บทที่ 5 สมัครงาน

ลู่เหวยกลับมาที่ใต้สะพานอย่างคุ้นเคย เขาสงบสติอารมณ์ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าเดินขึ้นไปบนถนนกว้างเส้นนั้น

เขาแสร้งทำเป็นใจเย็นแล้วกวาดตาดูรอบๆ พอเห็นว่าไม่ได้มีใครสนใจเขาเป็นพิเศษ ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

มองซ้ายมองขวา ลู่เหวยตัดสินใจเดินไปทางทิศตะวันออก ตึกระฟ้าเสียดฟ้าทางทิศตะวันตกทำให้เขารู้สึกแปลกแยกและอึดอัด

ส่วนทางทิศตะวันออกที่มีบ้านเรือนก่ออิฐถือปูนเป็นหย่อมๆ อย่างน้อยก็ยังให้ความรู้สึกคุ้นเคยบ้าง

ยิ่งเดินเข้าเมือง ผู้คนก็ยิ่งพลุกพล่าน

ลู่เหวยสังเกตเห็นว่า คนบนถนนดูเหมือนจะเหลือบมองเขาอยู่บ่อยๆ บางคนถึงขั้นยกกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ขึ้นมาส่องทางเขา

นั่นทำให้เขาขนลุกเกรียว จนเกือบจะหันหลังวิ่งหนีไปตั้งหลายรอบ แต่สุดท้ายก็กัดฟันเดินหน้าต่อ

ค่อยๆ เดินไป ตึกรามบ้านช่องและผู้คนรอบตัวเริ่มหนาตาขึ้น

ลู่เหวยกวาดตามองป้ายร้านรวงข้างทาง อ่านตัวหนังสือออกทุกตัว แต่กลับไม่รู้ความหมายของมันเลย

อย่างเช่น จุดรับส่งพัสดุ ร้านสะดวกซื้อลอว์สัน vivo oppo เนื้อตุ๋นอี้ผิ่น ร้านนวดตัดผม...

มีบางร้านที่ถึงจะไม่ได้เข้าไป แต่พอมองสินค้าข้างในก็พอเดาออกบ้าง

เช่น ร้านขายยา หรือร้านอาหาร

เดินผ่านร้านอาหารแห่งหนึ่ง ลู่เหวยก็หยุดฝีเท้าลง

ที่กระจกหน้าร้านติดป้ายประกาศรับสมัครงานอยู่

ที่นี่ก็รับสมัครคนล้างจานเหมือนกัน แต่ให้เงินเดือนแค่ 2,500 หยวน น้อยกว่าที่เขาเห็นบนเสาไฟฟ้าตั้ง 500 หยวน

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจลองหาดูที่อื่นก่อน

ก็แหม มีงานได้เงิน 3,000 หยวน ใครจะอยากทำที่ได้แค่ 2,500 หยวนล่ะ?

เงินส่วนต่าง 500 หยวนนี่ ถ้าอยู่บ้านเกิดเขา รายได้เกือบทั้งปีของคนทั้งครอบครัวเชียวนะ

เดินไปสักพัก จู่ๆ ลู่เหวยตาก็ลุกวาว เมื่อเห็นหน้าร้านแห่งหนึ่งวางโทรทัศน์เรียงรายอยู่เต็มไปหมด

แถมยังเป็นทีวีสีด้วย

ถึงหมู่บ้านเขาจะไม่มีทีวีสี แต่บ้านอาเล็กเขามี ได้ยินมาว่าเครื่องนึงราคาตั้งหนึ่งถึงสองพันหยวน

พอลู่เหวยเดินเข้าไปใกล้ ก็พบว่าทีวีสีพวกนี้ใหญ่กว่าของบ้านอาเล็กเยอะ แถมภาพยังคมชัดแจ๋ว

ทำไมทีวีสมัยนี้มันบางจังนะ? จะทนไม้ทนมือไหมเนี่ย?

ตอนนั้นเอง ในทีวีกำลังฉายข่าวเที่ยงอยู่พอดี

"สวัสดีค่ะท่านผู้ชมทุกท่าน ยินดีต้อนรับเข้าสู่รายการข่าวเที่ยงนะคะ

วันนี้วันพุธที่ 10 พฤศจิกายน ปี 2025 ตรงกับวันแรม 21 ค่ำ เดือน 10 ตามปฏิทินจันทรคติ

ต่อไปนี้เป็นหัวข้อข่าวสำคัญประจำวันค่ะ:

ไวรัส H3N2 สายพันธุ์ใหม่เริ่มระบาดเป็นวงกว้างในประเทศของเรา..."

