บทที่ 54 ตัวอย่างคลอดแล้ว

บทที่ 54 ตัวอย่างคลอดแล้ว

วิ่งเหยาะๆ ตลอดทางกลับมาถึงบ้าน สองผู้เฒ่ากำลังนอนดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา เจียงเซี่ยโยนกระเป๋านักเรียนลงบนเตียงของตัวเอง แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือทันที

“เอ้ๆ เดี๋ยวสิ จะไปไหน?” เซี่ยซานซานเรียกเขาไว้ได้ทันเวลา

เจียงเซี่ยตอบอย่างมั่นใจ: “เล่นเน็ตครับ”

“คะแนนสอบรายเดือนออกมาหรือยัง? สอบได้เท่าไหร่ คราวที่แล้วเราตกลงกันไว้แล้วนะ ถ้าลูกสอบแย่ คอมพิวเตอร์กับมือถือก็อย่าหวังจะได้แตะเลย”

“คะแนนรวมไม่รู้ครับ แต่ลำดับของทั้งโรงเรียนคือที่ 48”

“จริงหรือเปล่าเนี่ย?”

เซี่ยซานซานมีสีหน้าสงสัย เพราะลำดับนี้มันเกินความคาดหมายของเธอไปไกลมาก จะมีใครที่ไหนคะแนนพุ่งพรวดรุนแรงขนาดนี้ในเวลาสั้นๆ

“แม่มีดวงตาดุจไฟบรรลัยกัลป์ ผมปิดบังได้ชั่วคราว แต่จะปิดบังไปตลอดชีวิตได้เหรอ?” เจียงเซี่ยจนใจ

“นั่นก็จริง คิดว่าลูกคงไม่กล้าหลอกแม่ตัวเองหรอก” เซี่ยซานซานถามต่อ: “แล้วพี่สาวของเสี่ยวหม่านสอบเป็นยังไงบ้าง?”

“เหมือนเดิมครับ ที่หนึ่งของโรงเรียน”

“ถ้าอย่างนั้นลูกยังต้องพยายามอีกเยอะเลยนะ” เธอพูดอย่างมีเลศนัย

“เพราะอย่างนั้น ตอนนี้ผมไปเล่นเน็ตได้หรือยังครับ?”

“ไปเถอะๆ ระวังเรื่องเวลาด้วย เดี๋ยวอีกสักพักก็รีบไปนอนล่ะ”

เจียงเซี่ยพยักหน้ารับคำ เดินเข้าห้องหนังสือเปิดคอมพิวเตอร์และเริ่มตัดต่อวิดีโอต่อ

ปัจจุบันระยะเวลาการผลิตตอนแรกเกินสิบวันแล้ว ต้องรีบจบกระบวนการตอนนี้ เพื่อส่งวิดีโอที่สมบูรณ์ให้หลินเยียนหว่านทำเสียงพากย์ในขั้นตอนหลังการผลิตต่อไป

…..

สามวันต่อมา ในที่สุดเจียงเซี่ยก็เสร็จสิ้นงานตัดต่อ

เมื่อตัวอย่างหนังตอนแรกออกมา เขาเปิดดูซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบด้วยตัวเอง ปรับแก้ค่าเฟรมเรตไปหลายจุด หลังจากยืนยันว่าไม่มีข้อผิดพลาดแล้ว จึงใช้ QQ ส่งตัวอย่างหนังไปให้ภรรยาของเขา

[เจ้าทึ่มเจียง]: ที่รัก งานต่อไปยกให้คุณแล้วนะ โปรดมอบจิตวิญญาณให้กับผลงานระดับเทพชิ้นนี้ที

[หลินเปาเป่า]: จะพยายามนะ

หลินเยียนหว่านกดเปิดวิดีโอขึ้นมาดู มันไม่เหมือนกับคลิปสั้นสามสิบวินาทีก่อนหน้านี้ วิดีโอนี้มีความยาวรวมเจ็ดนาทีสี่สิบแปดวินาที รวมฉากเปิดและฉากปิดที่สมบูรณ์ ภาพลื่นไหล ความละเอียดสูง นอกจากไม่มีเสียงแล้ว ก็แทบไม่มีความแตกต่างจากผลงานฉบับสมบูรณ์เลย

มีบางฉากที่เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับมันเลย น่าจะเป็นสิ่งที่เจียงเซี่ยสร้างสรรค์ขึ้นมาเอง แต่วิธีการแสดงออกของทั้งตอนนั้นเหมือนกับต้นฉบับ เพราะถึงแม้คนเราจะมีความจำดีแค่ไหน ก็ไม่สามารถก๊อปปี้ออกมาแบบเฟรมต่อเฟรมได้เป๊ะขนาดนั้น

สิ่งที่เจียงเซี่ยถ่ายทอดออกมา คือทอมกับเจอร์รี่ในอุดมคติของเขา

…..

