บทที่ 266 ถ่ายจนไส้ไหล! (ฟรี)
บทที่ 266 ถ่ายจนไส้ไหล! (ฟรี)
ณ สถานรับรองตูถิง
วันนี้หยางหลินมาเยือนเป็นรอบที่สองแล้ว ขณะที่เขากำลังยืนพินิจป้ายชื่อสถานรับรอง เยลู่ ฉู่ไฉก็เดินมาถึงหน้าประตูพอดี ทว่าเขาไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเท้าข้ามธรณีประตูออกมา ได้แต่ยืนทักทายอยู่ข้างในด้วยความนอบน้อม
“ท่านเซียน ในที่สุดท่านก็มา เชิญข้างในเลยขอรับ”
หยางหลินยิ้มอย่างพึงใจ “สบายดีนะจอมยุทธ์เคราดก ดีใจที่เห็นเจ้าปลอดภัย ดูท่าวันนี้เจ้าจะมิได้ออกจากที่พักตามที่อาตมาเตือนไว้จริง ๆ”
“คำสั่งของท่านเซียน ข้าหรือจะกล้าลืมเลือน!” เยลู่ ฉู่ไฉยามตื่นเต้นมักจะหลุดสำนึกแปลก ๆ ออกมาเสมอ
“พูดบ้าอะไรของเจ้า! เจ้าเป็นถึงแม่ทัพแห่งต้าเหลียว ดันไปจำคำพูดของพวกชาวซ่งมาใช้!” เยลู่ ถูถูเดินตามหลังมาด้วยขบวนทหารดูเอิกเกริก เขาหันไปด่าน้องชายเสร็จก็ตวัดสายตาคมกริบมองหยางหลินอย่างดูหมิ่น
เมื่อเห็นอีกฝ่ายสวมชุดนักพรตสีม่วง ถือดาบไม้ท้อ และสะพายเป้รูปร่างประหลาด ดูอย่างไรก็เหมือนพวกนักต้มตุ๋นหลอกกินไปวัน ๆ ในสายตาเขา เพียงแค่นักต้มตุ๋นคนเดียวกลับบังอาจมาขัดขวางงานใหญ่ อีกทั้งยังคิดจะรีดไถเงินตั้งสองหมื่นพวง ช่างรนหาที่ตายนนัก!
“เจ้าสินะไอ้นักต้มตุ๋น? ทหาร! ลากมันไปตัดหัว!”
เยลู่ ฉู่ไฉหน้าตื่นรีบห้าม “พี่ใหญ่! ท่านจะทำเช่นนั้นมิได้นะ!”
“เหตุใดจะมิได้? มันเป็นเพียงนักต้มตุ๋น เจ้าดูไม่ออกรึอย่างไร!”
ทหารเหลียวตรงเข้าล้อมกรอบหยางหลิน ทว่าหยางหลินกลับยิ้มเย็น “จอมยุทธ์เคราดก ดูท่าพี่ชายเจ้าจะเข้าใจอาตมาผิดไปเสียแล้ว อาตมาเพียงนึกห่วงว่าเจ้าจะเป็นอันตรายจึงแวะมาเยี่ยมเยียน ในเมื่อเจ้าปลอดภัยดี เช่นนั้นอาตมาขอตัว”
สิ้นคำพูด ท่ามกลางสายตาคนนับสิบ หยางหลินก็หายวับไปกับตาต่อหน้าต่อตาคนทั้งหมด!
หยางหลินที่วาร์ปไปแอบซุ่มอยู่มุมกำแพงมืด ๆ ชะโงกหน้าออกมามอง เห็นพวกชาวเหลียวต่างหน้าซีดเผือดกันเป็นแถบ เฮ้อ... อุบายนี้ใช้กี่ครั้งก็ได้ผลเสมอ หากข้าเปิดแผนที่ราชวงศ์ซ่งเหนือได้ครบเมื่อไหร่ ต่อไปอยากไปที่ใดก็เพียงแค่ใจนึก เครื่องบินยังต้องอายข้าเลย!
เขาลอบยิ้มพลางคิดต่อ หากอัปเกรดระบบสำเร็จจนพาคนอื่นไปด้วยได้ คราวนี้แหละจะประหยัดค่าเดินทางสุด ๆ ไปที่ใดก็ได้ฟรี!
“ท่านเซียน! ท่านเซียน! ท่านอยู่ที่ใดขอรับ! พวกเจ้า มัวยืนบื้ออยู่ทำไม รีบไปตามหาท่านเซียนเร็วเข้า! มองหน้าข้าทำไม? ข้าออกไปนอกประตูมิได้!” เสียงเยลู่ ฉู่ไฉตะโกนโวยวายดังลั่น ตามมาด้วยเสียงตวาดทรงพลังของเยลู่ ถูถู
“หายไปได้อย่างไร? เร็วเข้า! ไปตามหาให้เจอ หากหาไม่พบพวกเจ้ามิต้องกลับมา!”