10 พฤศจิกายน ปี 2025?

ลู่เหวยเหมือนโดนฟ้าผ่าเปรี้ยง ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่

ที่บ้านเขาตอนนี้มันเพิ่งจะวันที่ 23 เดือน 12 ปี 1988 เองนี่นา

ทำไมที่นี่ถึงกลายเป็นปี 2025?

หรือว่า... เขาข้ามเวลามาอนาคตเกือบสี่สิบปี?

ลู่เหวยยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก เรื่องข้ามกาลเวลานี่มันเหนือจินตนาการของเด็กบ้านนอกอย่างเขาไปไกลโข

"พ่อหนุ่ม จะซื้อทีวีเหรอ" เจ้าของร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าเห็นลู่เหวยจ้องทีวีตาเขม็ง นึกว่าลูกค้ามา เลยเดินเข้ามาทัก

ถึงพ่อหนุ่มคนนี้จะแต่งตัว "ย้อนยุค" ไปหน่อย แต่สมัยนี้วัยรุ่นแต่งตัวกันร้อยพ่อพันแม่ ใส่ชุดจีนโบราณเดินกันเกลื่อนถนน นับประสาอะไรกับชุดจงซาน

ลู่เหวยได้ยินเสียงเจ้าของร้านถึงได้สติกลับมา

"หือ? อ๋อ เปล่าครับ... ทีวีเครื่องนี้เท่าไหร่ครับ?" ลู่เหวยตั้งใจจะบอกว่าไม่ซื้อ แต่ปากดันไวถามราคาออกไปซะงั้น

"รุ่นนี้เป็นทีวีต้าหมี่ 75 นิ้ว ราคาแค่ 2,300 เอง"

ลู่เหวยฟังราคาแล้วก็ว่าไม่แพง

ทีวีบ้านอาเล็กแค่ 18 นิ้ว ปาไปตั้ง 1,500 กว่าหยวน นี่ใหญ่กว่าตั้งหลายเท่า แค่ 2,300 เอง ถูกจริงๆ

ลู่เหวยคิดในใจ ตอนนี้ซื้อไม่ไหว ไม่ได้แปลว่าวันหน้าจะซื้อไม่ได้

ขอแค่ได้งานล้างจาน ทำงานเดือนเดียวก็ซื้อทีวีสีเครื่องใหญ่ได้สบาย

"เอ่อ มีถูกกว่านี้ไหมครับ?"

เจ้าของร้านเห็นว่าลูกค้ามีใจอยากซื้อ ก็ยิ้มกว้างขึ้น รีบเสนอ "มีสิ ราคาไม่กี่ร้อยก็มี พันกว่าก็มี มาๆ เข้ามาดูข้างในก่อน"

ลู่เหวยมองพื้นร้านที่สะอาดสะอ้านเป็นมันวับ ก็รีบโบกมือปฏิเสธ "เอ่อ วันนี้ไม่ดีกว่าครับ เดี๋ยววันหลังผมพกเงินมาค่อยมาซื้อ ไปก่อนนะครับ"

พูดจบ ลู่เหวยก็รีบวิ่งแน่บออกมา กลัวเจ้าของร้านจะพูดจาถากถางใส่

ออกจากร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า ลู่เหวยเดินต่อมาอีกหน่อย ในที่สุดก็เจอร้านอาหารที่ให้ค่าจ้างคนล้างจาน 3,000 หยวนจนได้

ร้านชื่อว่า "ปลาต้มผักกาดดองซานเฉิง" ลู่เหวยยืนมองอยู่หน้าประตู เห็นคนเดินเข้าออกขวักไขว่ หน้าร้านมีรถยนต์จอดเต็มไปหมด ดูท่าจะเป็นร้านที่คนรวยมากินกัน

ลู่เหวยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันผลักประตูเดินเข้าไป

พอถึงประตู สาวสวยที่ยืนอยู่หน้าประตูก็เปิดประตูต้อนรับทันที

"ยินดีต้อนรับค่ะ! มากี่ท่านคะ?" เธอทักทายอย่างกระตือรือร้น

ลู่เหวยทำตัวไม่ถูกกับรอยยิ้มสดใสของเธอ รีบโบกมือปฏิเสธ "อ๊ะ ไม่ใช่ครับ... ผมไม่ได้มากินข้าว ขอโทษนะครับ ที่นี่รับคนงานไหมครับ?"

