มันจะเป็นจุดจบของหลินหยี่ทันทีหากพูดนินทาหรือต่อว่าอาจารย์

หวางฉีเฟง หัวเราะเบาๆก่อนจะมองไปที่หลินหยี่ “หลินหยี่จำไว้นะ มาหาอาจารย์ได้ทุกเมื่อถ้ามีปัญหา จดเบอร์ของอาจารย์ไปสิ”

“ได้ครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วย!”

หลินหยี่ทำให้แน่ใจว่าเขาสามารถอยู่ที่นี่ได้อย่างปลอดภัย ก็เพราะหวางฉีเฟงนั้นใหญ่สุดที่นี่

บางครั้งเขาไม่สามารถร้องขอให้หลีฟูหรือท่านประธานช่วยได้ทันกาล ดังนั้นการที่มีคณบดีเป็นพวกก็เป็นเรื่องที่ดี

เขาเดินตามคณบดีจนถึงห้องเรียนเกรด12

หวางฉีเฟงเปิดประตูอย่างเบาๆ และเข้าไปทักทายคุณครูประจำห้อง ครูหญิงหลิว “นี่คือหลินหยี่ นักเรียนแลกเปลี่ยนหน่ะ คุณช่วยหาที่นั่งให้เขาได้มั้ย”

จงผินเหลียงมองมายังหลินหยี่ด้วยสายตาที่น่ากลัว ไม่ต้องสงสัยเลย ไอนี่แหละที่เตะก้นเขาเมื่อวาน

เขาพลาดที่จะตามล่าหลินหยี่ในครั้งก่อน แต่ในตอนนี้เขากับมาอยู่ตรงนี้

“สวัสดีครับ ผมหลินหยี่”

ครูหญิงหลิวได้ให้หลินหยี่ไปยังที่นั่งหลังห้องทันทีที่แนะนำตัวเสร็จ

มันไม่ใช่ที่นั่งที่ดี แค่ครูก็ไม่มีทางเลือก เธอเข้าใจดีว่าหลินหยี่เป็นใคร แต่นี่ไม่ใช่วันแรกที่โรงเรียนเปิดจึงไม่มีที่นั่งดีๆเหลือแล้ว

หลินหยี่ไม่เรื่องมาก พยักหน้าเข้าใจทันที

ฉูเหมิงเหยาก้มหัวต่ำมิดโต๊ะทันที ที่หลินหยี่แนะนำตัว อย่างไรก็ตามเฉินยู่ชูก็จ้องหลินหยี่ตาโตเลย

ผินเหลียงจ้องมองหลินหยี่แบบไม่ละสายตาขณะที่หลินหยี่กำลังเดินไปนั่ง

หลินหยี่นัน้มีสายตาที่ดีมาก และเขาก็สังเกตหมดแล้วว่าในห้องมีใครบ้าง รวมถึงจงผินเหลียงด้วย

หนายผ่าวยืนขาขวาออกมาอย่างรวดเร็วเพื่อจะขัดขาหลินหยี่ให้ล้ม

หลินหยี่ยิ้มตอบ พร้อมกับจะเตะกลับทันที

เนื่องจากพลังเตะของหลินหยี่ที่รุณแรงเกินไป เขาจึงตัดสินใจที่จะเหยียบเบาๆ

“แก๊ก!”

“เอ๊ะ อะไรหนะ!”

หลินหยี่หันไปกระพริบตาให้ก่อนจะพูดว่า “ขอโทด ไม่ได้ตั้งใจ”

“จางหนายผ่าว มีปัญหางั้นหรอ?”

ครูหญิงหลิวรู้ดีว่าจางหนายผ่าวเป็นคนยังไง เขาไม่ใช่เด็กดี แต่อย่างไรก็ตามครูก็ไม่ได้ทำอะไร

“ปะ.ป่าวครับ”

จางหนายผ่าวเก็บความเจ็บนี้ไว้ และตอบครูอย่างพะอืดพะอม

ผินเหลียงไม่ได้นั่งใกล้กับหนายผ่าวแต่เมื่อเขาเห็นอาการของหนายผ่าวเขาก็เข้าใจทันทีว่าลูกน้องของเขาโดนทำร้าย

จางหนายผ่าวได้แต่มองหลินหยี่โดยที่ตอบโต้อะไรไม่ได้ ทำได้แต่คิดในใจว่าต้องล้างแค้น

เขาไม่มั่นใจเลยว่าหลินหยี่ตั้งใจหรือไม่ เพราะว่าขณะที่หลินหยี่เดิน เขาไม่ได้มองพื้นเลย

มันอาจจะเป็นอุบัติเหตุก็ได้

ที่นั่งของหลินหยี่อยู่ห่างจากเฉินยู่ชูและฉูเหมิงเหยามาก แต่เขาก็รู้สึกพอใจกับที่นั่งตรงนี้มาก เพราะว่ามันทำให้เขาสามารถมองเห็นได้ทุกอย่าง

หลินหยี่หยิบหนังสือเรียนวิชาเคมีขึ้นมา เขาได้ดูตารางเรียนมาก่อนหน้านี้ เขาจึงทราบว่าวิชาแรกเป็นวิชาเคมี

“นี่เป็นวันแรกของหลินหยี่ ครูหวังว่าทุกคนจะช่วยชี้แนะเขานะ ฉันไม่อยากให้มีการกลั่นแกล้งกันเกิดขึ้น และถ้าหากเกิดเรื่องขึ้นพวกเธอคงไม่อยากจะโดนไล่ออกหรอกนะ เพราะว่านี่เป็นเทอมสุดท้ายสำหรับโรงเรียนแล้ว”

ครูหลิวได้เตือนทุกคน แต่เน้นไปที่กลุ่มของจงผินเหลียง

แต่จงผินเหลียงก็ไม่ได้สนใจอะไรกับสิ่งที่ครูพูด

ขณะที่หลินหยี่กำลังลองเปิดดูเนื้อหา ก็มีกระดาษที่ยู่ยี่ตกลงมา

หลินหยี่แทบไม่อยากจะเชื่อว่า จางหนายผ่าวจะทำตัวน่ารักขนาดที่ว่าปากระดาษเพื่อเอาคืน

เขาเงยหน้ามอง และเห็นว่ายู่ชูกำลังจ้องมองเขาอยู่ มันทำให้เขาใจสั่นมาก

ยู่ชูชี้ไปที่กระดาษก่อนจะหันหลังกลับ

หลินหยี่จึงหยิบขึ้นมาดู และลายมือที่เขียนนั้นตัวเล็กมาก จนแทบจะอ่านไม่ออก