บทที่ 569 จอมมารและเสียงถ่ายทอดจิต

ท่านนักพรตจริงอี๋เคยกล่าวถึงหลักการริมฝีปากโบ้เบ้ฟันแตก คือหากพันธมิตรเทียนสิงล่มสลาย อาณาเขตเซียวฮั่นก็คงอยู่ห่างจากวันนั้นไม่ไกล

ผู้ทรงพลังขั้นปฐมทารกทั้งหลายแห่งอาณาเขตเซียวฮั่นได้ยินคำสั่งของบรรพาจารย์เส้นผมแดง เข้าใจเหตุผลได้อย่างรวดเร็ว จึงทำตามคำสั่ง ไม่มีเวลาเก็บวัตถุวิเศษขั้นสูงกลับ ต้องหันไปช่วยเหลือคนแทน

ความแค้นระหว่างสองอาณาเขตค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้ไม่อาจปล่อยให้ห้วงบาปทำลายพันธมิตรเทียนสิงได้

ในช่วงเวลานี้ การโจมตีของผู้บำเพ็ญแห่งห้วงบาปก็ตกลงบนผู้บำเพ็ญพันธมิตรเทียนสิงแล้ว

ไอพลังมารดำทะมึนถาโถมลงมาจากท้องฟ้า กลืนกินพวกเขาทั้งหมด

การป้องกันที่พวกเขารีบร้อนจัดตั้ง ถูกถล่มพังครืนราวกับกิ่งแห้ง

เสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังสนั่น

ผู้ทรงพลังขั้นปฐมทารกที่เมื่อครู่ยังทรงอำนาจ ตอนนี้กลับเป็นเพียงแกะที่รอการเชือด จมอยู่ในไอพลังมาร ชะตากรรมไม่อาจรู้ได้

เมื่อการสังหารครั้งนี้จบลง ใครจะยังคงมีชีวิตอยู่ก็ไม่อาจทราบได้

ส่วนผู้บำเพ็ญขั้นสร้างแก่นทองเหล่านั้น เกรงว่าคงไม่มีใครเหลือรอดแม้แต่คนเดียว

'ปึก ปึก ปึก......'

การช่วยเหลือจากผู้บำเพ็ญอาณาเขตเซียวฮั่นมาถึงในที่สุด ฝ่าไอพลังมารเข้าไปช่วยคน

การต่อสู้ครั้งนี้ ฉินซางและผู้บำเพ็ญขั้นสร้างแก่นทองแห่งอาณาเขตเซียวฮั่นไม่อาจเข้าร่วมได้ ได้แต่เฝ้าดูเท่านั้น

ทุกคนล้วนกลัวจนตัวสั่น เห็นว่าผู้ทรงพลังขั้นปฐมทารกของพวกเขาตอบสนองทันท่วงที สังหารคนทรยศได้ทันที ทำลายแผนร้ายของห้วงบาป จึงค่อยตั้งสติได้ เฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์อย่างเคร่งเครียด

แต่เมื่อเห็นสภาพของผู้บำเพ็ญพันธมิตรเทียนสิง ใจก็อดรู้สึกเห็นอกเห็นใจไม่ได้ ถึงอย่างไรก็เป็นคนเหมือนกัน

ในบรรดาผู้บำเพ็ญ ฉินซางสบายใจที่สุด เพราะเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าเฉินเยี่ยนเป็นผู้ทรงพลังขั้นปฐมทารก ในสถานการณ์ที่แผนร้ายของประมุขสำนักอู่จี้ล้มเหลว แม้ฝ่ายตนจะพ่ายแพ้ การหนีรอดก็คงไม่ยาก

เขาเบิกตากว้างมองออกไปด้านนอก แต่เห็นเพียงค่ายของผู้บำเพ็ญพันธมิตรเทียนสิงวุ่นวายสับสน แทบมองไม่เห็นอะไรชัดเจน

เขาเห็นผู้ทรงพลังขั้นปฐมทารกของพันธมิตรเทียนสิงคนหนึ่งพยายามหลบหนีคลื่นไอพลังมาร แต่กลับพลาดออกจากขอบเขตการปกป้องของแนวอาคมดาวเหนือเล็ก ไม่อาจบินไปได้ไกลนัก ก็หายวับไปกลางอากาศ

ในวินาทีที่เขาหายไป ร่างของเขาเกิดคลื่นที่มองด้วยตาเปล่าแทบไม่เห็น

"ลมแห่งความว่างเปล่า!"

ฉินซางตกใจยิ่งนัก

คนผู้นี้เป็นผู้ทรงพลังขั้นปฐมทารกตัวจริง เมื่อเจอลมแห่งความว่างเปล่า กลับไร้ซึ่งการต่อต้าน ถูกพัดเป็นความว่างเปล่า ไม่เหลือร่องรอยใดๆ แม้แต่ปฐมทารกก็ไม่หลุดรอดออกมา

พลังของลมแห่งความว่างเปล่าช่างน่าสะพรึงกลัวเพียงนี้!

