ตอนที่3 นายรวย?

ตอนที่3 นายรวย?

ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เตะหลินหยี่อีกต่อไป เธอใส่หูฟังและนั่งพิงอยู่ริมกระจก

“เรามาถึงสถานีซงชานแล้ว ผู้โดยสารทุกท่านกรุณาเตรียมตัวให้พร้อมรถไฟจะจอดในอีก15นาที” หลินหยี่ได้เตรียมตัวทันทีเมื่อได้ยินเสียงประกาศ

เขาไม่คิดว่าเธอคนนี้จะลงสถานีเดียวกัน และส่วนสูงของเธอก็ตรงกับที่เขาเดาเอาไว้เป๊ะ

เขามองดูรอบๆก่อนจะเดินออกไป มีตึกสูงระฟ้าเต็มไปหมด ทัศนียภาพต่างกับตอนที่เขามาเมื่อ10ปีที่แล้วมาก

“รอเดี๋ยว!” เสียงของผู้หญิงดังมาจากทางด้านหลังหลินหยี่

นี่เป็นผู้หญิงคนเดียวกับบนรถไฟ และเธอกำลังวิ่งมาหาหลินหยี่

“มีอะไรหรอ?” หลินหยี่ไม่คิดว่านี่จะเป็นรักแรกพบเพราะว่าเขาหล่อ เพราะว่าในตอนนี้สภาพของเขาใส่เสื้อกล้าม และกางเกงสีโคลน ที่ไม่ต่างอะไรกับชาวนา

“นายไม่ได้จะไปขึ้นเงินหรอ?” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรเพราะว่าหลินหยี่ไม่สนใจเธอในก่อนหน้านี้

“อ่อ นี่นะหรอ?” หลินหยี่หยิบฝาขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อและโยนมันทิ้งไป

“ห้ะ เดี๋ยวว!!” สายตาของเธอมองฝาที่ปลิวไป และชี้นิ้วมายังหลินหยี่พร้อมกับพูดว่า “นายทำอะไรลงไป! นายโยนมันทิ้งงั้นหรอ!?”

“ใช่” หลินหยี่พยักหน้า “ยังไงมันก็เป็นของปลอมนิ”

“นายรู้หรอ?” เธอรู้สึกงง ชายคนนี้คิดอะไรอยู่ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นของปลอมแต่ก็ยอมจ่าย? เขารวยงั้นหรอ? แต่จากครั้งแรกที่พบกับเขา เขาก็ดูไม่ได้มีตังพอที่จะเล่นสนุกกับโจรพวกนั้นนิ?

“ใช่ผมรู้ แม้ว่าคุณจะไม่ได้เตือนผมผมก็รู้อยู่แล้ว” หลินหยี่พูดพร้อมกับยิ้ม

“แล้วนายก็ยังจ่ายไปเนี่ยนะ?” เธอรู้สึกงงมาก

หลินหยี่ยิ้มและเปิดกระเป๋าของเขาให้เธอดู

เธอมองไปที่หลินหยี่ก่อนที่จะมองในกระเป๋า

มีเงินอยู่7กองในกระเป๋า!

“นายรวยงั้นหรอ? นายไม่ควรจะมาผลาญเงินเล่นแบบนี้นะถึงแม้ว่านายจะรวยอะ!” เธอไม่เข้าใจว่าหลินหยี่พยายามจะทำอะไร สำหรับเธอนี่มันเป็นแค่การอวดรวยเท่านั้น

“นี่คือเงินจากครั้งก่อน”

“เงินครั้งก่อน? มันหมายความว่าอะไร?” เธอยังคงไม่เข้าใจ “นายเอาเงินคืนมางั้นหรอ? และนายก็ไม่ได้มี49000หยวนแต่เป็น7-8หมื่นหยวน?”

“ใช่แล้ว อาจารย์นั่นมี3หมื่นหยวนอยู่กับเขาไง ผมแค่เอาเงินเขามาเป็นของผมเอง” หลินหยี่พูดพร้อมกับยักไหล่ มันเป็นเรื่องง่ายๆหน่ะ เหมือนแค่ปลอกกล้วย

“อะไรนะ?” ตอนนี้เธอตะลึงมาก จริงๆแล้วหลินหยี่ไม่ใช่คนโง่ แต่เขาเป็นโจรเหนือโจร

“ทำหน้าอย่างงั้นทำไม? คุณจะไม่ไปแจ้งความใช่ไหมที่ผมขโมยเงินมา?” หลินหยี่พูดจาตลกเพื่อดูอาการของเธอ

“ไม่หรอก” เธอส่ายหัว

“ฮ่าๆ ผมต้องขอบคุณจริงๆ ผู้หญิงของคุณนี่หายากมาก” หลินหยี่พูดเอาใจ “ไปหาอะไรกินกันมั้ย?”

