ตอนที่1 งานลึกลับ

ตอนที่1 งานลึกลับ

"นี่คือค่าตอบแทนของเจ้าสำหรับงานในแอฟริกา" ตาเฒ่าหลินได้หยิบซองพัสดุขึ้นมาและแกะเชือกออกเพื่อนำธนบัตร100หยวนมอบให้แก่หลินหยี่ที่ยืนอยู่

หลินหยี่ไม่เข้าใจ งานที่เขาทำนั้นมันอันตรายมากเต็มไปด้วยผู้คนที่ดุร้ายซึ่งเขาควรจะได้รับเงินรางวัลที่มากกว่านี้??

สำหรับงานทั่วโลกที่ตาเฒ่าหลินรับมาแทบจะทุกงานนั้นต้องเสี่ยงตายหมด โดยแต่ละงานเมื่อทำเสร็จก็จะได้รับ50หยวนหรือ100หยวนแค่นั้น แต่นั่นก็ดีมากแล้ว! และบางครั้งที่เขาได้รับเงินแค่2หยวนหรือ3หยวนเขาแทบอยากจะร้องไห้ แต่ก็มีบางงานที่เขาได้รับเงิน200หยวนและนั้นก็ถือว่าเยี่ยมมาก

ตั้งแต่เด็กเขานั้นตัวคนเดียวไม่มีญาติหรือพ่อแม่ให้เรียกหา การโตขึ้นมากับตาเฒ่าหลิน หลินหยี่นั้นก็ได้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อย่างหนักหน่วงและได้รับการศึกษาใน15ปีทีี่แล้ว อย่างไรก็ตามทั้งหมดนี้หลินหยี่ก็สามารถเป็นพวกหัวกะทิได้แล้วใช่มั้ย? ในอดีตเขาควรจะเป็นนักวิชาการที่เก่ง ทหารที่ดี หรือไม่ก็เป็นทั้งสองทั้งจับปากกาและจับอาวุธ แต่การมาอยู่กับตาเฒ่าหลินเขาเอาแต่สั่งอย่างกับคนงาน เมื่อไหร่จะวันขมขื่นแบบนี้จะสิ้นสุดสักที?

มีข่าวลือว่าแม้แต่คนงานในเมืองยังได้เงินเดือนเป็น10000หยวน แต่นี่เขาต้องทำงานที่เสี่ยงชีวิตทุกวันกับได้เงินแค่800-1000หยวนเท่านั้น

"ตาเฒ่า ท่านไม่ได้ล้อเล่นกับข้าใช่มั้ย? ข้าเริ่มจะสงสัยแล้วว่าท่านโกงเงินข้า"นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หลินหยี่สงสัย แต่ความเป็นจริงคือการกินและการสวมใส่ของตาเฒ่านั้นเหมือนกับหลินหยี่ ทำให้ดูแล้ว..เขาก็ไม่ได้รวยไปกว่ากันเลย

"เจ้าควรจะพอใจกับเงินที่ได้นะ เจ้าคิดว่าทุกวันนี้เงินมันหาง่ายนักหรอ?"ตาเฒ่ากรอกตาไปมาและพูดด้วยน้ำเสียงที่หยิ่ง "อะไร หรือว่าเจ้าไม่ต้องการ? ถ้าอย่างนั้นก็เอาคืนมา"

"......" หลินหยี่อยากจะสั่งสอนตาเฒ่าแก่นี่มาก แต่หลินหยี่รู้ว่าถ้าหากเขาขยับตัวสักนิดล่ะก็ คงมีแต่เขาที่โดนสั่งสอน

แม้ว่าหลินหยี่จะไม่รู้ว่าศิลปะการต่อสู้ของตาเฒ่าคนนี้เก่งแค่ไหน แต่เขาก็รู้ว่าทุกครั้งที่ตาเฒ่านี้ฝึกศิลปะการต่อสู้ ตาเฒ่านี้ไม่เคยใช้พลังอย่างเต็มที่เลย และนอกจากนี้ทุกครั้งที่หลินหยี่คิดว่าศิลปะการต่อสู้ของตนเองจะเพิ่มขึ้นมากแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ให้ตาเฒ่านี้เสมอ

"ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเจ้าได้เรียนรู้และฝึนฝนมามาก ตอนนี้มีงานใหญ่อยู่งานนึงสำหรับเจ้าซึ่งในตอนนี้เจ้าก็พร้อมแล้ว"ตาเฒ่าพูดแต่ไม่ได้มองมาที่เขาและกำลังนั่งอยู่บนพื้นพร้อมกับกินถั่ว "ถ้าเจ้าทำได้ดีในงานนี้ล่ะก็ เจ้าจะได้รับเงินจำนวนมากชนิดที่ว่าพออยู่พอกินได้ทั้งชีวิต"

"จริงหรอ? หลินหยี่รู้ว่าเมื่อนานมาแล้วตั้งแต่3ขวบเขาได้ถูกเก็บมาเลี้ยงและให้ที่อยู่โดยตาเฒ่านี้ และเขาก็ได้รับการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ ศิลปะการแพทย์มาตลอดก็เพื่องานนี้ แต่หลินหยี่ก็คิดมาตลอดว่างานใหญ่นี้ที่ได้รับเงินมากมายจะทำให้เขาไม่รอดกลับมา"