ไม่แปลกที่ก่อนหน้านี้แนวอาคมดาวเหนือเล็กเพียงแค่ถูกกวาดผ่าน ก็เกือบล่มสลาย

ต่อมา ฉินซางเห็นเทพนักรบถือหอกศึกผู้หนึ่งฝ่าไอพลังมารออกมา ร่างของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล ไม่มีผิวหนังที่ดีเหลืออยู่เลย ช่องท้องมีรอยโหว่ใหญ่เปิดกว้าง เลือดสดไหลพุ่ง

หอกศึกในมือก็แตกหักเสียหาย หัวหอกหัก แสงเทพริบหรี่

เห็นได้ชัดว่าเขาต้องแลกด้วยราคาที่แพงยิ่ง จึงหนีออกมาได้

แต่เทพนักรบเพียงแค่มีสีหน้ายินดีเล็กน้อย จากไอพลังมารก็พุ่งออกมานับไม่ถ้วน เงาปีศาจทรงพลังเหล่านั้นไม่กลัวการโจมตีของเทพนักรบ ดุดันยิ่งนัก ก้าวไปข้างหน้าไม่หยุด ยื่นปากอันใหญ่โตมาขบกัดเนื้อของเทพนักรบ

มาพร้อมกับเงาปีศาจ ยังมีโซ่ประหลาดนับไม่ถ้วนทะลวงขึ้นจากใต้ดินดั่งอสรพิษ พันรัดเข้ามา

เทพนักรบตอบสนองไม่ทัน

ภาพที่ปรากฏนั้นเต็มไปด้วยความรุนแรง ทำให้คนอยากอาเจียน

เห็นเทพนักรบกำลังจะถูกเงาปีศาจแยกร่าง เขาจู่ๆ ก็ตะโกนดังลั่น ตบที่จุดไป๋ฮุ่ยบนกระหม่อม แสงสีเขียวพุ่งขึ้นท่ามกลางเงาปีศาจ ปฐมทารกหนึ่งลอยขึ้นมา

ปฐมทารกอุ้มกระจกสีเทาขาวแตกร้าวไว้ในอ้อมอก ดวงตาคมกริบ กวาดมองรอบๆ หนึ่งรอบ แล้วพุ่งไปยังฝั่งอาณาเขตเซียวฮั่นอย่างไม่ลังเล

เมื่อปฐมทารกปรากฏ เงาปีศาจเหล่านั้นราวกับเห็นอาหารที่ล่อตาที่สุดในโลก ดวงตาปีศาจพลันเต็มไปด้วยสีเลือด ปล่อยเสียงร้องที่ทำให้ขนลุก ไล่ล่าปฐมทารกเทพนักรบอย่างบ้าคลั่ง

เงาปีศาจแข่งขันกันไล่ล่า

ปฐมทารกหลบหลีกไปมา แต่พื้นที่ให้หลบซ่อนน้อยลงเรื่อยๆ เมื่อกำลังจะสิ้นหวัง จู่ๆ ก็มีหยกเครื่องรางลอยมา ปล่อยแสงสีเขียว พุ่งชนเงาปีศาจเหล่านั้น ตัดโซ่ให้ขาดสะบั้น เปิดเส้นทางให้

ผู้ลงมือคือท่านอาจารย์เต๋าชุงอี๋

"ขอบคุณท่านนักพรตที่ช่วยชีวิต"

เทพนักรบยังตกใจไม่หาย ประสานมือขอบคุณ

ท่านอาจารย์เต๋าชุงอี๋พยักหน้า แล้วควบคุมหยกเครื่องรางไปช่วยคนอื่นต่อ

เทพนักรบหลบอยู่ในมุม รักษาบาดแผล

ตามธรรมดาแล้ว ปฐมทารกที่หลุดออกจากร่างย่อมเป็นเป้าของผู้อยากได้สมบัติ แต่ในตอนนี้ไม่มีใครกล้าทำเรื่องเลวร้ายเช่นนั้น ได้แต่ซ่อนความโลภไว้ เหลือเพียงมองด้วยสายตาหลายรอบเท่านั้น

ผู้ทรงพลังขั้นปฐมทารกของพันธมิตรเทียนสิงทยอยได้รับการช่วยเหลือ

แต่ละคนล้วนดูน่าเวทนา แทบไม่มีใครสภาพดี

ดังที่คาดไว้ ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างแก่นทองเหล่านั้นล้วนตายไปแล้ว ถูกเงาปีศาจกลืนกินปฐมวิญญาณ จุดจบคงไม่สวยงามแน่

ฉินซางแอบโล่งใจ โชคดีที่เขาและอวิ๋นเหยาสื่อบังเอิญเปิดโปงแผนร้ายของห้วงบาป มิเช่นนั้นพวกเขาคงต้องพบชะตากรรมเดียวกับผู้บำเพ็ญขั้นสร้างแก่นทองของพันธมิตรเทียนสิง

ใต้เงาปีศาจหกแขน

ชายชราผอมแห้งในชุดดำผู้หนึ่งกำลังถือรูปปั้นหินดำอยู่ในมือ

สิ่งที่แกะสลักบนรูปปั้นคือเงาปีศาจหกแขนนี่เอง แม้แต่แววตาก็ราวกับมีชีวิต ดูน่าพิศวงอย่างยิ่ง

"ไอ้แก่ทั้งสอง นับว่าพวกเจ้าโชคดี!"

