ตอนที่3 ฮีโร่? จอมมาร?

การเป็นเด็กเป็นเรื่องยาก คุณไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ตามที่ใจคุณคิด กระดูกของคุณเหมือนจะอ่อนแอมากๆ แม้จะกลิ้งไปสักหน่อยก็ทำให้รู้สึกเหนื่อยง่าย ยิ่งไปกว่านั้น คุณไม่สามารถควบคุมการทำงานของร่างกายได้เลย ดังนั้นเป็นเหตุผลว่าทำไมคุณถึงต้องใส่ผ้าอ้อม...เห้อ...

ดูเหมือนว่าทักษะการเสกเวทย์มนต์จะยากเกินไปสำหรับฉัน  แม้กระทั่ง "ระบบ" ที่เพียงแค่เรียกการดูสถานะก็ยังไม่ดี มันดูอ่อนแอมาก...

ฉันเคยคิดว่าฉันอาจมีพรสวรรค์อะไรสักหน่อย ฉันในตอนนี้แย่กว่าฉันในชาติที่แล้วอีก

จริงๆ แล้วจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่คุณตาย? คุณจะไปที่ไหน? ส่วนฉันกลับมาเกิดใหม่เพราะว่าถูกเลือกโดยสิ่งลึกลับนั้น...แต่ถ้าฉันไม่ได้ถูกเลือกล่ะ?

ในโลกก่อนของฉันผู้คนเชื่อเรื่องชีวิตหลังความตายแต่จริงๆแล้วฉันไม่เชื่อเลย ฉันไม่เชื่อว่าวิญญาณจะมีอยู่จริงเช่นกัน ฉันแค่คิดว่าหลังจากที่คุณตายก็แค่หยุดและ... หายไป

แต่ดูเหมือนว่าฉันคิดผิด มีคนที่เชื่อในพระเจ้า และคนอื่นๆ ก็จะเชื่อในเทพเจ้าต่างๆ ขอย้ำอีกครั้งว่าฉันไม่เคยมีเวลาเจาะลึกหัวข้อเหล่านี้มากนัก ฉันมีชีวิตที่มีแม่และน้องสาวที่ฉันต้องช่วยชีวิต และมีเวลาอีกนิดหน่อยที่จะฝึกฝนกับอาจารย์

เฮ้อ... ฉันไม่เสียใจเลยที่ต้องปลิดชีพตัวเอง ถ้ามันหมายความว่าฉันจะสามารถช่วยชีวิตพวกเขาได้ ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงคิดแบบนั้น ฉันแค่รักครอบครัวมากเกินไปจนปล่อยให้พวกเขาตายไม่ได้...

ถ้าฉันต้องเลือกอีกครั้งว่าจะทำอย่างไร ฉันก็คงทำแบบเดียวกันกับที่เคยทำอย่างแน่นอน

ซึ่งตอนนี้ฉันก็อยู่ตรงนี้แล้ว  ฉันได้ตายและเกิดใหม่เป็นเด็ก "ลูกครึ่งเอลฟ์" ในโลกที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง โดยมีคนที่ส่งฉันมาที่นี่พร้อมบอกข้อมูลอะไรฉันนิดหน่อยเท่านั้น

ที่จริงแล้วเขาเป็นใคร?

ถ้าเขาสามารถทำสิ่งต่าง ๆ เช่น ชุบชีวิตผู้คนหรือกลับชาติมาเกิดใหม่ได้...

หรือจริงๆแล้วเขามีความคล้ายคลึงกับเทพเจ้าหรือเทพเจ้าที่คนื่นๆบูชาในชาติที่แล้วของฉันหรือเปล่า?

สิ่งมีชีวิตเหนือมนุษย์ที่สามารถทำสิ่งที่ท้าทายตรรกะของเราได้...