“พี่ใหญ่ ข้าบอกท่านแล้วอย่างไรเล่าว่าท่านคือเทพเซียน! ท่านลบหลู่ท่านเซียนเช่นนี้ ระวังกรรมจะตามสนองนะ!”
“เยลู่ ฉู่ไฉ ไอ้คนโง่! ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอาคำพูดชาวซ่งมาใช้! เจ้าเป็นคนเหลียว คนเหลียวมิเชื่อเรื่องเหลวไหลพรรค์นี้!”
“ผู้ใดลบหลู่ท่านเซียนย่อมต้องพบจุดจบไม่ดีทั้งนั้น! เอาเป็นว่าวันนี้ข้าจะไม่ก้าวเท้าออกจากประตูนี้เด็ดขาด ท่านอยากหาตัวเขาก็ไปหาเองเถิด!” เยลู่ ฉู่ไฉนั่งแหมะลงบนธรณีประตูพลางชะโงกหน้ามองออกไปข้างนอกอย่างดื้อดึง
เยลู่ ถูถูหน้าเสียไปเล็กน้อย แม้ใจจะมิอยากเชื่อ แต่เมื่อเห็นคนหายตัวไปต่อหน้าต่อตาเช่นนั้น หากจะบอกว่ามิวิกตกก็คงเป็นการโกหก แต่ลึก ๆ เขายังปลอบใจตนเองว่าเป็นเพียงมายากลบังตา สรุปคือเขาไม่อยากยอมรับว่าตนเองคิดผิด แต่ในขณะเดียวกันก็เริ่มกลัวว่าสิ่งที่น้องชายพูดจะเป็นความจริง
ยามนี้หยางหลินวาร์ปเข้ามาภายในสถานรับรองตูถิงเรียบร้อยแล้ว เขาอาศัยจังหวะที่ทุกคนวุ่นวายกับการออกไปตามหาเขา แอบย่องเข้าไปในห้องนอนของเยลู่ ถูถูอย่างง่ายดาย
“โอ้โห ห้องนี้ตกแต่งหรูหรามิเบาแฮะ ฮ่องเต้องค์นี้ขี้เหนียวกับคนกันเอง แต่กับพวกชาวเหลียวนี่ใจป้ำเหลือเกิน ของมีค่าวางทิ้งไว้เกลื่อนกลาด มิกลัวโดนขโมยบ้างหรืออย่างไร” หยางหลินบ่นพึมพำก่อนจะเข้าเรื่อง “เลิกสำรวจดีกว่า ทำงานให้เสร็จ... ระบบ มียาถ่ายที่ราคาถูกที่สุดไหม? เอาแบบที่มิถึงตายนะ แค่ให้วิ่งเข้าห้องน้ำนาทีละสามรอบก็พอ”
[ ยาเม็ดลูกสลอดตราเปี้ยนเชวี่ย เคลือบช็อกโกแลตผสมน้ำผึ้ง รสชาติหวานหอมละลายในปาก บรรจุหนึ่งร้อยเม็ด ราคาห้าหมื่นหยวน! ]
หยางหลินชะงักพลางอ่านฉลาก “นี่กะจะให้ถ่ายจนตายเลยรึ? ขอซื้อแยกเม็ดได้หรือไม่?”
[ ระบบ: คุณลูกค้าคะ ทางเรามิขายแยกค่ะ! ]
“ไอ้ระบบงกเอ๊ย! เอาก็เอาวะ ขวดหนึ่ง!”
เสียเงินไปห้าหมื่นหยวน หยางหลินรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจ อาเหยียน รีบหาโรงประมูลดี ๆ ให้ข้าทีเถิด มิเช่นนั้นข้าคงได้จนตายเป็นแน่ เมื่อซื้อมาแล้วก็ต้องใช้ให้คุ้มค่า เขาจัดการใส่ลงไปในกาต้มน้ำถึงสองเม็ด เขย่าเบา ๆ จนมั่นใจว่าละลายดีแล้วจึงรีบหลบหนีออกมา
“เร็วเข้า! ท่านเซียนอยู่ทางนั้น!” ทหารตะโกนขึ้นเมื่อเห็นหยางหลินนั่งห้อยขาอยู่บนกำแพงบ้านชาวบ้านแถวนั้น ยามดึกสงัดเช่นนี้ถนนรอบสถานรับรองเงียบเชียบเนื่องจากชาวบ้านมิกล้าเดินผ่าน
“อ้าว? ตามหาอาตมาหรือ?”
“ท่านเซียน! ท่านแม่ทัพใหญ่ของเราเรียนเชิญท่านไปพบเพื่อสนทนาธรรมขอรับ!” หัวหน้าทหารพูดจานอบน้อมลงอย่างเห็นได้ชัด คงเพราะเกรงกลัวในอิทธิฤทธิ์หายตัวเมื่อครู่
หยางหลินหัวเราะร่า “มิไปหรอก แม่ทัพของเจ้าจ้องจะบั่นคออาตมา ขืนไปก็เท่ากับเดินเข้ากรงขังตนเองมิใช่หรือ? อาตมามิไป!”
