บทที่ 1019 การต่อสู้กับหุ่นกล

"น้ำชำระวิญญาณให้ผลดีที่สุดเพียงครั้งแรกที่ใช้ และต้องใช้ก่อนถึงขั้นปฐมทารกเท่านั้น

หลังจากนั้น ประสิทธิภาพจะลดลงอย่างมาก ให้พวกเจ้ามากเท่าใดก็ไร้ประโยชน์"

ชายชรามอบขวดหยกสองใบให้เด็กหนุ่มและเด็กสาว พลางอธิบาย

จากนั้น ชายชรายกนิ้วขึ้น แตะเบาๆ ลงบนหม้อหิน

อาคมกั้นในหม้อหินวาบแสงวับวาม ก่อเกิดน้ำวน น้ำชำระวิญญาณที่เหลือหายวับไป ไม่ทราบถูกส่งไปที่ใด

ทั้งสองคนถือขวดน้ำชำระวิญญาณด้วยความถนอม ยากจะปล่อยมือ ค่อยๆ เก็บอย่างระมัดระวัง

"เรียบร้อยแล้ว! ศิษย์น้อง พวกเราแยกย้ายกันทำงานดีกว่า เจ้าอยู่ชั้นนอก ตรวจสอบอาคมกั้นของบรรพบุรุษและอาคมเซียนอีกรอบ พี่จะพาพวกเขาสองคนไปวังชั้นใน บอกความจริงเกี่ยวกับคำสั่งสอนบรรพบุรุษ"

ชายชรากล่าว

หญิงชราพยักหน้า แล้วนึกถึงบางสิ่ง เอ่ยเสียงจริงจัง "ศิษย์พี่ระวังตัวด้วย หลิงจูจื่อและเจ้าแห่งมารล้วนเจ้าเล่ห์เหลือร้าย อย่าเผชิญหน้ากับพวกเขาจะดีที่สุด

หากให้พวกเขารู้ตำแหน่งวังสี่เซียน พวกเขาคงไม่ยอมปล่อยไว้แน่

นับแต่บรรพบุรุษล่วงลับ วังสี่เซียนของเราเสื่อมถอยลงทุกวัน จนต้องหลบซ่อนออกจากโลกภายนอก

ความรุ่งโรจน์วันวานไม่หลงเหลือ ทนต่อการรบกวนอีกไม่ได้แล้ว"

ชายชราถอนหายใจเบาๆ "พี่กลับหวังว่าในบรรดาพวกเขา จะมีคนที่ทะลวงขั้นสลายกายเป็นเทพได้ เพื่อไขความลับในสมบัติที่บรรพบุรุษทิ้งไว้

ในนั้นอาจมีวิธีออกจากทะเลชางหลาง น่าเสียดายที่พวกเราลูกหลานไร้ความสามารถ ไม่มีใครทะลวงขั้นสลายกายเป็นเทพได้อีก ติดอยู่ในที่คุมขังเช่นนี้ตลอดกาล"

หญิงชราเงียบไปชั่วครู่

จากนั้น ทั้งสี่คนกลับมายังตำหนักไม้ ออกจากกลุ่มเมฆา

หญิงชราแยกตัวไปทางหนึ่ง

ส่วนชายชรานำศิษย์ทั้งสอง มุ่งหน้าสู่เบื้องลึกของวังชั้นใน

......

ห้วงแห่งการทดสอบ

ฉินซางก้าวผ่านประตูใหญ่ของวังเจ็ดสังหาร

เขาเพิ่มความระแวดระวัง ไม่รู้ว่าการทดสอบด่านแรกจะเป็นเช่นไร

ในชั่วขณะที่ทะลุผ่านม่านกั้น ฉินซางรู้สึกว่าร่างกายตึงเกร็ง สายตาถูกความมืดปกคลุม ผู้บำเพ็ญทั้งหมดรอบกายหายวับไป เหลือเพียงเขาเพียงผู้เดียว

ทันใดนั้น แสงสว่างปรากฏเบื้องหน้า ฉินซางหรี่ตามองสำรวจโดยรอบ พบว่าตนเองอยู่ในตำหนักกลมใหญ่แห่งหนึ่ง รอบด้านว่างเปล่าไร้ผู้คน ใต้เท้าคือเวทีรูปวงกลม

ด้านหลังตำหนักมีบันไดทอดขึ้นสู่ชั้นบน แต่ถูกปิดกั้นด้วยโดมแสงชั้นหนึ่ง

"นี่คือการต่อสู้กับหุ่นกลหรือ?"

