บทที่ 111 สองมาตรฐาน

"อาหยวน?"

ติงหยงงุนงงชั่วขณะว่าใครคือหยวน!

เพราะปกติเขาเรียกเกาหยวนว่าเสี่ยวเกา!

"ก็เกาหยวนนั่นแหละ พวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นเก่า ฉันเคยชินกับการเรียกเธอว่าอาหยวน เลยเผลอไม่ได้เปลี่ยนคำเรียก"

เพื่อนร่วมชั้นเก่า? สายตาของติงหยงเข้มขึ้น ดูเหมือนในการระดมทุนครั้งนี้ บทบาทของเกาหยวนจะมีมากกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้!

ในอนาคตเขาคงไม่อาจมองข้ามความสำคัญของเธอได้อีกต่อไป

"เสี่ยวเกาเป็นผู้ช่วยคนเก่งของผม ไม่คิดว่าเธอจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นเก่าของคุณด้วย ช่างบังเอิญจริงๆ นี่เรียกว่าโชคชะตาเลยนะครับ!"

หลังจากวางสาย ติงหยงสบตากับหลี่กั๋วเฉียง แล้วพูดว่า "ไม่คิดว่าเสี่ยวเกาจะมีความสัมพันธ์ในระดับนี้!"

หลี่กั๋วเฉียงหัวเราะ "น่าแปลกใจที่กระบวนการเป็นไปอย่างราบรื่น มีเพื่อนร่วมชั้นเก่าคอยช่วยเหลือนี่เอง ฮ่าๆ!"

ติงหยงกล่าว "น้องชาย ฟังจากเสียงแล้ว คุณซูให้ความสำคัญกับเธอมาก เรื่องนี้หากไม่มีเธอช่วยเชื่อมโยงก็คงไม่มีเรื่องราวตามมา!"

หลี่กั๋วเฉียงรู้ว่าติงหยงกำลังบอกเขาว่า เขาเข้าใจถึงความพยายามของเขาในเรื่องนี้!

"พี่ติง ตำแหน่งของเสี่ยวเกา คุณอาจจะต้องพิจารณาในภายหลัง!"

"อ้อ ใช่ รอฉันแป๊บนึง!"

เขาตะโกนเรียกเลขาฯ ที่อยู่ข้างนอก ให้เธอรีบแจ้งหัวหน้าฝ่ายทรัพยากรบุคคลมาพบทันที!

"อีเมลเรื่องการเลื่อนตำแหน่งและเพิ่มเงินเดือนส่งไปหรือยัง?" ติงหยงถามหัวหน้าฝ่ายทรัพยากรบุคคลที่เดินเข้ามา

"กำลังร่างอยู่ครับ เดี๋ยวก็เสร็จ!"

"ดี แก้ไขนิดหน่อย!"

"เกาหยวนได้ทำคุณประโยชน์อย่างโดดเด่นให้กับบริษัท ให้เลื่อนตำแหน่งหนึ่งระดับเป็นผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์ หวังว่าพนักงานคนอื่นๆ จะเรียนรู้จากเธอ!"

"นอกจากนั้น ให้เพิ่มเงินเดือนพื้นฐานเป็น 40,000 หยวนต่อเดือน ข้อนี้ไม่ต้องส่งอีเมลแจ้ง!"

การขึ้นเงินเดือนของพวกเขาสามารถประกาศได้ แต่จะประกาศเฉพาะรายชื่อผู้ที่ได้รับการขึ้นเงินเดือน เพราะอัตราเงินเดือนถือเป็นความลับของบริษัท ไม่อนุญาตให้เปิดเผยหรือสอบถามกันเอง

หัวหน้าฝ่ายทรัพยากรบุคคลขยี้หูของตัวเอง สงสัยว่าตนเองหูแว่วไปหรือเปล่า

เมื่อกี้เพิ่ม 5,000 ก็น่าตกใจแล้ว ตอนนี้เงินเดือนของเธอปรับจาก 20,000 เป็น 40,000?

ดูแลเธอขนาดนี้ เจ้านายไม่กลัวคนสงสัยความสัมพันธ์ของพวกเขาหรือไง ถ้าไม่ใช่เพราะติงหยงไม่เคยมีข่าวฉาวเกี่ยวกับผู้หญิงมาหลายปี

ถึงขนาดมีคนเล่าลือว่าเขา "ไม่มีความสามารถ" หัวหน้าฝ่ายทรัพยากรบุคคลคงเชื่อว่าพวกเขามีอะไรกันแน่ๆ

เมื่ออีเมลภายในบริษัทถูกส่งออกไป เสียงแสดงความยินดีก็ดังขึ้นทั่วทุกที่

หลายปีแล้วที่ไม่มีการขึ้นเงินเดือนครั้งใหญ่แบบนี้ โดยเฉพาะทีมที่มีส่วนร่วมในการระดมทุนและทีมรถยนต์ฮงเมิงสมาร์ทเซเลคชั่นคาร์ แทบทุกคนได้ขึ้นเงินเดือน!

