ตอนที่8 ภูเขาไฟคู่

'ตรวจสอบ'

เฮนริคหยุดอยู่กับที่และคิดทบทวนในใจอย่างเงียบๆ

ทันทีที่เขาพูดหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

'ติ๊ง

ภารกิจรายวัน

นั่งสมาธิ (0 / 2 ชั่วโมง)

แบบฝึกหัดง่ายๆ (0 / 2 ชั่วโมง)

กวาดพื้นหน้าอาคารทดสอบ

หมายเหตุ:- รางวัลจะมอบให้หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจรายวันทั้งสามภารกิจแล้วเท่านั้น

'ฮะ? นั่งสมาธิแค่ 2 ชั่วโมงเหรอ?

เฮนริคไม่ได้รู้แปลกใจหรือตื่นเต้นกับภารกิจง่ายๆ 3 ภารกิจนี้เพราะ ในแต่ละวันนี่เป็นกำหนดการปกติของเขาโดยทั่วไปอยู่แล้ว

เขานั่งสมาธิมากกว่า 6 ชั่วโมงทุกวัน เมื่อเห็นภารกิจนั่งสมาธิเพียง 2 ชั่วโมง เขาก็ถามระบบว่า

'ติ๊ง

ก่อนที่จะเป็นผู้ฝึกฝนอย่างเป็นทางการ การนั่งสมาธินานหลายชั่วโมงไม่ใช่เรื่องดี

'จริงหรือ?'

เฮนริคไม่เคยรู้จนกระทั่งบัดนี้ เนื่องจากไม่มีใครอธิบายเรื่องนี้ให้เขาฟัง

'ติ๊ง

ใช่.

ระบบตอบกลับทันทีด้วยคำเดียว

ศิษย์ที่ทำงานคนใดก็ตามที่เข้าสู่สำนักเพลิงนรกจะรู้เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น นั่นคือการรับรู้ถึงธาตุไฟและเข้าร่วมการประเมินสำนักนอกเพื่อเป็นศิษย์สำนักนอก

“เอาล่ะ” เฮนริคพยักหน้าและมองดูภูเขาที่อยู่ไกลๆ แล้วพึมพำ “รอก่อนเถอะ ฉันจะค่อยๆ ปีนขึ้นไปบนยอดเขาของภูเขาไฟคู่”

ภูเขาไฟคู่ เป็นภูเขาที่ใหญ่ที่สุดเพียงแห่งเดียวในเขต แอสวอร์ เป็นที่ทราบกันอย่างกว้างขวางว่ามีเส้นไฟระดับสูงสองเส้นอยู่ข้างใต้ และนั่นคือสาเหตุที่สำนักเพลิงนรกโด่งดังเพราะเลือกภูเขาไฟคู่นี้เป็นฐาน

เมื่อลูกศิษย์ที่ทำงานกลายเป็นศิษย์สำนักนอก พวกเขาจะต้องไปถ้ำบริเวณกลางถูเขาไปคู่ที่ด้านล่าง

หากศิษย์สำนักมีศักยภาพเพียงพอ ผู้อาวุโสของสำนักนอก เขาจะแนะนำให้ศิษย์เข้ารับการประเมินสำนักในต่อ จากนั้นเขาจะมีโอกาสกลายเป็นศิษย์สำนักใน

'ยังไงก็ตาม ทุกอย่างเป็นเรื่องของอนาคต และไม่มีประโยชน์ที่จะคิดถึงมันตอนนี้' ในไม่ช้า เฮนริคก็หยุดคิดถึงอนาคตและเดินต่อไปที่ห้องอาหาร

'ก่อนอื่น ฉันจะกินอะไรบางอย่างและไปขอคำแนะนำจากผู้เฒ่าเอกอร์ จากนั้นก็กลับไปกวาดพท้นต่อ' ระหว่างทาง เขาวางแผนเกี่ยวกับการกระทำต่อไปของเขา

ห้องรับประทานอาหารสำหรับศิษย์ทำงาน อยู่ใกล้กับหอพักของพวกเขามาก ดังนั้นเขาจึงไปถึงห้องอาหารภายในเวลาไม่นาน

ในไม่ช้า เขาก็หยิบจานที่เต็มไปด้วยขนมปังสีน้ำตาลและซุป ใครจะรู้ว่ามันประกอบด้วยอะไร

มันเป็นอาหารเช้าง่ายๆ สำหรับลูกศิษย์ที่ทำงานทุกคน และพวกเขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะบ่นเกี่ยวกับเรื่องนี้ หากพวกเขามีปัญหากับมัน พวกเขาสามารถออกจากสำนักได้ทุกเมื่อที่ต้องการ

'นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นห้องอาหารเงียบสงบขนาดนี้' เฮนริคยิ้มขณะนึกถึงตอนปกติที่จะมีฝูงชนในห้องอาหาร มีหลายครั้งที่เขาไม่มีที่นั่งให้นั่ง

ในที่สุดเขาก็เลือกจุดโปรดใกล้หน้าต่างและเริ่มรับประทานอาหารพร้อมชมวิวผ่านหน้าต่าง

“สวัสดี เมื่อคืนคุณไปไหนมา?”

