บทที่ 7 ดันเจี้ยนเปิดอย่างเป็นทางการ

ท้ายที่สุด

ทำไมนางก็ต้องมาเรียนด้วย!!! ลี่ลี่ไม่อยากจะเชื่อ ความสิ้นหวังของนางมาถึงแล้ว

ชั้นหนึ่ง

เสียงของฉีเหยาไม่ได้ทำให้เจ้นจิ้งหลินที่เพิ่งหนีตายมาได้ หายตกใจเลย

ในขณะที่ พวกเขาสามคนกำลังจ้องมองกระดาษตรงหน้าด้วยสีหน้าจริงจังทั้งหมด

นี่คือสิ่งที่บอดี้การ์ดของเจ้นจิ้งหลินเพิ่งคัดลอกมา

กฎที่อยู่อาศัยในตึกแถว

รวมกันมีเจ็ดสิบแปดข้อ ในนั้นข้อที่สาม คือข้อที่ฉีเหยาบอกกับเจ้นจิ้งหลิน

ภายในตึกต้องพูดสุภาพ ห้ามพูดคำหยาบ พูดคำหยาบต้องถูก fa kuan(ปรับเงิน) หนึ่งร้อย และยังต้องกวาดถังขยะอีกหนึ่งสัปดาห์

ทำไมยังมีพินอินอยู่อีก?

เจ้นจิ้งหลินเกิดอาการงงนิดหน่อย โดยสัญชาตญาณเขาหันมองบอดี้การ์ดข้างๆ กดเสียงต่ำถามว่า "fa kuan(ปรับเงิน) พินอินสองตัวนี้มีข้อห้ามพิเศษอะไรหรือเปล่า? เช่น อ่านได้แต่เขียนไม่ได้?"

เขาหยุดชั่วครู่ แล้วก็ค้นพบจุดสำคัญอีกจุด "ไม่ใช่แค่ fa kuan(ปรับเงิน) หนึ่งร้อยเหรอ? ฉีเหยาทำไมเก็บฉันหนึ่งล้าน?"

ประสบการณ์ก่อนหน้าที่ได้ไปทำความสะอาดถังขยะยังคงน่าขนลุกอยู่เลย เจ้นจิ้งหลินให้คำปฎิญาณแรกว่าจะเขาต้องไม่ฝ่าฝืนกฎทุกข้ออีก

ไม่รู้ว่าคำอธิบายของเจ้นจิ้งหลินมีประโยชน์ หรือว่าเป็นการตัดสินจากข้อเท็จจริงอื่น

สามคนเตรียมพร้อมอย่างระมัดระวังอยู่พักใหญ่ เห็นว่าไม่มีอันตรายปรากฏ ก็พากันถอนหายใจโล่งอกโล่งใจ

อีกสักพัก ทั้งสามคนจึงหันความสนใจกลับไปที่【กฎตึกแถว】

นี่คือสิ่งที่บอดี้การ์ดคนหนึ่งของเจ้นจิ้งหลิน ได้ยินคำพูดของฉีเหยา แล้วหามันเจอในตึกแถว

ดังนั้น【ซอกมืด】ปรากฏว่าเป็นสิ่งประหลาดประเภทกฎเหรอ?

สามคนสบตากัน สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น

บอดี้การ์ด A "สิ่งประหลาดประเภทกฎเป็นประเภทพิเศษที่สุดในบรรดาสิ่งประหลาด โดยทั่วไปสิ่งประหลาดธรรมดา ตราบใดที่ไม่ไปแตะต้องข้อห้ามของสิ่งประหลาด ก็จะไม่เกิดอันตรายต่อชีวิต

แต่สิ่งประหลาดประเภทกฎนั้นต่างกัน พวกมันมีตรรกะพฤติกรรมของตัวมันเอง

มันจะเปลี่ยนแปลงกฎอยู่ตลอดเวลาเพราพฤติกรรมเปลี่ยนไป

ด้วยเหตุนี้ สิ่งประหลาดประเภทนี้หากปรากฏ อย่างน้อยก็เป็นระดับ A ขึ้นไป

ถ้า【ซอกมืด】เป็นสิ่งประหลาดที่แข็งแกร่งขนาดนี้ ทำไมถึงกลายเป็นดันเจี้ยนเบื้องต้นของ【สถาบันการศึกษาทุกอย่างเพื่อเด็ก】?"

