เทพอสูรทลายดาราจักร บทที่ 267 ระเบิดทำลายล้าง (อ่านฟรี)

บทที่ 267 ระเบิดทำลายล้าง

“ปัง!”

พลุสัญญาณแตกบานกลางอากาศ พลุสัญญาณนี้ต่างจากพลุสัญญาณทั่วไป โดยปกติมีเพียงแสงขาว แต่ของนี้กลับเป็นแสงแดง “เป็นพลุสัญญาณที่พวกเซินโม่ปล่อย!”

ผู้ฝึกตนวัฏจักรวิญญาณที่อยู่ละแวกใกล้เคียงล้วนฮึกเหิมขึ้นทันที พวกที่อยู่ไกลก็นั่งเรือเหาะมา พวกที่อยู่ใกล้ก็กระโจนลงตรงๆ พุ่งไปยังเขตที่ปล่อยพลุสัญญาณ

“หืม?”

บนเรือเหาะล่องหนลำหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปกว่าสิบลี้ ซืออวี้และพวกถูกทำให้ตื่นตัว หลิ่วซิงเหอแววตาวาบขึ้น เอ่ยว่า “นี่คือพลุสัญญาณฉุกเฉิน น่าจะเป็นผู้ฝึกตนวัฏจักรวิญญาณจากยอดเขาเซียนลู่ปล่อย”

“ไป!”

ซืออวี้โบกมืออย่างรวดเร็ว เรือเหาะฉีกอากาศพุ่งออกไป เหล่าคุณชายคุณหนูบนเรือเดิมทีซบเซาไร้เรี่ยวแรง บัดนี้กลับมีชีวิตชีวาขึ้นในพริบตา ละครใหญ่ครั้งนี้กำลังจะปิดฉากแล้วหรือ? จอมสังหารผู้นั้นกำลังจะร่วงดับเสียทีหรือ?

“ฟิ้ว!”

พวกเซินโม่ทั้งห้าคนพุ่งบ้าคลั่งเข้าไปทางเจียงหาน อาวุธในมือแต่ละคนส่องประกายเย็นเยียบ ต่างเริ่มเตรียมปลดปล่อยพลังสายเลือด พวกเขาตั้งใจทุ่มสุดกำลัง ใช้พลังสายเลือดที่แข็งแกร่งที่สุดฟาดสังหารเจียงหานในกระบวนเดียว

“ตาย!”

ร่างเจียงหานถูกแรงสั่นสะเทือนกระแทกให้เผยตัว เขาเห็นพวกเซินโม่ทั้งห้าพุ่งเข้ามาอย่างดุดัน ในใจไร้ความลังเลแม้แต่น้อย เขาระดมพลังงานสายฟ้าภายในแก่นวิญญาณภูผามหาสมุทรอย่างบ้าคลั่งตั้งแต่แรกสัมผัส เขารับรู้ได้ว่าลมหายใจของเซินโม่แข็งแกร่งยิ่งนัก เป็นไปได้สูงว่าอยู่ราวขอบเขตวัฏจักรวิญญาณชั้นเจ็ดแปด หรืออาจถึงขั้นผู้ฝึกตนวัฏจักรวิญญาณขั้นสูงสุด ดังนั้นเขาจึงไม่เก็บงำแม้แต่น้อย ดึงพลังธาตุสายฟ้าทั้งหมดจากแก่นวิญญาณภูผามหาสมุทรออกมา

“มังกรสายฟ้ากัมปนาท!”

เขาคำรามลั่น ฟาดมือข้างเดียวขึ้นสู่ฟ้า พลังงานสายฟ้านับไม่ถ้วนรวมตัวกัน ก่อรูปเป็นมังกรอัสนีมหึมาทะยานขึ้นสู่เวหา

“อึก…”

ชั่วขณะที่มังกรอัสนีก่อตัว เซินโม่สะท้านวูบจากก้นบึ้ง หัวใจสั่นไหว ผู้ฝึกตนวัฏจักรวิญญาณอีกสี่คนด้านหลังยิ่งรู้สึกหวาดผวาอย่างไร้สาเหตุ ราวกับภัยมรณะกำลังคืบคลานเข้ามา สายตาทั้งห้าคนเผลอไผลตามมังกรอัสนีเงยขึ้นมองไปบนฟ้า

“อ๊าว~”

มังกรอัสนีคำรามกลางอากาศ เสียงกึกก้องจนเหมือนเจาะโลหะแยกศิลา สะเทือนถึงจิตวิญญาณ ผู้ฝึกตนที่พุ่งเข้ามาใกล้ๆ ล้วนได้ยินกันถ้วนหน้า ทุกคนหันสายตาไปยังมังกรอัสนีมหึมาบนฟ้า

“เปรี้ยง!!!”