และเขาก็ให้พลัง "ระบบ" แปลกๆ นี้แก่ฉันเช่นกัน รู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังจะกำจัดฉันโดยให้ระบบล้มเหลวที่เขาสร้าง ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

ต้องบอกว่าเราอยู่ด้วยกันทั้งระบบและฉัน เราทั้งคู่ถูกทอดทิ้งโดยไอ้เทพบ้านั่น

ฉันเดาว่าคุณคงพูดไม่ได้ แต่ดูเหมือนคุณจะมีสติสัมปชัญญะอยู่บ้าง และยังพูดด้วยน้ำเสียงแปลกๆ บางครั้งก็มีข้อความปรากฏขึ้นเหมือนคัมภีร์เวทมนตร์ บางทีระบบอาจมีสติปัญญาหรืออะไรบางอย่าง แต่เนื่องจากมันเสียหาย มันจึงไม่สามารถแสดงออกได้อย่างสมบูรณ์?

ฉันสงสัยว่าฉันจะแก้ไขระบบได้อย่างไร? พอเปิดขึ้นมาก็บอกว่ามีข้อผิดพลาด บอกฉันว่าสามารถแก้ไขได้ แต่หากฉันซ่อมมันมากกว่านี้ มันจะไม่แย่ลงใช่ไหม?

ดังนั้นฉันจึงไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ที่สำคัญจำนวนข้อผิดพลาดก็มีมากกว่าพันครั้ง... มันจะดีไหมนะ? ฉันไม่อยากเสี่ยงและสุดท้ายก็ทำให้ระบบมาฆ่าฉันหรืออะไรทำนองนั้น ฉันคิดว่าสิ่งนี้ที่ติดอยู่กับร่างกายของฉัน...หรือมันจิตวิญญาณกันแน่นะ

ตอนนี้ฉันอายุได้สี่สัปดาห์แล้ว แต่ที่นี่ฉันประสบปัญหาหลายอย่าง บางครั้งฉันแค่อยากจะไม่มีระบบนี้ติดตัวไปด้วยเลย

การกลับชาติมาเกิดทั้งๆที่มีจิตวิญญาณชาติที่แล้วนี่ก็มากเกินพอ อันที่จริงนี่ก็ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้วตั้งแต่ฉันเกิด นับวันก็ 30 วันผ่านไปได้

ตั้งแต่ฉันเกิด พ่อและแม่ของฉันก็พูดถึงสิ่งต่างๆ อ่า...ใช่. ฉันเข้าใจภาษาที่พวกเขาพูดเพราะพวกเขาพูดภาษาเดียวกับโลกของฉันในชาติที่แล้ว

อย่างไรก็ตาม ฉันไม่แน่ใจว่าฉันอยู่ในโลกที่แล้วหรือเปล่า แต่อาจจะแค่อยู่ในภูมิภาคที่ห่างไกล และจากสิ่งที่พวกเขาพูดถึงในบางครั้งมันทำให้ฉันเริ่มสงสัยในความเป็นไปได้นั้น

แม่ของฉันพูดคุยกับพ่อเกี่ยวกับ "การผจญภัย" ของพวกเขาเมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว วิธีที่พวกเขาเอาชนะ "จอมมาร" และในที่สุดพวกเขาก็สามารถที่จะอยู่อย่างสงบสุขในฐานะชาวนาธรรมดา ๆ ได้ แต่มันเกี่ยวไรด้วย!

จอมมาร? นั่นอะไร? นิทานพื้นบ้านหรอ?

ฉันได้ยินพ่อบอกว่าแม่ของฉันคือนักบุญศักดิ์สิทธิ์แห่งเอลฟ์ และมีวันหนึ่งแม่ของฉันก็แกล้งเขา โดยเรียกเขาว่า "วีรบุรุษแห่งเปลวเพลิง" ... หืม?!

พวกเขาล้อเล่นหรือเปล่า? บางทีพวกเขาอาจจะชอบเล่นบทบาทสมมติที่ฉันไม่เข้าใจ!