ประสบการณ์ของเจ้นจิ้งหลินแท้ที่จริงแล้วยังไม่มากเท่าบอดี้การ์ดทั้งสองคนนี้ แน่นอนว่าไม่สามารถตอบข้อสงสัยนี้ได้

กลับกลายเป็นบอดี้การ์ด B ที่มีการคาดเดาว่า "จะเป็นไปได้ไหมว่าคนก่อนหน้าตอนกักกันสิ่งประหลาด ไปผิดทิศผิดทาง"

"เธอหมายความว่า..."

"ความสัมพันธ์หลัก-รองกลับกัน"

บอดี้การ์ด B หากระดาษแผ่นหนึ่ง วาดแผนที่ย่านเมืองเก่าอย่างรวดเร็ว

"เธอดูสองสถานที่นี้"

บอดี้การ์ด B วงกลม【สถาบันการศึกษาทุกอย่างเพื่อเด็ก】กับ【ซอกมืด】ไว้ด้วยกัน

"ก่อนหน้านี้ทุกคนคิดว่า【ซอกมืด】เป็นดันเจี้ยนเบื้องต้น เพราะดันเจี้ยน【สถาบันการศึกษาทุกอย่างเพื่อเด็ก】ตื่นก่อน

แต่เธอดู【ซอกมืด】ต่างหากคือหัวใจของย่านเมืองเก่า"

"ฉันจำได้ว่าหลายปีมานี้ย่านเมืองเก่าเข้มงวดตลอด ทุกคนคิดว่าเป็นเพราะดันเจี้ยน【สถาบันการศึกษาทุกอย่างเพื่อเด็ก】เปิดเดือนละสองครั้ง แต่ถ้าฉันจำไม่ผิด ย่านเมืองเก่าจริงๆ เข้มงวดมานานมากแล้ว"

"ฉันจะติดต่อพ่อทันที"

เจ้นจิ้งหลินเข้าใจในคำพูดทันที และรีบติดต่อที่บ้าน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจ้นจิ้งหลินวางโทรศัพท์ สีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้น "ไม่เจออะไร"

"หมายความว่าไง?"

"ข้อมูลย่านเมืองเก่าที่ย้อนหลังได้ไกลที่สุด ก็คือสี่ปีก่อนดันเจี้ยนนี้จะตื่นขึ้นกะทันหัน ไกลกว่านั้นไม่มีแล้ว"

"ไม่มี หมายความว่าไง?"

"บอกว่าสิ่งประหลาดหนึ่งตัวสามารถพ้นการกักกันของคลังเอกสารได้ ทำให้เอกสารขาดหายไป นี่เป็นแค่คำพูดที่ออกสู่ภายนอกเท่านั้น

จริงๆ แล้ว ไม่เพียงเอกสาร รวมถึงคนที่เกี่ยวข้องกับย่านเมืองเก่า ก็หายไปหมด"

ดันเจี้ยนเปิด เป็นเวลาที่ลมฝนกำลังจะมาแล้ว แต่ข้อมูลที่ซ่อนอันตรายเหล่านี้ กลับทำให้อารมณ์ของพวกเขายิ่งหม่นหมอนลงไปอีก

"ดูเหมือนว่า นี่คือสิ่งที่เราควรพึ่งพาเพื่อรักษาชีวิตไว้ให้ได้มากที่สุดแล้ว"

บอดี้การ์ด A พูดแบบนั้น

ทั้งสามคนดูกฎต่อไป

แม้ว่าเนื้อหาบางส่วนดูแปลกๆ แต่กลับเป็นของที่ช่วยชีวิตได้จริงๆ

สำคัญที่สุดคือ พวกเขาก็เข้าใจโดยประมาณว่า ทำไมเพิ่งมาถึง【ซอกมืด】ก็มีคนตาย

ภายในตึกห้ามส่งเสียงดังโกลาหล

"ดังนั้น ตราบใดเราสามารถปฏิบัติตามกฎนี้อย่างเข้มงวด ก็จะปลอดภัยใช่ไหม?" เจ้นจิ้งหลินท่องจำกฎ แล้วถามลงไป