ในเวลานั้นเอง สายฟ้าหนึ่งเส้นผ่าลงมาจากฟ้าพอดี ราวกับถูกมังกรอัสนีชักนำ กลับไหลบ่ามารวมทางนี้ แล้วหลอมรวมเข้ากับมังกรอัสนีในชั่วพริบตา

“อ๊าว!!!”

มังกรอัสนีคำรามอีกครั้ง ก่อนแปรเป็นลำแสงพุ่งหวีดลงมา ความเร็วของมันเร็วเกินต้าน เพียงพริบตาก็มาถึงเหนือศีรษะเซินโม่และพวก

“ไม่ดีแล้ว!”

ดวงตาเซินโม่เบิกกว้างกะทันหัน ทั้งกายใจสั่นสะท้าน ผู้ฝึกตนวัฏจักรวิญญาณอีกสี่คนข้างกายหน้าซีดเผือดดุจหิมะ มังกรอัสนีพุ่งลงมาพร้อมกลิ่นอายทำลายฟ้าดิน ทำให้วิญญาณพวกเขาสั่นระริก! วินาทีนั้น ต่อให้เป็นเซินโม่ก็ยังรู้สึกว่าตนเล็กจ้อยนัก ราวกับยามเป็นเด็กแล้วเห็นภูเขามหึมากดทับลงมา

“วูบ~”

ปฏิกิริยาของเซินโม่และพวกยังนับว่าเร็ว สามคนหยิบยันต์ป้องกันระดับสวรรค์ออกมา อีกสองคนให้เกราะศึกปรากฏคลุมกาย ส่วนเซินโม่ยังรวมตัวเป็นเงาร่างอสูรยักษ์อันน่าสะพรึง แล้วซัดขึ้นไปต้านมังกรอัสนี

“เปรี้ยง!”

มังกรอัสนีมหึมาครอบคลุมเซินโม่และพวกทั้งหมดไว้ พลังอันบ้าคลั่งฉีกเงาร่างอสูรยักษ์ที่เซินโม่รวมขึ้นจนแหลกเป็นผุยผง ม่านแสงคุ้มกันที่เกิดจากยันต์ป้องกันระดับสวรรค์ รวมถึงเกราะศึกบนร่างพวกเขา ล้วนถูกฉีกขาดในชั่วพริบตา

“ตูม!”

เสียงระเบิดน่าสะพรึงดังสนั่น พื้นดินถูกถล่มเป็นหลุมลึกที่ใหญ่กว่าครั้งก่อนซึ่งเคยถล่มเซินถูฮ่าวหลายเท่า เซินโม่ทั้งห้าถูกอัดลงไปในหลุมนั้นทั้งหมด เป็นตายอย่างไรไม่อาจรู้ได้ พื้นดินในรัศมีหลายสิบลี้สั่นสะเทือนรุนแรง ควันเขียวสายแล้วสายเล่าลอยขึ้น อีกทั้งหยาดฝนถูกระเหยกลายเป็นหมอกขาว พวยพุ่งขึ้นเป็นกลุ่มหนาทึบ ปกคลุมพื้นที่รอบๆ หลายร้อยจั้งโดยรอบ

“อ๊าก!”

หยวนอิงอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย ทว่าเขาเป็นเพียงผู้ฝึกตนแก่นวิญญาณภูผามหาสมุทร จึงถูกคลื่นกระแทกอันน่าสะพรึงระเบิดกระเด็น ร่างยังลอยอยู่กลางอากาศก็ถูกแรงสั่นสะเทือนกระชากชีวิตดับดิ้นต่อหน้าต่อตา หอคอยล่าวิญญาณในมือเขาถูกสั่นจนแตกละเอียด แยกเป็นเสี่ยงๆ

“ซี่ซี่~”

ไกลออกไป มีกองกำลังย่อยสี่ห้าชุดกำลังพุ่งเข้ามา เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงระเบิดอันน่าหวาดผวาทางนี้ ต่างหยุดฝีเท้าพร้อมกัน หลายคนตกใจจนหมอบราบกับพื้น ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย

“นี่…นี่…นี่…”

ซืออวี้ หลิ่วซิงเหอ หลิ่วซิงเยว่ และคนอื่นๆ ตะลึงงัน พวกนางมองเห็นมังกรอัสนีมหึมาทะยานขึ้นฟ้าจากระยะไกล เห็นมังกรอัสนีแบกกลิ่นอายทำลายฟ้าดินกระแทกลงมา และยังเห็นหมอกขาวหนาทึบพวยพุ่งเป็นระลอก นอกจากผู้อาวุโสป๋อแล้ว ทุกคนล้วนตกตะลึงจนพูดไม่ออก

บัดซบเอ๊ย…

นี่คือการโจมตีที่ผู้ฝึกตนแก่นวิญญาณภูผามหาสมุทรปล่อยออกมางั้นหรือ?