เห็นภาพเบื้องหน้า ฉินซางครุ่นคิดในใจ นึกถึงข้อมูลที่ได้รับฟังมา

การต่อสู้กับหุ่นกล คือการยืนบนเวทีต้อนรับหุ่นกลนานาชนิด ต้องทำลายหุ่นกลให้สิ้นซาก หรือต่อสู้จนหมดแรงตายไป ไม่มีการยอมแพ้ให้เลือก

กฎดูโหดร้าย แต่อันที่จริง การต่อสู้กับหุ่นกลถือเป็นการทดสอบที่ง่ายที่สุดการทดสอบหนึ่ง

มีผู้กล่าวว่า พลังของหุ่นกลไม่ได้เกินเลยเกินไป ความยากไม่สูงนัก ใครกล้าเข้าวังชั้นใน หากไม่มั่นใจจะผ่านการต่อสู้กับหุ่นกล ถือว่าประเมินตนเองสูงเกินไป

และการต่อสู้กับหุ่นกลยังเป็นหนึ่งในสามการทดสอบแรกที่พบบ่อยที่สุด

แน่นอน นั่นไม่ได้หมายความว่าผู้บุกรุกจะประมาทได้ หุ่นกลไม่ได้ตายตัว บางตัวมีความสามารถแปลกประหลาด ไม่ระวังอาจพลาดท่าได้

ยืนอยู่กลางเวที ฉินซางมองซ้ายมองขวา

ตำหนักยังคงเงียบงัน ไร้วี่แวว

ฉินซางขมวดคิ้วในใจ สงสัยว่าต้องกระตุ้นกลไกใดหรือไม่ เวทีใต้เท้าก็สั่นสะเทือน เงาดำหลายสายกระโดดออกมา ล้อมรอบฉินซาง

"หกตัว......"

ฉินซางพินิจดูหุ่นกล

หุ่นกลมีรูปร่างดุดัน หน้าตาเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน ราวกับพยัคฆ์ร้าย หมอบราบบนเวที แยกเขี้ยวคำรามใส่ฉินซาง

ฉินซางอุทานเบาๆ รู้สึกคุ้นเคย

หุ่นกลเหล่านี้คล้ายกับหุ่นกลสัตว์ในหอคอยสวรรค์หกชั้นแรกมาก แม้กระทั่งวิธีปรากฏตัวก็คล้ายคลึงกัน

"หุ่นกลสัตว์ในชั้นหกของหอคอยสวรรค์ แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างแก่นทองช่วงปลายยังต้องใช้ความพยายามจึงจะรับมือได้ หุ่นกลพวกนี้คงมีพลังใกล้เคียงกันหรือไม่?"

ฉินซางครุ่นคิดในใจ

ทันใดนั้น ฉินซางรู้สึกถึงพลังลมปลิวมาจากด้านหลัง

เขาไม่หันกลับไปมอง เรียกกระบี่ไม้เล็กออกมา ใช้สองนิ้วฟาดฟัน

'ฉึบ!'

กระบี่ไม้เล็กลอยนิ่งกลางอากาศ แยกออกเป็นหกสายแสงกระบี่ ฟาดฟันใส่หุ่นกลสัตว์ทั้งหกตัวพร้อมกัน

'โครม!'

แสงกระบี่พุ่งเข้าหาโดยไม่คลาดเคลื่อน พุ่งทะลุกลางหน้าผากหุ่นกลสัตว์ทั้งหมด ทิ้งรูลึกขนาดนิ้วมือไว้

หุ่นกลสัตว์ทั้งหกชะงักค้าง กลายเป็นผงธุลีสลายไป

"ที่แท้ก็คล้ายกับหุ่นกลสัตว์ในหอคอยสวรรค์ เป็นของจากต้นกำเนิดเดียวกัน

แต่ไม่ได้เริ่มจากขั้นสร้างฐาน แต่ละตัวมีพลังเทียบเท่าขั้นสร้างฐานช่วงปลาย หากปรากฏพร้อมกันมากมายเช่นนี้ คนทั่วไปคงต้องวุ่นวายไม่น้อย......"