"ถูก ตามลักษณะของสิ่งประหลาดประเภทกฎ แน่นอนเป็นแบบนั้น

เพราะว่าในขอบเขตอาณาเขตของสิ่งประหลาดประเภทกฎ กฎสูงกว่าทุกอย่าง แม้แต่จะมีสิ่งประหลาดอื่นก็ไม่ได้

พวกมันก็ต้องปฏิบัติตามกฎเหมือนกัน"

【สถาบันการศึกษาทุกอย่างเพื่อเด็ก】เป็นดันเจี้ยนที่ยาวนานกินเวลาประมานหนึ่งสัปดาห์ ทุกวันหลังเลิกเรียน พวกเขาจะกลับมาที่ตึกแถวเก่านี้

เดิมตึกแถวเก่านี้ก็เป็นจุดหนึ่งที่จะมีคนตาย แต่ตราบใดมีกฎนี้ ก็หมายความว่า พวกเขาจะได้เขตที่ปลอดภัยหนึ่งเขต

"แล้วนี่มันติดที่ไหนกันแน่? ก่อนหน้าไม่เคยมีใครเห็น"

เจ้นจิ้งหลินขมวดคิ้ว

ดันเจี้ยน【สถาบันการศึกษาทุกอย่างเพื่อเด็ก】ตื่นมาสี่ปีแล้ว

แม้ว่าจะมีเงื่อนไขการเข้า แต่ช่างปีศาจระดับ D ก็ไม่ใช่คนธรรมดา สี่ปีเต็ม ทุกคนที่เข้าร่วมดันเจี้ยนเคยอยู่ในตึกนี้ แต่รวมถึงคนที่รอดออกมาได้ ไม่เคยมีสักคนที่ค้นพบกฎนี้

"บางที คนที่เห็นตายอาจจะหมดแล้วก็ได้"

บอดี้การ์ดคิดครู่หนึ่งแล้วพูดออกมา

เขาหากฎนี้ได้เพราะมีคำแนะนำของฉีเหยา ประกอบกับความโชคดีของตัวเองด้วย

"กฎติดที่ทางเข้าบันไดชั้นสาม"

ชั้นสาม? เจ้นจิ้งหลินก็งงเล็กน้อย

ทุกคนรู้ดี ชั้นสามของตึกแถวเก่า【ซอกมืด】เป็นเขตต้องห้าม

ทุกคนที่เข้าไปตายหมด

"แล้วเธอเห็นได้ยังไง?"

"มุมบันไดชั้นสอง ยืนในนั้นมองเห็นทั้งหมดได้อย่างชัดเจน"

"เจ้นจิ้งหลิน น้องชายของท่านคงเห็นมาก่อนหน้านี้แล้ว"

"ไม่ต้องพูดอ้อมค้อม เธออยากจะบอกว่า ฉีเหยามาก็อยู่ที่นี่ก่อนเราแล้วใช่ไหม?"

"ถูก

เธอจำได้ไหม ตอนเราทำความสะอาดถังขยะ ข้างในมีขวดโค้กเปล่า

ถังขยะนั้น คนที่จะทิ้งขยะมีแค่คนที่อยู่ใน【ซอกมืด】เท่านั้น

และวันนี้มา รวมเรา ทุกคนเป็นช่างปีศาจที่มาเข้าร่วมดันเจี้ยน ด้วยความระมัดระวัง ก็ไม่มีใครจงใจทิ้งของเข้าถังขยะ"

"และดู จากสภาพของขวดโค้กนั้น อย่างน้อยก็ทิ้งไปสองวันแล้ว

น้องชายของท่าน เสื้อผ้าบนตัวก็ดูสบายๆ มาก แม้แต่รองเท้ายังใส่รองเท้าแตะ

ถ้าไม่ใช่ เขาเข้ามาใน【ซอกมืด】ก่อนเราทุกคนจะเป็นอย่างอื่นได้เหรอ"