“เอ่อ... ท่านเซียนเข้าใจผิดแล้วขอรับ ท่านแม่ทัพมิได้มีเจตนาร้ายเช่นนั้นเลย”
“งั้นรึ? เช่นนั้นก็ไปเรียกเขามาหาอาตมาที่นี่ อาตมามิไปหาเขาหรอก” หยางหลินยืนกราน ทหารมองหน้ากันเลิ่กลั่กแต่ก็มิกล้วขัดขืน จึงกลับไปรายงานเยลู่ ถูถูตามความจริง
เยลู่ ถูถูโกรธจนแทบกระอักเลือด “ได้! ข้าจะไปดูให้เห็นกับตาว่ามันมีดีอะไร!” เขาเดินนำออกไปทันที โดยมีเยลู่ ฉู่ไฉส่งคนสนิทตามไปสังเกตการณ์เนื่องจากตนเองมิกล้าก้าวออกจากประตู
“เจ้าคือท่านเซียนที่ว่ารึ?” เยลู่ ถูถูถามเสียงห้วน
หยางหลินดูเวลาใกล้ห้าทุ่มจึงคิดจะจบเกม “แม่ทัพใหญ่เยลู่ ท่านสบายดีหรือไม่? เอ๊ะ? อาตมาเห็นหน้าผากโยมมืดมนดำคล้ำ ช่วงนี้จงระวังจะมีเคราะห์หนักมาเยือนนะ”
“ไอ้นักต้มตุ๋น! คิดว่าเล่นกลปาหี่เพียงเท่านี้จะตบตาข้าได้รึ!”
“เชื่อหรือไม่ก็สุดแท้แต่โยม แต่หากเมื่อใดที่เปลี่ยนใจ ให้โยมจอมยุทธ์เคราดกไปตามหาอาตมา เขารู้วิธีติดต่อ” หยางหลินลุกขึ้นยืนบนกำแพงอย่างมั่นคงพลางแหงนมองพระจันทร์ด้วยท่าทางผู้ทรงศีล “ลมเริ่มแรงแล้ว อาตมาต้องกลับไปบำเพ็ญเพียรต่อ... ลาก่อน”
แล้วเขาก็หายวับไปกับตาอีกครั้งต่อหน้าต่อตาเยลู่ ถูถู! คราวนี้ทหารทุกคนรวมถึงแม่ทัพใหญ่ต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก “ท่านแม่ทัพ... เป็นเทพเซียนจริง ๆ ด้วย! หากเป็นนักต้มตุ๋นจะหายตัวได้เช่นนี้รึ!”
เยลู่ ถูถูเงียบกริบ ทว่าในใจเริ่มสั่นคลอน “กลับ!”
เขากลับมาถึงสถานรับรองก็พบเยลู่ ฉู่ไฉยังนั่งเฝ้าธรณีประตูอยู่ “พี่ใหญ่ เป็นอย่างไรบ้าง? พบท่านเซียนหรือไม่?”
“ตาบอดรึไง มิต้องถามข้าหรอก!” เยลู่ ถูถูสะบัดหน้าเดินปึงปังกลับเข้าห้องด้วยอารมณ์ขุ่นมัว เขาดื่มน้ำในกาจนหมดด้วยความกระหายก่อนจะล้มตัวลงนอน
ทว่าผ่านไปเพียงหนึ่งชั่วยาม (2 ชั่วโมง) เยลู่ ฉู่ไฉก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเอะอะโวยวายข้างนอก เมื่อเดินออกมาดูจึงพบว่าหมอหลวงต่างพากันวิ่งวุ่นไปหมด เขาจึงได้ทราบว่าเยลู่ ถูถูเกิดอาการท้องร่วงอย่างรุนแรง
หมอจัดยาให้ก็แล้ว ฝังเข็มก็แล้ว ทว่าอาการกลับมิได้ทุเลาลงเลย เยลู่ ถูถูถ่ายท้องจนหมดเรี่ยวแรง ขาแข้งสั่นเทาจนแทบยืนมิอยู่ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด
“พี่ใหญ่ ท่าน...” เยลู่ ฉู่ไฉกำลังจะถาม แต่กลับถูกพี่ชายดึงชายเสื้อไว้ด้วยแรงที่เหลือเพียงน้อยนิด
“ไป... ไปตามท่านเซียนมา...” เยลู่ ถูถูละล่ำละลักบอก ลมหายใจรวยรินเหมือนคนใกล้สิ้นใจ
“ข้าจะไปตามหาท่านได้ที่ใดเล่า!”
“ท่านเซียนบอกว่า... เจ้ารู้...”
“ข้ามิรู้!”
“...ข้าให้เงิน! เจ้าไปตามหาท่านมาเดี๋ยวนี้!”
“พี่ใหญ่! นี่มิใช่เรื่องเงินแล้ว! ใครก็ได้มาช่วยเร็วเข้า! พี่ใหญ่ถ่ายท้องจนสิ้นสติไปแล้ว!”
จบบท