ฉินซางคิดในใจ

เขาเคยเข้าหอคอยสวรรค์สองครั้ง คุ้นเคยกับหุ่นกลสัตว์เป็นอย่างดี รู้วิธีรับมือ จึงไม่รู้สึกกดดันเลยแม้แต่น้อย

"ท่านนักพรตอยากฝึกฝีมือหรือไม่? ถ้าเช่นนั้น ข้าน้อยขอพักเหนื่อยสักครู่"

ฉินซางหันไปกล่าว

ไป่ออกมาจากถุงศพโดยไม่ทราบสาเหตุ

ไป่เอ่ยอย่างไม่สนใจนัก "เมื่ออยู่ภายนอก ข้ารู้สึกว่าเมล็ดคำสาปไฟยังมีช่องโหว่ หากอยู่ใกล้เกินไป เสี่ยงต่อการถูกมารเฒ่ามู่ตรวจพบ ข้าจะหาวิธีปรับปรุงอาคมกั้นอีกสักหน่อย"

ฉินซางพยักหน้า เก็บกระบี่เดินไปที่บันได

ในช่วงที่เขาสังหารหุ่นกลทั้งหกตัว ม่านกั้นบนบันไดก็หายไปแล้ว

ไป่เดินตามหลัง มือถือเมล็ดคำสาปไฟ สีหน้าจดจ่อ

ขึ้นบันไดไป ฉินซางรู้สึกร่างกายตึงเกร็ง พบว่าตนเองอยู่กลางเวทีชั้นที่สอง

ชั้นที่สองคล้ายคลึงกับชั้นแรก

ไม่มีเวลาพักผ่อน หุ่นกลชุดใหม่กระโดดออกมา พลังเพิ่มขึ้นตามคาด เทียบเท่าผู้บำเพ็ญขั้นสร้างแก่นทองช่วงต้น

ฉินซางสร้างกระแสคลื่น ควบคุมกระบี่สังหารหุ่นกล ไม่หยุดพัก ผ่านการต่อสู้กับหุ่นกลสองชั้นติดต่อกัน เข้าสู่ชั้นที่สี่

มาถึงที่นี่ ฉินซางพบว่าไม่มีบันไดขึ้นสู่ชั้นบนอีกแล้ว

"ด่านสุดท้ายหรือ?"

ฉินซางเรียกกระบี่ไม้เล็กออกมา ไม่ประมาท

'พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ......'

หุ่นกลรูปเสือดาวหกตัวกระโดดออกมา

ในเวลาเดียวกัน ฉินซางพลันรู้สึกถึงบางสิ่ง เข้าใจทันที

ด่านนี้ไม่ใช่ทำลายหุ่นกล แต่ต้องทนรับการโจมตีจากหุ่นกลหนึ่งเวลาธูป จึงจะถือว่าผ่าน

ฉินซางจ้องมองหุ่นกลอย่างเข้มข้น ตระหนักทันทีว่าการต่อสู้กับหุ่นกลครั้งนี้ไม่ธรรมดา

เขาสังเกตเห็นกรงเล็บของหุ่นกลเสือดาววาววับราวกระบี่คม ตำแหน่งการยืนก็พิถีพิถัน ไม่ได้เพียงล้อมเขาไว้ตรงกลาง แต่มีการจัดทัพบางอย่างแฝงอยู่

'ฉึบ!'

หุ่นกลเสือดาวตัวหนึ่งพลันเคลื่อนไหว

หุ่นกลตัวอื่นตามมาติดๆ

ในชั่วขณะนั้น ฉินซางมีความรู้สึกประหลาด ราวกับหุ่นกลรอบกายหายไป เหลือเพียงแสงกระบี่เฉียบคมที่แปรเปลี่ยนอยู่ตลอดเวลา

"หุ่นกลเหล่านี้ไม่ธรรมดาเลย! น่าเสียดายที่หุ่นกลถูกจำกัดพลัง ทำให้อ่อนลงมาก มิฉะนั้นแม้เจ้ากับข้าร่วมมือกัน ก็คงมีอันตรายไม่น้อย"

เสียงทึ่งของไป่ดังมาจากด้านหลัง แม้แต่เขายังถูกปลุกเร้า

"ไม่ใช่แค่กลุ่มหุ่นกล! แต่เป็นค่ายกระบี่!"

สมองฉินซางราวกับมีฟ้าแลบผ่าน เข้าใจทันที

ผู้สร้างหุ่นกลสัตว์ใช้วิธีอันน่าทึ่ง ผสานค่ายกระบี่เข้ากับหุ่นกล เมื่อหุ่นกลโจมตี ยังมีกระบวนท่ากระบี่แฝงอยู่

เห็นเช่นนี้ ฉินซางกลับยินดียิ่งนัก

เขาพยายามบรรลุธรรมกระบวนท่ากระบี่มานาน แต่ไม่พบหนทาง ไม่มีผู้อาวุโสชี้แนะ ได้แต่คลำทางสร้างกงล้อกระบี่ที่ไม่เข้าพวกเข้าหมู่

เดิมตั้งใจจะป้องกันตัวเป็นหลัก ผ่านหนึ่งเวลาธูปไปให้ได้ แต่เมื่อพบค่ายกระบี่ ย่อมไม่ยอมพลาดโอกาสนี้