ตอนที่ 192 – ค้นพบความลับ

ของขวัญและคำสัญญา

ชิงเหมียวซาบซึ้งใจกับชุดแต่งงานและสินเดิมที่จ้าวซื่อจินเตรียมให้...

"ถ้าหลินเหยียนชูรังแกเจ้า ก็ซัดให้น่วมเลยนะ! จำไว้ว่าห้ามยอมให้ใครรังแกเด็ดขาด" จ้าวซื่อจินสั่งเสียทั้งน้ำตา

"เจ้าค่ะคุณหนู... บ่าวจะใช้หมัดของบ่าวให้เป็นประโยชน์" ชิงเหมียวรับคำทั้งน้ำตาและรอยยิ้ม

หงอวี้และโม่ถงมอบกำไลเงินคู่หนาปึ้กให้เป็นของขวัญจากใจพี่น้องร่วมสาบาน

"ขอบคุณพี่ ๆ มาก..."

"ไม่ต้องขอบคุณ... แค่เจ้ามีความสุขก็พอแล้ว"

...

วันออกเดินทาง

ขบวนรถม้าเคลื่อนตัวออกจากจวนสกุลจ้าว (เมืองหลวง) ในเช้าวันที่เมฆครึ้ม

จ้าวซื่อชวน (พี่ใหญ่) และภรรยา, จ้าวซื่ออัน (พี่รอง), จ้าวซื่อจิน มาส่งพ่อแม่

ชิงเหมียวเปิดหน้าต่างโบกมือลาคุณหนูจ้าวซื่อจิน หงอวี้ และโม่ถง... นี่อาจเป็นการจากลาครั้งสุดท้าย

จ้าวซื่อเย่ว (ลูกเมียน้อย) มองเมืองหลวงด้วยความอาลัย... อนุหลิวสอนลูกสาวให้ยอมรับความจริง และฝากฝังให้จ้าวซื่อเย่วกตัญญูกับฮูหยินชุ่ย เพื่ออนาคตที่ดีในการแต่งงาน

...

ความลับแตก

จ้าวซื่ออันเพิ่งสังเกตเห็นชิงเหมียวในขบวนรถม้า... เขาตกใจมาก

"จินเอ๋อร์! นั่นชิงเหมียวใช่มั้ย? ทำไมนางกลับไปกับท่านแม่?"

"นางจะกลับไปแต่งงานปีหน้าเจ้าค่ะพี่รอง" จ้าวซื่อจินตอบเสียงเรียบ

"แต่งงาน..." จ้าวซื่ออันหน้าถอดสี "งั้นเหรอ... ข้าคิดไปเองคนเดียวสินะ"

เขาพูดทิ้งท้ายด้วยประโยคปริศนา "แค่ฝันเฟื่องไปเอง" แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

จ้าวซื่อจินอ้าปากค้าง... สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว

"หงอวี้! หรือว่าพี่รองชอบชิงเหมียว!?"

"คุณหนูเบาเสียงหน่อยเจ้าค่ะ!" หงอวี้ปราม

"มิน่าล่ะ... เขาถึงห่วงชิงเหมียวผิดปกติ" จ้าวซื่อจินเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้

โม่ถงไล่เด็กรับใช้คนอื่นออกไป เพื่อคุยความลับนี้

"ชิงเหมียวไม่มีทางยอมเป็นเมียน้อยใครหรอก... แบบนี้ดีแล้วล่ะ ให้พวกเขาแยกย้ายกันไปตามทางของตัวเอง เจ็บแต่จบ" จ้าวซื่อจินสรุปอย่างผู้ใหญ่

หงอวี้กับโม่ถงพยักหน้าเห็นด้วย... ความรักที่เป็นไปไม่ได้ ยิ่งตัดใจเร็วยิ่งดี