"แต่ฉีเหยาเป็นคนธรรมดานี่!" เจ้นจิ้งหลินไม่อยากจะเชื่อไม่ว่ายังไงก็ตาม พูดถึงตรงนี้ เขาก็ตระหนักได้ทันที

เรื่องที่ฉีเหยาเป็นคนธรรมดา เป็นสิ่งที่ฉีเหยาบอกเอง

และฉีเหยาก็สามารถโกหกเขาได้!

เขารู้สึกว่าทุกอย่างเชื่อมโยงกันแล้ว ไม่แปลกใจตอนที่อยู่ห้องทดลอง ฉีเหยาเจอพวกเขาเยาะเย้ยก็ไม่เคยกลัว ยังมักจะลากจมูกพวกเขาเดิน

ไม่เพียงนั้น แม้แต่อาจารย์ก็ผ่อนปรนกับฉีเหยาอย่างผิดปกติมากๆ

ยังมีพี่ชายสายตรงในห้องทดลองด้วย

ใช่แล้ว! เจ้าคนนี้ปกติแสร้งอ่อนแอ บางทียังซ่อนบางอย่างไว้

ถึงตรงนี้เจ้นจิ้งหลินโมโหและอับอายมาก

ตอนนี้ อยากจะหาฉีเหยาตัวจริงแล้วจับตัวมาเขย่าจริงๆ แต่โทรศัพท์กะทันหันดังจากกลุ่มหนึ่งในแชท

【กลุ่มแชทครูฝึกงาน】

หัวหน้ากลุ่มคือท่านผู้อำนวยการ และคนสุดท้ายที่เข้ามา ไอคอนที่คุ้นหน้าคุ้นตา คือฉีเหยานั้นเอง

ประกาศกลุ่ม

พรุ่งนี้ครูสอน ฉือจื้อซิน ผ่านชือ ชวี่เฉียน ฉีเหยา

ประกาศที่ออกมา ตึกแถวเก่าทั้งหลังราวกับเงียบลงทันตา

นานมากจนกระทั่งมีคนหนึ่งที่ถูกกล่าวถึงในประกาศส่ง "รับทราบ" ไปในกลุ่ม

สองคนด้านล่างก็ตามส่ง

คนสุดท้ายคือฉีเหยา เขาไม่เพียงส่ง "รับทราบแล้ว!" อย่างร่าเริง ยังติดตามด้วยอิโมจิถั่วเหลืองหัวเราะซื่อๆ

ไม่รู้ทำไม อิโมจินี้เต็มไปด้วยความเยาะเย้ยแบบตลกๆ

【สถาบันการศึกษาทุกอย่างเพื่อเด็ก】ดันเจี้ยนเปิดนับถอยหลัง 8:00

พรุ่งนี้คือเวลาที่ดันเจี้ยนเริ่มอย่างเป็นทางการ คืนนี้ สำหรับช่างปีศาจชั้นหนึ่งชั้นสองเป็นคืนที่นอนไม่หลับเสียเลย

ฉือจื้อซิน คือคนที่ตั้งแต่แรกที่ปากซอก【ซอกมืด】ให้ความรู้คนอื่น ดวงตาเต็มด้วยความมั่นใจแต่รูปร่างหน้าตาและบรรยากาศโดยรอบธรรมดามาก

ต่างจากอีกสองคนที่กระวนกระวาย ฉือจื้อซินก็นอนไม่หลับเหมือนกัน แต่เขาไม่ได้กลัวหรือตกใจ กลับเป็นความรู้สึกตื่นเต้นต่างหาก

แม้ว่าเขาจะไม่ได้คิดว่าตัวเองจะถูกเลือกเข้าดันเจี้ยนในวันแรก แต่สามคนที่เข้าดันเจี้ยนกับเขา ทำให้เขาตื่นเต้นกับมันมากจนเกินไป