หญิงสาวพอรู้ว่ามาสมัครงาน ท่าทีก็ไม่ได้เปลี่ยนไป เธอยังคงยิ้มแย้มชี้ไปที่ม้านั่งยาวข้างๆ "เชิญนั่งรอก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันไปตามผู้จัดการมาให้ค่ะ" พูดจบเธอก็เดินเข้าไปข้างใน

ลู่เหวยนั่งลง พลางคิดในใจ: ผู้จัดการ... น่าจะหมายถึงเถ้าแก่ล่ะมั้ง?

ไม่นานนัก หญิงสาวคนเดิมก็กลับมาพร้อมกับชายวัยกลางคนคนหนึ่ง

ลู่เหวยรีบลุกขึ้นยืน ยิ้มให้ทั้งสองคน

ชายคนนั้นกวาดตามองเขาแวบหนึ่ง เด็กหนุ่มท่าทางใสซื่อ ขัดเขิน ดูแล้วไม่น่าจะบรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำ

คงไม่หนีออกจากบ้านมา ก็คงเป็นเด็กบ้านนอกเข้ากรุงมาหางานทำ

ดูลักษณะซื่อๆ ของลู่เหวยแล้ว น่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า

นายจ้างมักจะชอบเด็กหนุ่มแบบนี้: ว่านอนสอนง่าย ขยัน สู้งานหนัก

"นั่งสิ" ชายวัยกลางคนนั่งลงตรงข้าม แล้วพยักพเยิดให้ลู่เหวยนั่งลงข้างๆ

"พ่อหนุ่ม ชื่ออะไร? มาจากไหนล่ะ?"

"ผมชื่อลู่เหวยครับ มาจากมณฑลหลง" ลู่เหวยตอบตามตรง ไม่คิดปิดบัง สำเนียงเหน่อขนาดนี้ ปิดยังไงก็ไม่มิด

ผู้จัดการพยักหน้า ถามไถ่อายุและข้อมูลพื้นฐานอื่นๆ แล้วถามว่าอยากทำงานอะไร

พอได้ยินว่าลู่เหวยจะสมัครล้างจาน ผู้จัดการก็รีบกล่อมให้เขามาเป็นพนักงานเสิร์ฟแทน

เพราะพนักงานเสิร์ฟรายได้ดีกว่า ถึงเงินเดือนจะดูพอๆ กับคนล้างจาน แต่พนักงานเสิร์ฟบางทีก็ได้พวกฝาขวดสะสมแต้ม หรือเจอลูกค้าใจดีให้ทิป เดือนๆ นึงก็ได้เพิ่มอีกหลายร้อย

ที่สำคัญ เด็กหนุ่มอย่างลู่เหวย ให้ไปล้างจานเสียของแย่

คนล้างจานหาไม่ยากหรอก หาไม่ได้จริงๆ ก็จ้างพวกลุงๆ ป้าๆ มาทำก็ได้ แต่พนักงานเสิร์ฟหนุ่มสาวนี่สิ หายากแถมลาออกบ่อย

ยิ่งเดี๋ยวนี้งานส่งอาหารกับส่งพัสดุได้เงินดีกว่า อิสระกว่า คนหนุ่มสาวเลยแห่ไปทำกันหมด ไม่มีใครอยากมาเป็นเด็กเสิร์ฟ

พอลู่เหวยได้ยินว่าเด็กเสิร์ฟได้เงินเยอะกว่า ก็โยนอุดมการณ์การล้างจานอันยิ่งใหญ่ทิ้งทันที ตกลงรับงานเด็กเสิร์ฟ

"โอเค งั้นเริ่มงานวันนี้เลยนะ เดือนแรกให้ 2,500 เดือนถัดไปปรับเป็น 3,000 เอาบัตรประชาชนมา เดี๋ยวฉันลงทะเบียนให้"