บ่ายวันเสาร์ หลินเยียนหว่านส่งข้อความหาเจียงเซี่ย บอกว่าการพากย์เสียงเสร็จสมบูรณ์แล้ว ให้เขาหาเวลาแวะมาดูว่าผลลัพธ์เป็นอย่างไร

จิตวิญญาณของเขาฮึกเหิมขึ้นมาทันที แทบไม่ต้องคิดอะไรมาก หยิบกระเป๋านักเรียนแล้วเดินออกไป

“แม่ครับ ผมไปห้องสมุดเดี๋ยวนะ นัดคนไว้แล้ว”

“นัดใคร?”

“ที่หนึ่งของระดับชั้นครับ”

“งั้นลูกก็รีบไปสิ จะรออยู่ที่บ้านให้แม่ทำข้าวให้กินหรือไง?”

มุมปากของเจียงเซี่ยกระตุกอย่างแรง พอพูดถึงที่หนึ่งของระดับชั้น ท่าทีของแม่เปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้เลยเหรอ

ประตูห้องปิดลงเบาๆ เซี่ยซานซานรู้สึกอีกครั้งว่าการตัดสินใจของเธอในตอนแรกนั้นถูกต้องที่สุด

ตั้งแต่เริ่มมีความรักกับที่หนึ่งของระดับชั้น คะแนนของลูกชายก็พุ่งพรวดเหมือนนั่งจรวด ดูตอนนี้สิ แม้แต่เดทกันยังเลือกไปที่ห้องสมุด ร่วมกันแหวกว่ายในมหาสมุทรแห่งความรู้ ดูแลกันและกัน ก้าวหน้าไปด้วยกัน ช่างเป็นคู่รักที่น่าอิจฉาจริงๆ

คิดได้ดังนั้น เซี่ยซานซานก็หยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความหาลูกชาย

“มื้อเย็นจัดการตัวเองนะ ที่บ้านข้าวสารหมด กลับมาก็ไม่มีอะไรให้ลูกกินหรอก”

เมื่อเห็นข้อความจากแม่บังเกิดเกล้า เจียงเซี่ยถึงกับเงียบไปทันที

ที่บ้านมักจะเตรียมข้าวสารไว้สองกระสอบเสมอ กินหมดหนึ่งกระสอบก็รีบเติมทันที ดังนั้นที่แม่บอกเขาว่าข้าวหมด เขาไม่เชื่อแม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนเดียว

ปล่อยให้เขาอยู่กับหลินเยียนหว่านตามลำพังแบบนี้ ไม่กลัวลูกรักกันในวัยเรียนหรือไง?

แต่ในเมื่อเสด็จแม่มีราชโองการมา เขาก็ได้แต่ทำตามคำสั่ง

เจียงเซี่ยไปที่ตลาดสดซื้อกับข้าวที่หลินเยียนหว่านชอบกินเป็นประจำก่อน แล้วยังซื้อเค้กชิ้นเล็กๆ อีกสองชิ้น ตั้งใจจะเอาไปแบ่งให้ภรรยากับน้องเมีย จากนั้นจึงเรียกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังบ้านของภรรยา

ติ๊งต่อง!

เขากดกริ่งหน้าประตู จากนั้นในบ้านก็มีเสียงระแวดระวังของน้องเมียดั้งขึ้น

“ใครคะ?”

“หนูน้อย พี่เอาเงินมาคืนคุณแม่ของหนูน่ะ” เจียงเซี่ยแกล้งดัดเสียงคุยกับเธอ

“คุณแม่ไม่อยู่ค่ะ”

“งั้นหนูเปิดประตูหน่อยได้ไหม พี่จะได้เอาเงินให้หนู”

“ไม่ได้ค่ะ คุณแม่ไม่ให้เปิดประตูให้คนแปลกหน้า รอคุณแม่กลับมาก่อนแล้วค่อยมาใหม่นะคะ”

เมื่อเห็นว่าน้องเมียมีสติสัมปชัญญะในการป้องกันการถูกหลอกดีขนาดนี้ เจียงเซี่ยจึงเปลี่ยนวิธีพูดทันที: “พี่กำลังจะย้ายไปจากเมืองนี้แล้วล่ะหนูน้อย หนูเปิดประตูแค่ช่องเล็กๆ แล้วพี่จะสอดเงินเข้าไปแล้วไปเลย โอเคไหม?”

“ไม่เปิด ไม่เปิด ยังไงก็ไม่เปิด คุณแม่ยังไม่กลับ ใครมาก็ไม่เปิด”

ได้ยินน้องเมียถึงกับร้องเพลงออกมา เจียงเซี่ยก็รู้สึกขบขันอย่างประหลาด จึงกระแอมไอแล้วตะโกนใหม่อีกครั้ง: “เสี่ยวหม่าน เปิดประตูหน่อย พี่เจียงเซี่ยเอง”

“เอ๊ะ?”

หลินเสี่ยวหม่านมองที่ประตูอย่างแปลกใจ ค่อยๆ เดินเข้าไปถามอย่างลังเล: “พี่เจียงเซี่ยจริงๆ เหรอคะ? ไม่ได้หลอกหนูจริงๆ นะ?”

“ถ้าเสี่ยวหม่านยังไม่เปิดประตู ต่อไปพี่จะไม่สอนวาดรูปแล้วนะ”

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยในครั้งนี้ หลินเสี่ยวหม่านก็เชื่อสนิทใจ เธอเปิดประตูด้วยความดีใจ และเห็นเจียงเซี่ยยืนอยู่ข้างนอกจริงๆ

“ว้าว พี่เจียงเซี่ย เป็นพี่จริงๆ ด้วย งือๆๆ เสี่ยวหม่านคิดถึงพี่มากเลย”

น้องเมียกอดเข่าของเขาไว้ แล้วเอาหน้าถูไถอย่างแรง

เจียงเซี่ยลูบหัวเธอแล้วยิ้ม: “เสี่ยวหม่านมีความตื่นตัวต่ออันตรายดีมากเลย แต่ต่อไปก็ต้องจำไว้นะ นอกจากคนในครอบครัวแล้ว ไม่ว่าคนอื่นจะพูดจาหว่านล้อมแค่ไหน ก็เปิดประตูไม่ได้เด็ดขาด”

“เสี่ยวหม่านรู้อยู่แล้วค่ะ หมาป่าใจร้ายก็กินกระต่ายขาวตัวน้อยแบบนี้แหละ ฮิฮิ”

“อืมๆ นี่คือรางวัลสำหรับเสี่ยวหม่านนะ” เจียงเซี่ยยิ้มพลางยื่นเค้กชิ้นเล็กให้

“ว้าว เค้กนี่นา ดูน่ากินจังเลย! หนูรู้อยู่แล้ว พี่เจียงเซี่ยดีกับหนูที่สุดเลย!”

เจียงเซี่ยยิ้มโดยไม่พูดอะไร เดินเข้าบ้านเปลี่ยนรองเท้า เอาของสดไปแช่ตู้เย็นก่อน จากนั้นจึงเคาะประตูห้องนอนของภรรยาแล้วผลักเข้าไปทันที

“ที่รัก ผมมาแล้ว”

หลินเยียนหว่านไม่ได้ตอบ เธอยังคงใช้ซอฟต์แวร์ปรับจูนเสียงอยู่ เธอไม่สามารถทำเสียงที่สอดประสานกันอย่างมืออาชีพเหมือนวงออร์เคสตราได้ จึงทำได้เพียงสังเคราะห์เสียงเป็นช่วงๆ แต่โชคดีที่ผลลัพธ์ออกมาดีทีเดียว

เจียงเซี่ยเอาเค้กชิ้นเล็กวางตรงหน้าหลินเยียนหว่าน หลังจากเธอปรับจูนเสร็จ เธอก็เปิดวิดีโอและเสียงพื้นหลังพร้อมกัน

พร้อมกับการดำเนินไปของฉากเปิด เสียงเปียโนและคลาริเน็ตก็ดังขึ้นพร้อมกัน สองเสียงทับซ้อนกัน ท่วงทำนองฟังดูสดใสและรวดเร็วอย่างยิ่ง

“หยุดก่อน” เจียงเซี่ยพูดขึ้นทันที

หลินเยียนหว่านกดปุ่มหยุดทันที

“ตอนที่ฉากเปิดเปลี่ยนเข้าสู่เนื้อหาหลัก เสียงเพลงพื้นหลังควรจะค่อยๆ เบาลง แล้วสลับเป็นเสียงประกอบตอนเจอร์รี่วิ่งหนีอย่างไร้รอยต่อ ถึงแม้เวอร์ชันตอนนี้จะฟังดูโอเค แต่ช่วงรอยต่อมันดูแข็งไปหน่อย” เจียงเซี่ยกล่าว

“ได้ เดี๋ยวฉันจะแก้ดู” หลินเยียนหว่านใส่คีย์เฟรมในฉากนั้น แล้วทำการจดบันทึกไว้

วิดีโอและเสียงประกอบดำเนินต่อไป เพียงแค่เจ็ดนาทีสั้นๆ เจียงเซี่ยได้ยินเสียงเอฟเฟกต์ต่างๆ มากมายที่เรียกชื่อไม่ถูก ผสมผสานกับฉากแอนิเมชันที่น่าสนใจ ราวกับว่าแอนิเมชันทั้งเรื่องมีจิตวิญญาณขึ้นมาในทันที

แม้ว่าหลายจุดจะยังมีข้อบกพร่อง แต่ก็สามารถคาดการณ์ได้เลยว่าผลงานฉบับสมบูรณ์จะสมบูรณ์แบบเพียงใด

……….