ฉันรู้สึกเหมือนว่าถ้าฉันได้อ่าน "นิยายอิเซไก" ที่ไอ่เจ้าบ้านั่นพูดถึง ฉันคงจะพอเดาออกว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น แต่ ณ ตอนนี้ฉันยังเป็นทารกที่ไม่รู้อะไรอยู่เลย

แล้วนักบวชหญิงศักดิ์สิทธิ์พบเห็นได้ทั่วไปที่นี่หรือไม่? แล้วพวกที่มีฉายาฮีโร่แปลกๆ ล่ะ? มีแต่เรื่องให้ฉันสงสัยไปหมด

ตอนนี้ฉันกำลังฝึกพูดอยู่ แต่ลำคอและปากของฉันมันไม่สามารถรวบรวมคำพูดที่เหมาะสมได้...บางทีต้องรออีกสักหน่อยฉันจะสามารถพูดคุยกับพ่อแม่ได้…

แน่นอนว่าฉันจะไม่เปิดเผยเพราะสำหรับพวกเขาแล้วฉันเป็นคนกลับชาติมาเกิดเหมือนทั่วๆไป ฉันชอบให้พวกเขาปฏิบัติต่อฉันเหมือนลูกสาวของพวกเขา และไม่ใช่คนแปลกหน้าที่เข้ามาในครรภ์แม่ด้วยความตั้งใจอะไรก็แล้วแต่

นอกเหนือจากความยากลำบากในการเป็นทารกแล้ว แต่การที่มีชีวิตที่ดีอยู่ในเปล บางครั้งแม่ก็โอบกอดฉันด้วยความรักและร้องเพลงเอลฟ์ให้ฉัน ซึ่งฟังดูคล้ายกับเพลงกล่อมเด็กที่ผ่อนคลายจนฉันจึงหลับไป ส่วนพ่อเขาจะมาพบฉันเวลาอื่นๆ ปกติก็วันละ 2-3 ครั้งหลังจากเลิกงานในสวน เสร็จแล้วเขาก็จะมาเล่นกับฉัน เขามาแกล้งหยอกบ้อ จูบหน้าผากของฉัน และลูบผมของฉัน ยิ่งไปกว่านั้นเขาหล่อและน่ารักมาก ฉันคิดว่าฉันเริ่มชอบความรู้สึกที่โดนดูแลตามใจจนอยากเอาแต่ใจแล้ว...

ฉันคิดว่าหัวใจของฉันค่อยๆ ได้รับการเยียวยาจากพ่อแม่ที่น่ารักทั้งสองคนนี้...

ส่วนเรื่องการฝึกฝน ฉันก็ได้ทำในสิ่งที่ฉันสามารถทำได้แต่อาจจะเพราะยังเด็กมันเลยลำบากมาก และดูเหมือนฉันจะมี HP ที่ไม่ลดลง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่เหนื่อยนะ เพราะแค่เพียงฉันกลิ้งไปรอบๆ ก็แทบจะไปต่อไม่ได้เพราะแค่นั้นฉันก็เหนื่อยแล้ว มันยากเกินไป

ส่วนด้านเวทย์มนตร์ฉันมีทักษะการใช้เวทย์มนตร์ตามธรรมชาติ ซึ่งทำให้ฉันสามารถควบคุมมานาได้ จากนั้น ฉันสามารถสร้างเอ็มเบอร์เป็นเปลวไฟเล็กๆ ขนาดเท่าปลายนิ้ว แต่อาจจะอ่อนกว่าไฟอื่นๆ ที่คุณเคยคิดอีก และอาจอ่อนกว่าไฟของเทียนด้วย

แต่แล้วจู่ๆ ฉันก็สงสัยว่า... จะเป็นอย่างไรถ้าฉันเสกเอ็มเบอร์หลายครั้งติดต่อกัน? ถ้าฉันทำในบ้านจะไม่มีใครตกใจเหรอ? แล้วตอนที่พ่อแม่ของฉันอยู่ด้วยล่ะฉันควรทำมันไหม?

ด้วยเหตุนี้ฉันจึงตัดสินใจฝึกซ้อมในขณะที่แม่กำลังยุ่งกับการทำอาหารเมื่อเช้านี้ ฉันสร้างเอ็มเบิอร์ขึ้นมา จากนั้นก็ใช้ความพยายามและความตั้งใจในการสร้างสรรค์มันขึ้นมาอีก แล้วก็อีก และอีก และอีก... และอีก... และ... ในที่สุดฉันก็สร้างลูกไฟลอยได้โดยเรียกเอ็มเบอร์จำนวนหนึ่งร้อยครั้งเข้าด้วยกัน

“ซิลฟ์?!”

แย่แล้ว แม่...