บทที่ 910 เหยี่ยวปีกเน่า

ฉินซางผ่านเกาะชวีเหิง แต่ไม่แวะเข้าไปในเกาะ มุ่งตรงไปยังพื้นที่ทางใต้ของหมู่เกาะลมฉีกฟ้า ซึ่งวุ่นวายยิ่งกว่า

เมื่อสองสามปีก่อน ผลกระทบจากการที่ปฐมวิญญาณของมารเฒ่าอิ้นถูกจับดูเหมือนผ่านไปแล้ว ฉินซางเดินทางมาถึงที่เคยเป็นสถานที่บำเพ็ญของผู้อาวุโสชิงจู่ ใกล้เกาะเต่ายักษ์อย่างราบรื่นผิดปกติ

ฉินซางสงสัยว่าเรื่องที่มารเฒ่าอิ้นประสบปัญหา อาจเกี่ยวข้องกับผู้อาวุโสชิงจู่

หากเจ้าแห่งมารต้องการสืบเรื่องนี้ คงส่งคนจับตาผู้บำเพ็ญบนเกาะแถบนี้

เพื่อความไม่ประมาท ฉินซางอ้อมเกาะปาเมน มุ่งหน้าทางใต้ต่อไป

ระหว่างทาง เขามักปลอมนาม สืบข่าวความเคลื่อนไหวในหมู่เกาะลมฉีกฟ้า ฉินซางพบว่าแม้หมู่เกาะลมฉีกฟ้าจะวุ่นวาย แต่ก็มีกฎเกณฑ์อีกชุดหนึ่ง มีกลุ่มอิทธิพลใหญ่น้อย แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นปฐมทารกก็มีไม่น้อย

เขาไม่ต้องการถูกดึงเข้าไปในความขัดแย้งใดๆ อีก

แต่นอกจากสวามิภักดิ์ต่อกลุ่มอิทธิพลเหล่านั้น มิเช่นนั้นการหาถ้ำบำเพ็ญปลอดภัย บำเพ็ญเพียรเงียบๆ ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

หลายเดือนต่อมา

ในพื้นที่ค่อนข้างรกร้างของหมู่เกาะลมฉีกฟ้า ร่างหนึ่งผ่านเกาะร้างหลายแห่ง บินมาหลายชั่วยาม ก่อนหยุดลงที่หน้าเกาะเล็กแห่งหนึ่ง

เกาะนี้เส้นผ่านศูนย์กลางไม่เกินสิบกว่าลี้ มียอดเขาสองสามยอด ไม่สูงนัก

บนเกาะมีหมอกพิษห้าหกสีคลุ้งทั่ว ลอยขึ้นจากใจกลางเกาะ วนเวียนระหว่างหญ้าไม้บนภูเขาไม่จางหาย

ผู้บำเพ็ญเซียนมาที่นี่ เพียงมองก็รู้ว่าหมอกคือหมอกพิษชนิดหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม อันตรายที่สุดไม่ใช่หมอกพิษ แต่เป็นรังบนภูเขาเหล่านั้น

"นี่คือเกาะพิษที่คนพวกนั้นพูดถึงใช่ไหม?"

คนที่มาถึงคือฉินซาง

เขามาถึงชายขอบพื้นที่วุ่นวายของหมู่เกาะลมฉีกฟ้า เปลี่ยนชื่อเปลี่ยนสกุล สืบข่าวและค้นหาถ้ำบำเพ็ญ

ก่อนหน้านี้พบแล้วหลายแห่ง แต่ล้วนไม่ถูกใจนัก

เมื่อสองสามวันก่อน เขามาถึงน่านน้ำแถบนี้ ได้ยินผู้บำเพ็ญอื่นเล่าว่า ที่นี่มีเกาะพิษ ถูกครอบครองโดยเหยี่ยวปีกเน่าฝูงหนึ่ง เป็นรังสัตว์อสูร เขาจึงสนใจอย่างยิ่ง รีบเร่งมาดู

เหยี่ยวปีกเน่าเป็นสัตว์พิษที่มีชื่อเสียงระบือลือเลื่อง ไม่เพียงพ่นกลุ่มพิษจากปาก แม้แต่ขนนกและกรงเล็บก็ล้วนมีพิษร้ายแรง หากถูกเหยี่ยวปีกเน่าทำร้าย พิษเข้าสู่ร่างกาย สองสามลมหายใจก็จะแทรกซึมสู่อวัยวะภายใน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคลุกคลีกับพิษร้ายเสมอหรือไม่ เหยี่ยวปีกเน่ายังถูกกัดกร่อนด้วย รูปลักษณ์น่าสยดสยองยิ่ง