ชายชราสบถหนึ่งประโยค สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก ถึงการโจมตีอย่างฉับพลันครั้งนี้จะได้ผลไม่เลว แต่ก็ยังห่างไกลจากที่คาดหวังไว้

อย่างน้อย การกำจัดศัตรูของสองอาณาเขตให้หมดสิ้นในคราวเดียวก็เป็นไปไม่ได้แล้ว

โอกาสเช่นนี้ที่หาได้ยากยิ่ง ไม่มีทางมีครั้งที่สองแน่

ชายชราในใจรู้สึกเสียดายอย่างยิ่ง ลังเลครู่หนึ่ง ก็เอ่ยเสียงทุ้ม "พอแล้ว! เวลาของเงาปีศาจโบราณใกล้หมดแล้ว ยืดเยื้อต่อไปก็ฆ่าได้สองสามคน ทำลายแนวอาคมดาวเหนือเล็กซะ!"

ผู้บำเพ็ญแห่งห้วงบาปภายใต้บัญชาปฏิบัติตามทันที

ในวินาทีต่อมา เงาปีศาจหกแขนพลันมีไอพลังมารเข้มข้นพุ่งออกมาจากร่าง ไหลเข้าสู่แขนทั้งหก แล้วหกแขนก็ยกขึ้นพร้อมกัน ราวกับค้อนขนาดใหญ่ ฟาดลงบนแนวอาคมดาวเหนือเล็กอีกครั้ง

'ตึง! ตึง! ตึง!'

การกระแทกครั้งแล้วครั้งเล่า

เงาปีศาจไม่เสียดายการบูชาแก่นแท้ ราวกับคลั่งไคล้

ดาวในแผนที่ดวงดาวสว่างขึ้นทีละดวงหมดไป

ในที่สุด ในการกระแทกหนักครั้งสุดท้าย มุมหนึ่งของแผนที่ดวงดาวก็พังทลาย ดาวเหนือหม่นหมองถึงขีดสุด ใกล้จะดับลง!

เงาปีศาจก็บอบช้ำจนโงนเงน เปราะบางยิ่ง

ชายชราโบกแขนยาว "ถอย!"

ผู้บำเพ็ญแห่งห้วงบาปมีวินัยเหล็ก จึงรีบเก็บเงาปีศาจและโซ่ต่างๆ ถอนกำลังโดยไม่ส่งเสียง

ห้วงบาปถอนกำลังแล้ว ทุกคนเพิ่งจะเผยสีหน้ายินดี ก็พบความผิดปกติของแนวอาคมดาวเหนือเล็ก

"แย่แล้ว!"

แนวอาคมดาวเหนือเล็กกำลังล่มสลาย ไม่อาจหยุดยั้งได้แล้ว บรรพาจารย์เส้นผมแดงและท่านนักพรตจริงอี๋ตกใจ พยายามสุดกำลังรักษาเสถียรภาพของแนวอาคม เร่งร้อนตะโกน "เร็ว เข้าวังพิโรธ!"

หากยังอยู่ในแนวอาคม ไร้ซึ่งแนวอาคมดาวเหนือเล็กปกป้อง พวกเขาก็มีเพียงความตายรออยู่

เยว่เหลาโม่ก่อนถอนกำลัง ยังไม่ลืมอำพรางพวกเขาอีกหนึ่งครั้ง!

ทุกคนไม่มีเวลาพักผ่อน รีบควบคุมแนวอาคมที่เสียหาย เร่งรีบหนีเอาชีวิตรอด

ในกระบวนการนี้ เพราะแนวอาคมล่มสลาย จึงมีผู้บำเพ็ญหลายคนถูกลมแห่งความว่างเปล่าพัดกระเจิง

ตงหยางป๋อเพียงคนเดียวไม่อาจช่วยทุกคนได้ เพื่อปกป้องฉินซางและคนอื่นๆ เฉินเยี่ยนก็ไม่อาจปิดบังพลังของตนได้อีกต่อไป เผยพลังขั้นปฐมทารกออกมา

ในที่สุดก็พุ่งมาถึงขอบแนวอาคม แนวอาคมดาวเหนือเล็กเสียหายอย่างหนัก ไม่อาจรวมกลุ่มกัน ทุกคนได้แต่ลอยไปตามกระแส

เมื่อใกล้จะเข้าวังพิโรธ จู่ๆ ฉินซางก็ได้ยินเสียงถ่ายทอดจิตของย่าเฒ่าจิง