“ไม่หล่ะ” เธอส่ายหัว “พ่อแม่รอฉันอยู่ที่ทางออกหน่ะ”

หลินหยี่พยักหน้า “โอเค งั้นโชคดีนะ”

เธอได้ยืนดูหลินหยี่เดินจากไป คนอะไรน่าสนใจจริงๆ ถ้าหากพ่อแม่ของเธอไม่ได้มารอที่หน้าประตูก็คงจะได้ทำความรู้จักเพิ่ม

แต่นี่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอชอบหลินหยี่

นี่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ต่างออกไป หลินหยี่เดินออกมาจากฝูงชน หลินหยี่มีเงิน1หมื่นหยวนในกระเป๋า และมีออร่าที่สง่าออกมาแม้ว่าจะใส่เสื้อผ้าที่โทรมก็ตาม

“ท่านครับ ต้องการที่พักสำหรับคืนนี้มั้ย? มันถูกมากนะ”

หลินหยี่ถูกพนักงานที่พักจู่โจมโดยการเชิญชวนเข้าที่พักตั้งแต่ออกมาจากสถานีรถไฟ เพราะคนที่แต่งตัวเหมือนชาวนาอย่างเขานั้นเป็นเป้าหมายที่เหมาะมากสำหรับที่พักราคาถูก

หลินหยี่โบกมือไม่สนใจ เพื่อตอบกลับและเดินหนีไปหารถแทกซี่อย่างรวดเร็ว

ในมือของหลินหยี่ เขาถือกระดาษใบหนึ่งที่ตาเฒ่าหลินได้มอบให้เขาไว้ และนี่เป็นสถานที่ที่เขาควรจะไป

เขาเข้าไปในรถแทกซี่ และโชเฟอร์ก็หันมาถามเขา “จะไปไหนหรอไอหนู”

“นี่ครับ” หลินหยี่ยื่นกระดาษให้โชเฟอร์

คนขับรถนี้เป็นคนท้องถิ่นแถวสถานีรถไฟ และเขาก็หาเหยื่อได้เก่งมาก ส่วนหลินหยี่ไม่ใช่คนที่นี่ คนขับรถคิดว่าหลินหยี่เป็นชาวนาที่ต้องการเข้ามาหางานในเมือง ดังนั้นเขาจึงวางแผนที่จะขับรถวนเพื่อให้ได้รับค่าเดินทางสองเท่า เขาหยิบกระดาษไปด้วยความอารมณ์ดี

หน้าของเขาเริ่มจะเขียวเมื่อเห็นสถานที่ที่จะไป

เมืองซงชาน ไฮไลท์อเวนิว36 ตึกเพงซาน 11.2กิโลเมตรจากสถานีรถไฟ ชะพานวงกลมที่สอง

แม้แต่ทางที่ต้องไปก็ถูกกำหนดไว้แล้ว รวมถึงระยะทางด้วย นี่ไม่มีจุดบอดให้เขาได้โกงค่ารถเลย! ทำไมถึงไอเด็กนี่อยากไปตึกเพงซาน? นั่นเป็นบริษัทที่ใหญ่ที่สุดเลยนะ! ชาวนาอย่างเขา..ไม่น่าจะรู้จักใครในนั้นนะ

โชเฟอร์ถอนหายใจ และขับรถออกไป

ซงชานมีการจารจรที่ดี มีสะพานมากมาย ทำให้ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงจุดหมาย หลินหยี่จ่าย24หยวนอย่างเร็ว ก่อนจะออกจากรถ

หลินหยี่รู้สึกกลัวกับตึกที่สูงระฟ้าเหนือหัวเขา นี่มันสูงกว่าภูเขาที่บ้านอีก? ลูกค้าที่จ้างในครั้งนี้ดูเหมือนว่าจะรวยพอตัวจนทำให้หลินหยี่เกษียณได้เลย เขากังวลว่าหากเขาจะตาย ก็คงเป็นเพราะตกตึงลงมา

หลินหยี่ตรวจสอบให้แน่ใจอีกครั้งว่ามาถูกที่ ก่อนจะเดินเข้าไป..