ทั้งตัวดำสนิท ขนเหมือนถูกเผาไหม้ ส่งกลิ่นเหม็นเน่า

ผิวหนังและขนแตกระแหง บางจุดเผยกระดูก ราวกับซากศพเน่าเปื่อย โดยเฉพาะปีกยิ่งชวนขนลุก จึงได้ชื่อเหยี่ยวปีกเน่า

ชาวบ้านหวาดกลัวสัตว์พิษนี้ยิ่งนัก เชื่อว่าเป็นรูปกายของเยี่ยนหวางผู้เก็บวิญญาณ

เหยี่ยวปีกเน่าทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนปวดหัวไม่น้อย อีกทั้งพวกมันมักออกหากินเป็นฝูง ไม่มีใครกล้ารุกรานพวกมันง่ายๆ

ด้วยเหตุนี้ เกาะพิษไร้ผู้บำเพ็ญ ฝูงเหยี่ยวปีกเน่าคือเจ้าของเกาะเล็กนี้

เมื่อเหยี่ยวปีกเน่าขยายพันธุ์ จำนวนยิ่งมากขึ้น ยิ่งไม่มีผู้บำเพ็ญกล้าเข้าใกล้

ฉินซางซ่อนร่าง จากที่ไกลพิจารณาเกาะพิษนี้

ระหว่างภูเขา หมอกพิษคลุ้งทั่ว บางครั้งเกิดคลื่นสั่นสะเทือน พร้อมเสียงร้องประหลาดของเหยี่ยว

บนยอดเขาหลายลูก มีเงาดำพุ่งออกมาเป็นระยะ เข้าไปในหมอกพิษดูดกลืนพิษ

แม้อยู่ที่นี่ก็รับรู้ได้ว่า พลังวิเศษบนเกาะเข้มข้นพอควร แน่นอนว่าต้องมีเส้นพลังวิเศษ

หมอกพิษไม่ใช่ปัญหาใหญ่ จัดวางอาคมกั้นและแนวอาคมบางอย่าง ก็สามารถตัดขาดได้ เปิดถ้ำบำเพ็ญได้

อีกทั้งหมอกพิษคลุ้งทั่ว กลับเป็นการอำพรางและม่านกั้นชั้นหนึ่ง ป้องกันพวกไร้วิชาตา

ฉินซางมาเพื่อความสงบ ยิ่งมองเกาะนี้ยิ่งพอใจ

"ขอเพียงเส้นพลังวิเศษบนเกาะพอรองรับการบำเพ็ญเพียรของข้า ก็อยู่ที่นี่แล้ว"

ฉินซางคิด

สภาพแวดล้อมใกล้เคียงก็ไม่เลว เนื่องจากทรัพยากรยากจน ผู้บำเพ็ญขั้นสูงไม่ค่อยมาที่นี่ ตรงกับความต้องการของเขาพอดี

ปัญหาเดียวคือเจ้าของเกาะ ฝูงเหยี่ยวปีกเน่าครอบครองเกาะนี้มาหลายปี คาดว่าย่อมมีราชาเหยี่ยวในขั้นแก่นมารเกิดขึ้น

ขณะฉินซางครุ่นคิด ที่เอวเขาส่งเสียงกรอบแกรบจากกล่องแมลง

ตัวไหมอ้วนกำลังเรียกร้องอาหารอีกแล้ว

สองวันก่อน ตัวไหมอ้วนตื่น ขอผลึกสีม่วง แต่ถูกฉินซางปฏิเสธ

ต้องรับมือเหยี่ยวปีกเน่า ยังต้องการให้มันสร้างเกราะกันพิษบนร่าง

มิเช่นนั้นเผชิญหน้ากับพิษร้ายของเหยี่ยวปีกเน่าขั้นแก่นมาร ฉินซางย่อมเป็นกังวล

เจ้าตัวนี้เมื่อหลับ เรียกอย่างไรก็ไม่ตื่น

ฉินซางตัดอาหารมันสองวัน ตัวไหมอ้วนไม่พอใจอย่างยิ่ง ทุกครั้งที่มีโอกาสจะก่อเสียงอื้ออึงในกล่องแมลง ขีดข่วนและดิ้นพราด

ฉินซางสงสัยว่ามันกำลังสาปแช่งเขา หากไม่ใช่เพราะมันอ่อนแอเกินไป คงกล้าแย่งชิงด้วยมือจริงๆ

"ช่วยข้าจัดการฝูงเหยี่ยวปีกเน่าพวกนี้ จะให้ผลึกสีม่วงเจ้า"

ฉินซางจับตัวไหมอ้วน นำออกจากกล่องแมลง

ตัวไหมอ้วนส่ายหัวส่ายหาง ส่งเสียงซี่ดซ่าดสองที ระบายความไม่พอใจ แล้วอ้าปากพ่นรัศมีสีรุ้ง ตกลงบนตัวฉินซางและสองหัวคู่