"ข้าเคยโกหกเจ้างั้นหรอ?"ตาเฒ่าหลินพูดพร้อมกับโยนถั่วเข้าปาก "สรุปเจ้าจะไปหรือไม่ไป? ถ้าไม่ไปจะได้เอาให้คนอื่นทำ"

"ไปครับ ผมจะไป!"หลินหยี่ได้คิดกับตัวเองว่าจะมีไอโง่คนไหนล่ะที่จะพลาดโอกาสนี้งานเดียวหลังจากนั้นก็สุขสบาย ในวันต่อๆไปจะได้ไม่ต้องมาเสี่ยงชีวิตอีกต่อไป แม้ว่างานนี้มันจะยากและอันตรายแค่ไหนยังไงก็คุ้มค่า

"เยี่ยม งั้นเจ้าก็ไปที่เมืองซงชานจะมีบริษัทเพงซานอยู่ที่นั่นจงไปหาคนชื่อฉูเพงซานแล้วเขาจะบอกหน้าที่ของงานเจ้าเอง"ตาเฒ่าหลินพูดพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก "ถ้าเจ้าเลือกที่จะรับงานนี้แล้วก็ทำให้เต็มที่หล่ะเจ้าไม่สามารถจะเลิกระหว่างทางได้นะ"

"ทำไมหล่ะ? แม้ว่ามันจะอันตรายผมก็ยกเลิกไม่ได้หรอ?"หลินหยี่เป็นคนที่ขี้กลัว ทุกครั้งที่มีสถานการที่อันตรายมากและเสี่ยงตายมากเขาจะยกเลิกภารกิจตลอด

"เจ้าหลินเอ๋ย ข้าเลี้ยงเจ้ามา15ปี ให้ทั้งข้าว น้ำ ที่พัก คอม ทุกๆอย่าง.."ตาเฒ่าหลินกรอกตาไปมาและพูด "ข้าให้เจ้าทำงานง่ายๆงานเดียวแต่เจ้าก็ถามมากมายขี้บ่นน่ารำคาญส้ะจริง!"

"อะแห่ม"เสียงไอของหลินหยี่ หลังจากที่ได้ยินตาเฒ่าพูดเขาก็เริ่มจะโต้เถียง "สามปีแรกท่านก็ดูแลผมส้ะดี แต่พอผม6ขวบเท่านั้นแหละใช้ผมทำนู้นนี่ไปหมด ท่านนั่นแหละที่น่ารำคาญ!"

"ทุกๆคืนเจ้าแอบย่องมาเล่นคอมและดูคลิป.. อย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้!"ตาเฒ่าพูดขณะมองไปที่หลินหยี่ "นี่คือสิ่งที่ท่านอยากจะพูดงั้นหรอ ท่านก็ทำเหมือนกันแหละ...."

"โอเคๆ ผมจะทำงานนี้จนเสร็จโอเคนะ?"หลินหยี่รีบพูดแทรกทันทีขณะมีใบหน้าที่แดงและเขิลอาย

หลังจากนั้นหลินหยี่ก็ไปหยิบกระเป๋าและไปที่รถไฟทางเหนือ เป็นระยะทางกว่า2พันไมล์กว่าเขาจะถึงเมืองที่ทันสมัยซงชาน

หลินหยี่ได้ตัดสินใจขณะช่วยตัวเองบนรถไฟในตอนกลางคืน เมื่อเขาเสร็จเขาก็ระวังตัวเองมากขึ้นโดยการเอาไฟล์คลิปโป๊ไปซ่อน

เขาตื่นเต้นมากสำหรับงานนี้ แม้ว่ามันจะเป็นงานที่เขาใฝ่ฝันเพื่อให้เขาได้อยู่อย่างสุขสบาย และอย่างที่ตาเฒ่าหลินบอกว่างานนี้ยากมากก็ยิ่งทำให้เขาตื่นเต้นไปกว่าเดิม

ทันใดนั้นก็มีเสียงมาจากคนที่นั่งตรงข้ามของหลินหยี่ เขาพึ่งเปิดกระป๋องโค้กและดื่มหลังจากนั้นก็โยนฝากระป๋องลงบนพื้นเบาๆ

และก็มีใครบางคนที่มีหน้าตาแปลกๆหยิบฝากระป๋องนั้นขึ้นและยกแขนขึ้นพร้อมกับตระโกนอย่างดังว่า "วุฮุ้ว วุฮุ้ว วุฮุ้ว รางวัลที่หนึ่ง"

เสียงของคนที่มีท่าทางแปลกๆนี้ไม่ได้ดังทั่วทั้งรถไฟแต่ก็ดังพอให้คนระแวกนี้นั้นหันมามอง และนั่นรวมถึงคนที่นั่งตรงข้ามหลินหยี่ด้วย

เขาตกใจมากและรีบหันไปดูและก็รู้ว่าฝานั่นเป็นอันเดียวกับที่เขาพึ่งทิ้งไป "เอามันคืนมา นั่นเป็นของผม"

"ของนาย? อะไรกัน? ไม่เห็นมีชื่อติดเลยนิ?"ชายคนที่ตะโกนได้ตอบกลับ พร้อมกับนำที่เปิดกระป๋องโค้กขึ้นมาดู "หรือว่านายชื่อรางวัลที่หนึ่ง ห้ะ?"

