ตอนที่ 185 – ปลดปล่อยจากเรือนเบี้ย

เรื่องราวสงบลงโดยไม่มีเสียงดัง... ย่ายิ่งเกลียดขี้หน้าลูกสะใภ้รอง (ฮูหยินชุ่ย) มากขึ้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะฮูหยินชุ่ยยุ่งกับการจัดเตรียมเรือนหอให้หลานชาย (จ้าวซื่อชวน)

จ้าวซื่อชวนสอบผ่าน "การสอบหน้าพระที่นั่ง" ด้วยคะแนนยอดเยี่ยม และผ่านการประเมินเข้าสู่ "สำนักราชบัณฑิตฮันหลิน" ในตำแหน่ง "ซู่จี๋ซื่อ" (บัณฑิตฝึกหัด)

• เส้นทางขุนนาง: ใครผ่านฮันหลินได้อนาคตรุ่งโรจน์แน่นอน (ว่าที่อัครมหาเสนาบดีในอนาคต)
• สถานะ: แม้จะไม่มีตำแหน่งจริงจังในช่วง 3 ปีแรก แต่ศักดิ์ศรีค้ำคอ

ฮูหยินชุ่ยจึงทุ่มทุนสร้างเรือนหอให้อย่างดีที่สุด เพราะลูกชายต้องอยู่เมืองหลวงอีกยาว

...

แผนการในอนาคต

เรือนใหม่ใกล้เสร็จแล้ว... ฮูหยินชุ่ยพาจ้าวซื่อจินไปดูความคืบหน้า

"แม่คะ... ถ้าพี่ใหญ่แต่งงานแล้ว พ่อกับแม่จะกลับอันผิงเลยไหม?"

"ใช่จ้ะ ทำไมรึ?"

"ข้าขออยู่เมืองหลวงต่อสักปีสองปีได้ไหม? ข้าสัญญาจะเป็นเด็กดี เชื่อฟังพี่สะใภ้" จ้าวซื่อจินอ้อนวอน

ฮูหยินชุ่ยยิ้ม... นางเดาไว้แล้ว และเห็นว่าเป็นเรื่องดีที่ลูกสาวจะได้เข้าสังคมเมืองหลวงผ่านพี่สะใภ้ (เฉินจิง)

"แล้วพี่รองล่ะคะ?"

"พี่รองก็จะอยู่เรียนต่อที่นี่ จะกลับไปสอบระดับจังหวัดปีหน้า" ฮูหยินชุ่ยตอบ (จ้าวซื่ออันขยันเรียนเพราะเจ็บใจที่คนอย่างคุณชายสวียังสอบผ่านจวี่เหรินได้ ตัวเองต้องไม่น้อยหน้า)

...

ชะตากรรมของชิงเหมียว

"ในเมื่อเจ้าจะอยู่เมืองหลวงต่อ... แม่คงต้องจัดการเรื่องชิงเหมียว" ฮูหยินชุ่ยเปิดประเด็น

"ข้าอยากให้นางอยู่ดูแลเจ้าต่อนะ แต่ถ้าแม่ไม่อยู่ แม่กลัวย่าจะหาเรื่องเล่นงานนางอีก ลำพังเจ้ากับพี่สะใภ้คงปกป้องนางไม่ได้ตลอด"

จ้าวซื่อจินใจหาย "ย่าเจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนั้นเลยเหรอคะ?"

"เจ้าคิดว่าไงล่ะ?" ฮูหยินชุ่ยย้อนถาม (คำตอบคือ... ใช่!)

"แม่ตัดสินใจแล้ว... ฤดูใบไม้ผลิปีหน้า แม่จะคืนสัญญาขายตัวให้ชิงเหมียว ปล่อยนางกลับบ้านไปเตรียมตัวแต่งงาน นางอายุ 15 พอดี ส่วนว่าที่เจ้าบ่าวก็ 17... เหมาะสมกันพอดี"

จ้าวซื่อจินดีใจหาย... ดีใจที่ชิงเหมียวจะได้แต่งงาน แต่ก็เศร้าที่ต้องจากกัน

"อย่าเสียใจไปเลย... นี่คือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับนาง"