เทพอสูรทลายดาราจักร บทที่ 321 ลอบคบชู้ (อ่านฟรี)

บทที่ 321 ลอบคบชู้

นครเทียนล่วน เรือนน้อยดอกสาลี่!

ฉุนอวี๋เยียนนั่งอยู่กลางลานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ครั้นฟังรายงานของฉุนอวี๋หลิงจบ นางกลับนิ่งค้างไปอยู่นานกว่าจะตั้งสติได้ สีหน้าค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นย่ำแย่ขึ้นทุกขณะ

มีคนกว่าห้าสิบคนชนะการประลอง และคนกว่าห้าสิบคนนั้นต่างส่งเทียบเชิญมาถึงมือแล้ว ทั้งยังจ้องตาเป็นมัน รอให้นางไปตามนัดหมาย ไม่ใช่แค่คุณชายห้าสิบกว่าคนนั้นเท่านั้น เวลานี้คนทั้งเมืองเกรงว่าจะกำลังรอคำตอบของนางอยู่กระมัง?

หากนางไม่ไป นางก็จะกลายเป็นคนผิดคำพูด เรื่องนี้จะกลายเป็นรอยด่างบนตัวนาง ติดตัวไปชั่วชีวิตไม่มีวันลบเลือน

แต่หากไป…นางจะกลายเป็นคนเช่นไร? หญิงคณิกาที่ถูกบังคับให้รับแขกหรือ? ห้าสิบกว่าคน ต่อให้วันหนึ่งรับเพียงหนึ่งงาน นางก็ต้องใช้เวลาเกือบสองเดือน

แล้วคนที่ชนะการประลองครั้งนี้เป็นคนแบบใดกัน? ล้วนเป็นคุณชายเจ้าสำราญทั้งสิ้น เป็นเศษเดนที่แม้แต่ยกรองเท้าให้นางยังไม่คู่ควร ให้นางฝืนยิ้มไปประจบอยู่เกือบสองเดือน แค่นึกนางก็คลื่นไส้

นางคือประมุขน้อยแห่งตำหนักเสน่ห์ของวังชิงอีซึ่งเป็นกองกำลังระดับจักรพรรดิ นางคือหนึ่งในอัจฉริยะคู่แห่งทะเลล่วนซิง เป็นคุณหนูชั้นสูงสุดของโลกใบนี้ นางมีวรยุทธ์ถึงขอบเขตจิตวิญญาณสวรรค์พิภพ ครอบครองพลังสายเลือดอันแข็งแกร่งสามสี่อย่าง อีกทั้งเชี่ยวชาญวิชาเสน่ห์ชั้นสูงสุดของโลกนี้

ภารกิจที่นางออกจากสำนักมีสิ่งใด? หนึ่ง เพื่อเชิดชูชื่อเสียงให้วังชิงอี บัดนี้ชื่อเสียงก็ได้เชิดชูแล้วจริงๆ…แต่เป็นชื่อเสีย กลายเป็นตัวตลกให้ผู้คนหัวเราะเยาะ

สอง นางมีไว้เพื่อยั่วยวนเหล่ายอดอัจฉริยะอสูรสวรรค์ของใต้หล้า สร้างความสัมพันธ์อันดี กลายเป็นสะพานเชื่อมระหว่างวังชิงอีกับกองกำลังยิ่งใหญ่ทั้งหลาย

แต่คนห้าสิบกว่าคนนั้น ในสายตานางก็เป็นเพียงปลาเน่าเศษกุ้ง ต่อให้ให้อยู่ตามลำพัง นางยังไม่อยากมองหน้า แม้แต่งานเลี้ยงที่นางจัด คนพวกนี้ก็อาจไม่มีคุณสมบัติพอจะก้าวเข้าประตูด้วยซ้ำ

คนที่นางพอจะชายตามอง อย่างน้อยต้องเป็นผู้ฝึกตนจิตวิญญาณสวรรค์พิภพ!

เป้าหมายสุดท้ายของนาง คือเลือกยอดอัจฉริยะสูงสุดสักคนเป็นคู่บำเพ็ญ ยอดอัจฉริยะผู้นั้นในอนาคตยังมีความหวังอย่างยิ่งที่จะก้าวขึ้นเป็นผู้นำของกองกำลังยิ่งใหญ่สักแห่ง

หากตอนนี้นางต้องไปรับรองคุณชายเจ้าสำราญพวกนั้น ชื่อเสียงนางก็เน่าเละหมดสิ้น แล้วเหล่ายอดอัจฉริยะชั้นสูงจะยังมองนางเข้าตาได้หรือ?

ฉุนอวี๋เยียนนั่งอยู่นาน ก่อนกัดฟันพึมพำด้วยความแค้นเคือง “สมควรตาย…เจียงหานสมควรตาย!”

“ประมุขน้อย!”

ฉุนอวี๋หลิงกล่าวอยู่ข้างๆ “เรื่องเจียงหานค่อยว่ากันทีหลังเถิด ตอนนี้สำคัญคือเราจะตอบโต้เช่นไร? ไม่สู้ปฏิเสธทั้งหมดไปเลย อ้างว่าการประลองครั้งนี้เป็นเหมือนเรื่องล้อเล่น เจียงหานสมคบกับคนกลุ่มหนึ่งจัดฉากประลองปลอม ท่านจึงดูแคลนยิ่งนัก”

ฉุนอวี๋เยียนครุ่นคิดอย่างลังเล ใจหนึ่งยังตัดสินไม่ลง

ยังไม่ทันที่ฉุนอวี๋เยียนจะเลือกทางออก ฉุนอวี๋ซีก็รีบร้อนเดินเข้ามาจากด้านนอก รายงานว่า “ประมุขน้อย ข้างนอกจู่ๆ ก็มีข่าวลือแพร่สะพัดขึ้นสายหนึ่ง”

เปลือกตาฉุนอวี๋เยียนกระตุกวูบ ในใจเกิดลางร้าย นางรีบถาม “ข่าวลืออันใด?”

ฉุนอวี๋ซีหน้าดำคร่ำเครียด “ข่าวลือว่า…ท่านได้ลอบคบชู้มีความสัมพันธ์กับคุณชายชั้นสูงผู้หนึ่งในสามอันดับแรกแห่งทำเนียบดาวรุ่ง ตกลงปลงใจเป็นคู่ครองกันแล้ว ชายของท่านย่อมไม่ยอมให้ท่านไปดื่มกับคนหลายสิบคนเด็ดขาด”

“ปัง!”

ฉุนอวี๋เยียนฟาดฝ่ามือออกไป โต๊ะหยกขาวตรงหน้านางแตกเป็นสี่เสี่ยงในพริบตา ดวงตานางปะทุโทสะดุจคลื่นฟ้าถล่ม นางคำรามอย่างเสียสติ

“รังแกกันเกินไป! เจียงหาน! ข้าผู้นี้ เจ้าวัง ไม่ฆ่าเจ้า ขอสาบานว่าจะไม่เป็นคน!”

“ตูบ!”

ฉุนอวี๋หลิงกับฉุนอวี๋ซีตกใจจนขาอ่อน ทรุดคุกเข่าลงกับพื้น ใบหน้าล้วนเต็มไปด้วยความหวาดผวา ทั้งสองรู้ดีว่าเหตุใดฉุนอวี๋เยียนจึงเดือดดาลถึงเพียงนี้!

เพราะ…ข่าวลือนี้มันพิษร้ายเกินไป!

ข่าวลือเป็นสิ่งแพร่เร็วที่สุด และเป็นสิ่งที่ผู้คนเชื่อได้ง่ายที่สุด เกรงว่าตอนนี้ข่าวลือนี้คงกระจายไปทั่วทั้งเมืองจนเป็นที่โจษจันแล้ว

ข่าวลือนี้ร้ายกาจยิ่งนัก มันบอกว่าฉุนอวี๋เยียนได้ตกลงปลงใจเป็นคู่ครองกับคุณชายผู้หนึ่งในสามอันดับแรกแห่งทำเนียบดาวรุ่ง เป้าหมายจำกัดอยู่เพียงสามคน แถมยังเป็นอัจฉริยะอสูรสวรรค์ระดับหัวแถว ยิ่งทำให้ผู้คนเชื่อสนิทใจ

เหตุใดฉุนอวี๋เยียนจึงเป็นที่หมายปองนัก? เพราะนางเพิ่งออกจากสำนัก ยังไร้เจ้าของ ยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง ป้ายทองของตำหนักเสน่ห์ทำให้นางกลายเป็นคู่ร่วมเตียงในอุดมคติของบุรุษทั้งปวง

ยิ่งไปกว่านั้น สตรีแห่งตำหนักเสน่ห์เมื่อแต่งออกเรือนแล้ว จะซื่อสัตย์ยิ่งนัก ไม่เคยมีเรื่องผิดประเวณีให้ปรากฏเลยแม้แต่ครั้งเดียว ด้วยเหตุนี้เอง สตรีแห่งตำหนักเสน่ห์จึงเป็นที่หมายปองยิ่งนัก ผู้ใดเล่าจะไม่อยากครอบครองหญิงงามล่มเมืองผู้เย้ายวนถึงขีดสุด เป็นคู่นอนชั้นเลิศ และยังภักดีต่อผู้เป็นนายอย่างเด็ดขาด? บัดนี้กลับมีข่าวลือแพร่ออกมาว่า ฉุนอวี๋เยียนได้ปลงใจผูกพันกับคุณชายผู้หนึ่งเป็นคู่ครองตลอดชีวิต แล้วยังลอบคบชู้มีความสัมพันธ์กันแล้ว? คำว่า “ลอบคบชู้” นั้นหมายความว่า ฉุนอวี๋เยียนมิใช่หญิงพรหมจรรย์อีกต่อไป เช่นนั้นมูลค่าของนางย่อมตกฮวบอย่างหนัก

นางสามารถออกมาหักล้างข่าวลือได้! แต่ปัญหาคือ หากหักล้างแล้ว นางจะไม่ต้องไปทำตามคำมั่นหรือ? ไม่ต้องไปดื่มสุรากับคุณชายกว่าห้าสิบคนนั้นหรือ? แล้วจึงพิสูจน์ว่านางมิได้ลอบคบชู้มีความสัมพันธ์กับปีศาจผู้ใด! ดังนั้นข่าวลือนี้จึงอาบยาพิษอย่างยิ่ง มันกำลังบีบให้นางต้องไปดื่มสุรา บีบให้นางต้องรับแขก

หากนางไม่ไปดื่มสุรากับคนหลายสิบคนนั้น ก็เท่ากับยอมรับโดยอ้อมว่า บุรุษของนางไม่อนุญาต นางมีเจ้าของแล้ว ข่าวลือเช่นนี้แพร่ออกมาในยามนี้ นอกจากเจียงหานและพวก นางก็คิดไม่ออกว่าใครจะกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนั้น จะว่างจนทำเรื่องน่าเบื่อเช่นนี้ได้

“หลิงเอ๋อ!”

ครู่ต่อมา ฉุนอวี๋เยียนกัดฟันแน่นเอ่ยว่า “เจ้าไปปล่อยข่าวออกไป บอกว่าเรื่องนี้เป็นข่าวลือ ข้าฉุนอวี๋เยียนไม่มีทางลอบคบชู้มีความสัมพันธ์กับบุรุษผู้ใด ข้าฉุนอวี๋เยียนคำไหนคำนั้น หนักดั่งทองพันชั่ง สิ่งที่รับปากไว้ย่อมทำให้ได้แน่นอน!”

ไม่มีทางเลือก! เพื่อรักษาเกียรติยศของตน เพื่อพิสูจน์ว่านางมิได้ลอบคบชู้มีความสัมพันธ์กับบุรุษ นางทำได้เพียงไปรับรองคนหลายสิบคนนั้น เพื่อยืนยันว่าบัดนี้นางยังเป็นดอกไม้งามไร้เจ้าของ ฉุนอวี๋หลิงรีบลงไปจัดการอย่างรวดเร็ว สีหน้าของฉุนอวี๋เยียนยิ่งนานยิ่งหม่นคล้ำ ไม่ว่าอย่างไรหากต้องรับแขกต่อเนื่องหลายสิบงาน ชื่อเสียงบริสุทธิ์ของนางย่อมมัวหมอง มูลค่าตกต่ำลงมาก เกรงว่าแม้แต่พวกอัจฉริยะปีศาจตัวจริงก็จะดูแคลนนางแล้ว

“ในวังยังไม่ส่งข่าวกลับมาอีกหรือ?”

นางนั่งหน้าตึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทอดสายตาไปทางฉุนอวี๋ซีแล้วถามว่า “เรื่องของเจียงหลี่ ยังไม่มีข่าวหรือ?”

“ยังไม่มี!”

ฉุนอวี๋ซีตอบว่า “ท่านก็ทราบ ศิษย์ใหม่ที่เข้าวังล้วนต้องเปลี่ยนชื่อ เจียงหลี่ในเมื่อเป็นท่านหญิงชิงอีพากลับมา โดยทั่วไปย่อมกลายเป็นศิษย์ของท่านหญิงชิงอีผู้นั้น ทางตำหนักวิญญาณก่อนศิษย์จะออกจากเขา ข้อมูลทั้งหมดล้วนปิดเป็นความลับ ข้ากำลังจัดคนไปสืบถามอยู่”

“หึ!”

ฉุนอวี๋เยียนแค่นเสียงเย็น เอ่ยว่า “เร่งสืบให้ชัด หากเป็นเพียงศิษย์สามัญ ก็ให้ทางวังพาตัวเจียงหลี่กลับมา ข้าจะให้เจียงหานชดใช้ราคาของเรื่องวันนี้ ข้าจะแล่เนื้อพันมีดหมื่นคมเขา!”

“รับคำสั่ง!”

ฉุนอวี๋ซีถอยออกไป ฉุนอวี๋เยียนสูดลมหายใจลึกหนึ่งครา ดวงตางามฉายประกายสังหารปิดไม่มิด นางกัดฟันคำรามต่ำ “เจียงหาน เพียงรอก่อน เจ้าวังผู้นี้จะฆ่าเจ้า ต้องฆ่าเจ้าให้ได้!”

ฉุนอวี๋หลิงจัดคนไปปล่อยข่าวอย่างรวดเร็ว ข่าวสารแพร่กระจายไปทั่วนครเทียนล่วนในพริบตา แล้วค่อยๆ ส่งต่อไปยังยอดเขาต่างๆ ภายนอก เดิมทีทั้งนครเทียนล่วนและยอดเขาต่างก็ถกเถียงเรื่องนี้กันอยู่แล้ว ครั้นข่าวแพร่ออกไปยิ่งคึกคักกว่าเดิมหลายส่วน คุณชายหลายสิบคนนั้นเดิมทีอึดอัดใจเพราะข่าวลือ พอได้รับข่าวกลับดีใจถ้วนหน้า เรื่องวุ่นวายวันนี้พวกเขารู้สึกว่าขาดทุนยับ แต่บัดนี้ดูเหมือนยังมีผลดีอยู่บ้าง อย่างน้อยได้ดื่มสุรากับฉุนอวี๋เยียนตามลำพังสักมื้อ ต่อไปก็มีทุนไว้คุยโวไม่ใช่หรือ?

ทัวป๋าสงกลับหม่นหมองอยู่บ้าง เมื่อวานเขาชนะเจียงหานจนชื่อเสียงโด่งดัง ยังได้อยู่กับฉุนอวี๋เยียนตามลำพังหนึ่งชั่วยาม คืนนั้นแม้ยามหลับฝันก็หวานชื่น ทว่าบัดนี้กลับพบว่า เขาก็กลายเป็นหนึ่งในตัวตลกเช่นกัน

ผู้ที่เดือดดาลที่สุดแท้จริงคือหวังยง เพราะคนที่ขึ้นประลองกับเจียงหานล้วนชนะ มีเพียงเขาที่แพ้ เขายังเป็นยอดฝีมือบนทำเนียบดาวรุ่ง พวกคุณชายไร้ค่าเหล่านั้นยังชนะได้ แต่เขากลับแพ้เจียงหาน นั่นไม่เท่ากับบอกว่าเขายังสู้พวกไร้ค่าไม่ไหวหรือ?

“รังแกกันเกินไป รังแกกันเกินไป!”

หวังยงได้ข่าวแล้ว อยู่คนเดียวในลานเรือนทุบทำลายข้าวของอยู่ทั้งบ่าย ยิ่งคิดยิ่งเดือดดาล จึงคำรามลั่นว่า “เจียงหาน ไอ้สารเลว! เหตุใดเจ้ารับหินวิญญาณของคนอื่น แต่ไม่มาหาข้ารับหินวิญญาณ? เจ้าดูแคลนข้าหรือ? หา!?”