ในขณะที่เขาเพลิดเพลินกับอาหารเช้าง่ายๆ ก็มีคนนั่งข้างเขาและถามด้วยน้ำเสียงจริงจังจนทำให้เขาตกใจ

“คือ...คือ...” เฮนริคไม่คาดคิดว่าผู้เฒ่าเอกอร์จะถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ และเขาไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

'ฉันจะบอกว่าฉันติดอยู่ในอาคารต้องสาป' เฮนริคปิดปากครู่หนึ่งและในที่สุดก็ตัดสินใจพูดคุยเกี่ยวกับอาคารเก่าต้องสาปซึ่งเป็นอาคารทดสอบ

'ติ๊ง

ถ้าคุณเปิดเผยความลับเกี่ยวกับอาคารทดสอบ คุณจะต้องตาย เว้นแต่คุณจะเป็นผู้ท้าชิงระดับสูงได้ คุณไม่ได้รับอนุญาตให้พูดอะไร

ขณะที่เขากำลังจะเปิดเผยความลับเกี่ยวกับอาคารต้องสาป ระบบก็เตือนเกี่ยวกับผลที่ตามมาของการเปิดเผยมัน

'จริงหรือ? ฉันจะตายถ้าฉันพูดถึงมัน? เฮนริคมองไปที่หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเขาและคิดอย่างกังวลในหัว

'ติ๊ง

ใช่ ดังนั้นควรระมัดระวังเมื่อคุณพูดถึงอาคารทดสอบ

'โอ้...ขอบคุณระบบที่ช่วยฉันไว้' เฮนริคถอนหายใจด้วยความโล่งอกและขอบคุณระบบที่ช่วยเขาไว้

“เฮ้ เจ้าเด็กนั่น! หยุดแล้วมาคุยกับฉันก่อน” ขณะที่เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาก็กลับมาสู่ความเป็นจริงด้วยเสียงโหวกเหวกของผู้เฒ่าเอกอร์

“ขอโทษนะผู้เฒ่า ตอนที่ฉันกวาดทำความสะอาดหน้าอาคารต้องสาปนั้น ฉันถูกศิษย์สำนักนอกบางคนผลักล้ม” เฮนริครีบพูดในสิ่งที่เขาเตรียมไว้

“อะไรนะ! ศิษย์สำนักนอกพวกนั้นไม่มีระเบียบวินัยมากขนาดนี้เลยหรอ” เมื่อเขาได้ยินคำพูดของเฮนริค ผู้เฒ่าเอกอร์ก็โกรธและกระแทกโต๊ะแล้วถามว่า “คุณเห็นพวกเขาไหม”

“ไม่” เฮนริคส่ายหัว และยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้าของเขา เขากล่าวต่อ “ไม่จำเป็นต้องโกรธพวกเขาเลย ผู้เฒ่า เพราะว่าสิ่งเหล่านี้ทำให้ในที่สุดข้าก็สามารถสัมผัสถึงธาตุไฟในธรรมชาติได้”

เนื่องจากเขาไม่สามารถพูดอะไรเกี่ยวกับอาคารต้องสาปได้ เขาจึงคิดว่าเขาสามารถพูดเกี่ยวกับความสำเร็จของเขากับผู้เฒ่าได้ ซึ่งจะหันเหความสนใจของเขาไปจากอาคารต้องสาป

เฮนริคไม่มีความโกรธใดๆ กับศิษย์สำนักนอกที่เตะเขาเข้าไปในอาคารต้องคำสาปเพราะมันทำให้เขาได้ระบบการฝึกฝนและเข้าถึงอาคารทดสอบที่ไม่มีใครมี เขารู้สึกขอบคุณพวกเขา แต่ที่น่าเศร้าก็คือเขาไม่รู้ว่าใครคือคนที่เตะเขาเข้าไปในอาคารต้องคำสาป

“จริงเหรอ? ดี...ดี” เมื่อเขาได้ยินคำพูดของเฮนริค

ใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวของผู้เฒ่าเอกอร์ก็เปลี่ยนเป็นใบหน้าที่มีความสุขทันที และเขาก็พยักหน้าขณะพึมพำว่า 'ดีๆ'

เฮนริครู้สึกอบอุ่นเช่นกันเมื่อเห็นว่าผู้เฒ่าเอกอร์มีความสุขเพียงใดและรับประทานอาหารเช้าต่อ

“แล้วคุณจะไปประเมินศิษย์สำนักนอกเมื่อไหร่?” ผู้เฒ่าเอกอร์ถามเฮนริค และมองดู 'ภูเขาไฟคู่' ผ่านหน้าต่าง

“อีกสองเดือนต่อจากนี้” เฮนริกตอบอย่างสบายๆ ก่อนที่เขาจะเริ่มเดินออกจากห้องอาหาร

"ทำไม?"

ผู้เฒ่าเอกอร์งงกับคำตอบของเขาและถามเหตุผลที่ต้องรอนานขนาดนั้น

“ไม่นะ...ฉันต้องไปทำงานแล้ว” เฮนริคไม่ได้ให้คำตอบที่ถูกต้องเพราะเขารู้สึกว่าผู้เฒ่าเอกอร์คิดว่าเขาบ้าไปแล้วที่รอมานานขนาดนั้น

“เจ้าเด็กคนนี้…” ผู้เฒ่าเอกอร์ส่ายหัว มองดูการกระทำของเฮนริค แล้วยิ้มก่อนจะกลับเข้าไปในห้องอาหาร