ช่างปีศาจสองคนนั้นเขาลองหยั่งเชิงไว้แล้ว คนหนึ่งเพราะซื่อตรงเกินไป รู้เรื่องที่ไม่ควรรู้ เลยถูกส่งเข้ามาปิดปากในนี้

อีกคนหนึ่ง เป็นขี้ขลาด แม้จะมาเอง ก็มาเป็นเพื่อเหยื่อ

บวกกับฉีเหยาหนึ่งคน ชีวิตคนธรรมดา ในดันเจี้ยน ก็คือเครื่องมือที่ใช้ทดลองเพื่อช่วยเขาหลีกเลี่ยงอันตรายได้ พรุ่งนี้เขามั้นใจแน่นอนว่าจะรอดออกจากดันเจี้ยนได้!

ฉือจื้อซินยิ่งคิดยิ่งตื่นเต้น แม้แต่นอนก็กล้าไม่หลับตาลงไป

แต่เพื่อพรุ่งนี้ที่จะมาถึง เขาบังคับตัวเองให้หลับตา รีบพักผ่อน

ช่างปีศาจสามคน ความคิดต่างกัน แต่ทั้งหมดกลับนอนไม่หลับเหมือนกัน

มีแค่ฉีเหยาต่างกัน เขานอนเร็ว แล้วก็นอนสบาย

ด้วยเหตุนี้เช้ามืดเขาก็ไปรอที่หน้าสถาบันการศึกษาแล้ว

"มาเร็วจริง ก็แค่เหยื่อแค่นั้น"

ฉือจื้อซินเป็นคนที่สองที่มาถึง เห็นฉีเหยาที่มีท่าทีผ่อนคลาย อดไม่ได้ที่จะพึมพำเบาๆ

หลังจากนั้นผ่านชือกับชวี่เฉียนก็มาถึงหน้าสถาบัน แต่พวกเขาก็ไม่ทักทายฉีเหยา

เพราะเมื่อวานได้รู้ข้อมูลลับของฉีเหยาแล้ว ทุกคนคิดว่าเขาเป็นคนธรรมดาที่เข้าพัวพันเข้ามาโดยบังเอิญ

ช่างปีศาจยังรอดออกไปไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นเขานั้นเป็นเพียงคนธรรมดา?

ฉีเหยาไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าดูถูกของพวกเขาเลย เขากำลังสังเกตสภาพแวดล้อมรอบๆ ด้วยความสนใจ

พื้นที่กว้างคนน้อยนับว่าเป็นจุดเด่นที่ใหญ่ที่สุดของย่านเมืองเก่า ด้วยเหตุนี้ สถาบันการศึกษาทุกอย่างเพื่อเด็ก แม้จะเป็นแค่สถาบันการศึกษาเอกชนธรรมดา แต่พื้นที่ใช้สอยใหญ่มาก เกือบครึ่งมหาวิทยาลัยเลย

ฉีเหยาอดไม่ได้ที่จะอุทานถึงพลังอันสุดยอดของท่านผู้อำนวยการ ยังไงก็ตาม เมื่อสองสามวันก่อนที่นี่ยังรกร้างมาก ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นเรียบร้อยมาก

ตลอดทางที่เดินมา ปลูกต้นไม้ทำสวนดอกไม้ ที่ทั้งเงียบและสงบ

สองข้างทาง ปูยางนุ่มๆเหมาะกับการวิ่ง ในกระดานประกาศ ยังมีนักเรียนดีเด่นรุ่นก่อนที่จบไป

ฉีเหยาอยากรู้อยากเห็นเดินเข้าไปดู ในกลุ่มนักเรียนดีเด่นชั้นประถมเขาค้นพบใบหน้าที่คุ้นตา

เด็กน้อยใบหน้าเด็กกลมๆ ดวงตาขาวดำแยกกันชัด ผิวหนังขาวเหมือนกองหิมะ ละเอียดน่ารักกว่าตุ๊กตาต่างชาติ แต่กลับไม่แสดงสีหน้าสักนิด

คือน้องชายเจ้าของร้านหนังสือ

ฉีเหยาอดขำไม่ได้