"ไม่ๆ ผมบอกว่าผมเป็นคนทิ้งที่เปิดฝาชิงโชคนั่นไป..."ชายที่นั่งตรงข้ามพูด

ชายแปลกหน้าส่ายหัว "นายบอกว่ามันเป็นของนาย แต่นายทิ้งมันไป แสดงว่ามันก็ไม่ใช่ของนายแล้วสิ ดังนั้นคนที่่เก็บได้ก็ต้องเป็นเจ้าของ"

"เฮ้ อะไรของนายเนี่ย? นายเป็นบ้าอะไรของนาย?"ชายที่นั่งตรงข้ามหลินหยี่ได้พูด พร้อมกับมองไปตรงข้ามหรือก็คือคนที่นั่งข้างๆหลินหยี่ "คุณครับ คุณดูน่าเชื่อถือ ดูมีการศึกษา คุณช่วยพูดอะไรสักหน่อยให้คนหน้าด้านนี่ฟังได้ไหม?"

"นายเรียกใครหน้าด้าน?"ชายคนที่เสียงดังไม่พอใจ ก็ได้มองไปยังชายผู้ที่ดูมีความรู้ "ไหนคุณบอกมาเลยว่าฝากระป๋องนี่ควรเป็นของใคร?"

"ฮืม..."ชายที่ใส่แว่นดันแว่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดหลังจากที่ลังเล "ผมเป็นอาจารย์ของมหาลัย และดูเหมือนว่าคุณทั้งสองจะไว้ใจผม เพราะฉะนั้นผมจะหาคำตอบที่ยุติธรรมที่สุดให้เอง"

"เอาเลย!"ทั้งชายที่นั่งตรงข้ามหลินหยี่และชายที่โวยวายเสียงดังก็พยักหน้าตกลง หน้าของพวกเขาทั้งสองดูเป็นกังวลมากหลังจากที่จ้องไปยังท่านอาจารย์

"ถ้าให้พูดตามหลักการก็คือ ฝามาจากกระป๋องของชายที่นั่งตรงนี้ ดังนั้นมันก็เขาเป็นของเขา"ชายที่นั่งตรงข้ามหลินหยี่ยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดของอาจารย์ แต่สำหรับชายที่ยืนอยู่นั้ที่กำลังจะเปิดปากพูด แต่ท่านอาจารย์ก็ยกมือห้ามและพูดขึ้นมาว่า "แต่ว่า ชายคนนี้โยนฝานี่ทิ้งไป และคุณเป็นคนเก็บได้ มันก็ควรจะเป็นของคุณ"

"แต่ว่านะอาจารย์ อาจารย์เป็นคนพูดเองว่าฝาเป็นของผม" ชายที่นั่งตรงข้ามได้พูดพร้อมกับสีหน้าที่เริ่มหมองหม่น

"ทำไมไม่ลองแบบนี้หล่ะ ทำไมพวกนายไม่แบ่งเงินกัน? มันน่าจะยุติธรรมสำหรับคุณทั้งสองนะ"

"แบ่งเงิน..." ชายที่ยืนอยู่นั้นลังเลอยู่พักนึงและพูดว่า "ก็ได้ แบ่งกันก็ดี"

ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามเข้าใจดีว่า ฝาอยู่ในมือของชายที่ยืนอยู่ หากเขาปฎิเสธข้อเสนอนี้เขาก็คงไม่ได้ทั้งฝาชิงโชคหรือเงินใดๆเลย

"เอาสิ เราจะแบ่งกัน"

อาจารย์ได้นำฝามันจากพวกเขาและทำการตรวจสอบ "ไหนดูสิ... มันบอกว่ารางวัลคือ1แสนหยวน และถ้าหักภาษีไป20% ก็จะเหลือ 8หมื่นหยวน ส่วนวิธีที่จะแบ่งเงินกันก็คือ ในพวกนายใครสักคนเอาเงินให้อีกคน3หมื่นหยวน แล้วหลังจากนั้นคนที่เอาเงินให้ก็เอาฝานี่ไปขึ้นเงินรางวัลเพื่อรับเงิน8หมื่นหยวนเต็มๆ ฟังดูน่าสนใจไหม?"

"ใช่ นั่นก็ดีนะ"ชายที่นั่งตรงข้ามเห็นด้วยอย่างไม่ลังเลใดๆ ทันใดนั้นเขาก็หันไปหาชายที่ยืนอยู่และพูดว่า "งั้นคุณเอาเงินมา3หมื่นหยวน หลังจากนั้นคุณก็เอาฝาไปขึ้นรางวัลคนเดียวเลย"