และที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาเหล่านี้คือการเลื่อนตำแหน่งของเกาหยวน โดยทั่วไปแล้วบริษัทจะไม่ขึ้นเงินเดือนมากนัก

แต่การเลื่อนตำแหน่งนั้นต่างออกไป สามารถกำหนดเงินเดือนตามระดับตำแหน่งได้ ระดับผู้อำนวยการในบริษัทถือว่าสูงมากแล้ว เพราะหัวหน้าฝ่ายต่างๆ ล้วนอยู่ในระดับผู้จัดการ

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เมื่อพบเกาหยวนก็ต้องเรียกเธอว่าผู้อำนวยการเกาแล้ว!

เกาหยวนพยายามรักษาความสงบ แต่กำปั้นเล็กๆ ที่กำแน่นแสดงให้เห็นว่าเธอตื่นเต้นมากเพียงใดในขณะนี้!

คนได้ดีจันทรายังได้แสงแวววาว สาวงามคนนั้นที่ถูกเพื่อนๆ อิจฉาและชื่นชมตั้งแต่สมัยเรียนจนถึงปัจจุบัน บัดนี้ได้กลายเป็นบุคคลที่สามารถมีอิทธิพลต่อเหล่านักธุรกิจใหญ่ได้แล้ว

และตัวเธอในฐานะเพื่อนร่วมชั้นเก่า รู้สึกได้ลึกซึ้งที่สุดและได้รับประโยชน์มากที่สุด!

บริษัทอินโนสาขาเจียงโจว

ในห้องทำงานผู้จัดการทั่วไป หลิวเฮาหราน ฟางเฉียง และจ้าวฮุย กำลังพิจารณาปัญหาการจัดวางร้านฮ่องกงลองอินเตอร์เนชั่นแนล

จ้าวฮุยปฏิบัติตามคำแนะนำของตัวเอง ไปสำรวจการไหลของลูกค้าในพื้นที่จริง พบว่าร้านค้าทั้งสามแห่งมีการไหลเวียนของลูกค้าใกล้เคียงกัน

แต่ร้านที่ฟางเฉียงยืนยันให้เลือกก่อนหน้านี้มีปัญหาสองประการ ประการแรกคือท่อแอร์และท่อระบายควันบนเพดานมีมากเกินไปและอยู่ต่ำเกินไป ทำให้ความสูงของเพดานเหลือเพียง 3.2 เมตร

รูปแบบร้านค้าแบบนี้จะทำให้รู้สึกอึดอัด ลูกค้าจะรู้สึกไม่ดี!

นอกจากนี้ ร้านค้านี้ยังมีทางหนีไฟ ซึ่งไม่สามารถปิดกั้นได้ นั่นหมายความว่าจะต้องเว้นทางเดินขนาดเกือบ 20 ตารางเมตรไว้ในร้าน

ซึ่งนอกจากจะส่งผลต่อภาพลักษณ์แล้ว ยังส่งผลต่อการออกแบบและอัตราการใช้งานร้านค้าอีกด้วย

เมื่อจ้าวฮุยพูดถึงปัญหาเหล่านี้โดยไม่มีการปิดบัง หลิวเฮาหรานแสดงความพอใจและโล่งใจ

ส่วนฟางเฉียงใบหน้าเปลี่ยนจากเขียวเป็นแดงสลับกัน ชัดเจนว่าเขากำลังเสียหน้า แต่สิ่งที่จ้าวฮุยพูดมีเหตุผล และเขาไม่สามารถโต้แย้งได้!

ด้วยผลการสำรวจในพื้นที่จริงของจ้าวฮุย การเลือกว่าจะใช้พื้นที่ร้านไหนก็ชัดเจนแล้ว

"ตกลงเลือกร้าน 3030A นี่แหละ!" หลิวเฮาหรานตัดสินใจอย่างเด็ดขาด!

ฟางเฉียงรีบพูดทันที "เจ้านายมองการณ์ไกลจริงๆ ผมจะรีบบอกอีกฝ่ายว่าเป็นร้านที่คุณหลิวเลือกเป็นพิเศษ ให้พวกเขาเร่งดำเนินการทันที!"

หลิวเฮาหรานรีบพูดว่า "ฟางเฉียง นายต้องรู้จักถ่อมตัวหน่อย ที่คุณหวงให้เกียรติเรา นั่นเพราะคุณหวงเป็นคนถ่อมตัว พวกเราไม่ควรไปเอาหน้า!"

ไอ้บ้าเอ๊ย กล้าโม้ทุกเรื่องเลยนะ ถึงกับบอกว่าฉันเลือกเป็นพิเศษ ให้อีกฝ่ายรีบดำเนินการ!

ฟางเฉียงไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่เขาหลิวเฮาหรานรู้ดี หากไม่ใช่เพราะโทรศัพท์ของคุณเฉิน หวงกวงหยวนคงไม่แม้แต่จะมองเขาสักแวบ

"นายไปติดต่อกับผู้จัดการชั้นของพวกเขา ต้องให้เกียรติหน่อย ควรเลี้ยงข้าวก็เลี้ยง ควรเลี้ยงกาแฟก็เลี้ยง กลับมาเบิกบริษัทได้!"

ความจริงแล้วฟางเฉียงก็แค่พูดประจบเท่านั้น ถ้าให้เขาไปแสดงความแข็งกร้าวกับคนของฮ่องกงลอง เขาไม่กล้าหรอก!

"เสี่ยวจ้าว พรุ่งนี้ไปกับฉันด้วยกันนะ ฉันจะสอนนายวิธีประสานงานกับคนของห้าง!"

ฟางเฉียงไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไร ก่อนหน้านี้ไปไหนมาไหนเขาไม่เคยอยากพาจ้าวฮุยไปด้วย แต่ตอนนี้ไปไหนก็อยากพาจ้าวฮุยไปด้วย

หลิวเฮาหรานก็ไม่มีความเห็นขัดแย้ง การที่จ้าวฮุยได้มีประสบการณ์เพิ่มเติมเป็นเรื่องดี จะเป็นประโยชน์ต่อการเติบโตของเขา!

"คุณหลิว ผมขอลาหนึ่งวันพรุ่งนี้ครับ!"

หลิวเฮาหรานยังไม่ทันพูดอะไร ฟางเฉียงก็รีบแสดงความไม่พอใจทันที "เสี่ยวจ้าว โครงการฮ่องกงลองอินเตอร์เนชั่นแนลสำคัญขนาดนี้ ทำไมนายถึงขอลาล่ะ?"

จ้าวฮุยพูดอึกๆ อักๆ กับหลิวเฮาหราน "พรุ่งนี้แฟนของน้องสาวผมจะมาที่บ้าน ผมต้องอยู่บ้าน"

ฟางเฉียงกลั้นยิ้มไม่อยู่ ไม่สังเกตสีหน้าของหลิวเฮาหราน เขาพูดต่อไปว่า "เรื่องเล็กๆ แค่นี้ ต้องลาทำไม พวกเขาไปกันเองหรือให้พวกเขาเปลี่ยนเวลาก็ได้ไม่ใช่หรือ?"

เด็กน้อย นายไม่รู้หรอกว่านายกำลังเผชิญหน้ากับปากกระบอกปืนของคุณหลิว ตอนฉันแต่งงาน แม่ยายมาบ้านเพื่อปรึกษาเรื่องงานแต่ง ฉันขอลาคุณหลิวยังโดนว่าเลย

แฟนน้องสาวนายมาที่บ้านนับเป็นอะไร และที่สำคัญคือยังขอลาในช่วงที่โครงการฮ่องกงลองอินเตอร์เนชั่นแนลต้องการการยืนยันอีก

จ้าวฮุยไม่ได้ตอบเขา ฟางเฉียงคนนี้มักใช้คำพูดกดดันเขาทุกวัน หากไม่ใช่เพราะตอนนี้เขากลับตัวกลับใจ พยายามทำงานหนัก ด้วยนิสัยหัวร้อนแบบเก่าของเขา คงชกฟางเฉียงไปแล้ว!

ทันทีที่ฟางเฉียงพูดจบ หลิวเฮาหรานก็พูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและมีเหตุผลว่า "อาฮุยมีธุระที่บ้าน ก็ให้ลาไปเถอะ หนึ่งวันพอไหม หรือว่านายอยากพาพวกเขาไปเที่ยวแถวๆ นั้นด้วย?"

"อย่ากังวลเรื่องงานมากเกินไป มีคำพูดหนึ่งว่ายังไงนะ ในชีวิตเราต้องการงาน แต่งานก็เพื่อชีวิตที่ดีขึ้นไม่ใช่หรือ?"

หลิวเฮาหรานช่างเอาใจใส่และรู้จักปลอบโยนคนจริงๆ!

แต่เขาไม่รู้ว่าความเชื่อของฟางเฉียงกำลังพังทลาย  เมื่อก่อนคุณไม่ได้พูดแบบนี้นี่?

เมื่อก่อนตอนที่ครอบครัวฝ่ายแม่ยายมาบ้านเพื่อปรึกษาเรื่องงานแต่ง พอดีคุณต้องการให้ผมไปเดินทางธุรกิจด้วย ตอนนั้นผมขอลา คุณพูดว่าอะไรนะ?

"ฟางเฉียงเอ๊ย ตั้งแต่โบราณมา ความซื่อสัตย์และความกตัญญูยากจะครบถ้วน เมื่อเลือกงานแล้ว ก็ต้องยอมสละเรื่องครอบครัวสินะ! มีงานที่ดีขึ้นถึงจะดูแลครอบครัวได้ดีขึ้นไม่ใช่หรือ!"

ไอ้คนสองมาตรฐาน

(จบบท)