จากนั้นมันก็วางตัวพร้อมกับผีเสื้อตาสวรรค์ หนึ่งซ้ายหนึ่งขวาเกาะบนบ่าฉินซางรอชมการแสดง

ฉินซางพยักหน้าให้สองหัวคู่ พลิกกายเข้าสู่เกาะ

เพื่อความไม่ประมาท ฉินซางนำธงมารสิบทิศออกมาก่อน แล้วเรียกกระบี่ไม้เล็ก

เหยี่ยวปีกเน่าบนเกาะมีจำนวนไม่น้อยจริงๆ ฉินซางเพิ่งเข้าเกาะก็พบฝูงเหยี่ยวปีกเน่า เมื่อเห็นคนแปลกหน้าบุกรุก พวกมันส่งเสียงร้องแหลมคม พ่นกลุ่มพิษออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ฝูงเหยี่ยวปีกเน่านี้เพียงอยู่ในขั้นกำเนิดมาร กลุ่มพิษที่ฝูงเหยี่ยวปีกเน่าพ่นออกมาพร้อมกัน รวมกันกลับมีพลังเหนือระดับบำเพ็ญเพียรของพวกมัน

แต่ภายใต้เกราะกันพิษของตัวไหมอ้วน กลุ่มพิษเหล่านี้ไม่มีทางทำร้ายฉินซางได้แม้แต่น้อย

เหยี่ยวปีกเน่าอื่นๆ ถูกปลุกให้ตื่นทั้งหมด

เกาะพิษพลันอลหม่าน เสียงร้องดังขึ้นสลับกันไปมา เสียงแสบแก้วหู ทำให้ผู้ได้ยินรู้สึกรำคาญ

รอบตัวฉินซาง หมอกพิษถูกเหยี่ยวปีกเน่านับไม่ถ้วนพัดกระจายในชั่วพริบตา ตรงหน้าดำทะมึน กลิ่นเหม็นโชยมา

ฉินซางไม่สนใจกลุ่มพิษ เร่งกระบี่ไม้เล็กเปิดฉากสังหาร

ผีเสื้อตาสวรรค์ก็รู้สึกสนุก เป็นครั้งคราวกระพือปีก พ่นสายฟ้าออกมา ล้างผลาญเหยี่ยวปีกเน่าได้มากมาย แล้วบินอวดต่อหน้าตัวไหมอ้วน

ตัวไหมอ้วนเห็นผีเสื้อตาสวรรค์ปลดปล่อยพลังอันยิ่งใหญ่ ลูกตาเล็กหมุนวน หันหน้าหนีอย่างดูหมิ่น แต่ในสายตาเต็มไปด้วยความอิจฉา

มันอยากเพิกถอนเกราะกันพิษของเจ้านี่ ดูซิว่าจะทะนงได้นานแค่ไหน แต่ก็กลัวฉินซางจะตี รู้สึกขัดเคืองยิ่ง

แน่นอนว่า ประโยชน์สูงสุดของผีเสื้อตาสวรรค์คือช่วยฉินซางสอดแนมความเคลื่อนไหวศัตรู

ฝูงเหยี่ยวปีกเน่าถูกสังหารกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า ในที่สุดก็เริ่มหวาดกลัว

ในขณะนั้น ใจกลางเกาะดังเสียงร้องโกรธเกรี้ยว คลื่นพลังทรงพลังส่งมา

"ราชาเหยี่ยวออกมาแล้ว มีถึงสองตัว..."

ผีเสื้อตาสวรรค์ค้นพบความเคลื่อนไหวของราชาเหยี่ยว ฉินซางสีหน้าเคร่งขรึม แขนพลันโบกแรงๆ เพลิงมารเก้าแดนสายหนึ่งพุ่งออกไป ทะลวงฝูงเหยี่ยวปีกเน่าเป็นช่องใหญ่ พุ่งชนเงาดำขนาดมหึมาอย่างรุนแรง

'แกว๊ก!'

เสียงร้องอย่างเจ็บปวด ราชาเหยี่ยวตัวนั้นปีกด้านหนึ่งถูกทะลุ เซถอยกลับไป ยังไม่ทันตั้งตัว ฉินซางและสองหัวคู่ก็ประชิดตัวซ้ายขวา

สองหัวคู่ตาทั้งสี่ยิงคมลมออกมา พลังแรงกว่าเดิมมาก ร่วมกับเพลิงมารเก้าแดนฆ่าราชาเหยี่ยว

ราชาเหยี่ยวตัวนี้พ่นกลุ่มพิษห้าสีอย่างบ้าคลั่ง แต่ตกตะลึงเมื่อพบว่าฝ่ายตรงข้ามไม่หวั่นกลัวอาวุธสำคัญของมัน ยังไม่ทันโต้ตอบอย่างเป็นชิ้นเป็นอัน ก็ถูกสังหาร