ผู้อาวุโสป๋อมุมปากกระตุกเล็กน้อย เขาเงยตามองฟ้า คิ้วบางขมวดนิดๆ แล้วพึมพำว่า “พลังสายเลือดธาตุสายฟ้านี่…ไปเกี่ยวดึงอัสนีสวรรค์ลงมาหรือ? เป็นเรื่องบังเอิญ หรือจงใจเกี่ยวดึงกันแน่? หากจงใจได้จริง พลังสายเลือดนี้ก็ผิดธรรมดาเกินไป…”

ผู้อาวุโสป๋ออยู่ในขอบเขตจิตวิญญาณสวรรค์พิภพ สายตาย่อมสูงส่ง การโจมตีเมื่อครู่นี้ที่ทรงอานุภาพถึงเพียงนั้น แท้จริงเพราะตอนมังกรอัสนีทะยานขึ้นฟ้า บังเอิญหลอมรวมเข้ากับสายฟ้าที่ผ่าลงมาจากเบื้องบนพอดี ไม่เช่นนั้นพลังย่อมไม่มีทางรุนแรงได้ถึงขนาดนี้

“ซี่ซี่!”

บนฟ้า เรือเหาะหลายลำบินมาอย่างรวดเร็ว เซินซวีและพวกมองหมอกขาวที่พวยพุ่งไม่หยุด ต่างทำตัวไม่ถูก รู้สึกเหมือนจะรุกก็ไม่กล้า จะถอยก็ไม่ลง เรือเหาะจำนวนมาก รวมถึงผู้ฝึกตนวัฏจักรวิญญาณที่กำลังเร่งมาทางนี้ ต่างชะลอความเร็วลงเล็กน้อย

การโจมตีอันน่ากลัวเช่นนี้ ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตวัฏจักรวิญญาณที่อยู่ ณ ที่นั้นทั้งหมด ก็ไม่มีใครมั่นใจว่าจะรับไหว แม้แต่เซินซวีผู้ฝึกตนวัฏจักรวิญญาณขั้นสูงสุด เขายังรู้สึกว่า ต่อให้รอดมาได้ด้วยโชค ก็ต้องบาดเจ็บสาหัสแน่นอน

เจียงหานมีพลังรบถึงเพียงนี้เชียวหรือ? พลังสายเลือดนี้ปล่อยต่อเนื่องได้หรือไม่? หากปล่อยได้ต่อเนื่อง พวกเขาบุกไปก็ไม่ต่างจากไปตาย!

“ปัง!”

เจียงหานเองก็ถูกคลื่นกระแทกอันมหาศาลซัดกระเด็น บาดเจ็บจนเลือดคั่งค่อยๆ เอ่อล้นจากปาก เขารีบยันตัวลุกขึ้น มองหมอกขาวที่ปั่นป่วนอยู่ไกลๆ ในดวงตามีแววตกใจระคนสงสัย

เหตุใดอิทธิฤทธิ์ของมังกรสายฟ้ากัมปนาทถึงเหมือนพลังเพิ่มขึ้นสองสามเท่า? หรือเป็นเพราะเมื่อครู่บังเอิญมีสายฟ้าผ่าลงมาพอดี?

“ยังกล้าตามล่าอีก ฆ่าไม่ละเว้น!”

ไม่ว่าเหตุใด เจียงหานก็ไม่กล้าอยู่ต่อ เขาปาดเลือดที่มุมปาก ร่างพุ่งทะยานขึ้นฟ้า คำรามก้องหนึ่งเสียง ก่อนจะแปรเป็นสายลมอ่อนลอยจากไป

ฟึบ ฟึบ ฟึบ!

สายตานับไม่ถ้วนพุ่งจับไปยังเจียงหานกลางอากาศ ใกล้ๆ มีผู้ฝึกตนวัฏจักรวิญญาณถึงเจ็ดแปดคน เซินซวีอยู่ห่างเจียงหานเพียงกว่าหนึ่งลี้ ทว่าไม่มีผู้ใดกล้าพุ่งเข้าไป

ทุกคนทำได้เพียงมองเจียงหานแปรเป็นสายลมหายลับไปต่อหน้า ในดวงตาทุกคู่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความพรั่นพรึงอย่างเข้มข้น

“ผู้ฝึกตนแก่นวิญญาณภูผามหาสมุทรขั้นเก้า?”

ผู้อาวุโสป๋อเหลือบมองจากไกลๆ แล้วกล่าวเสียงเบา “คุณหนูอวี้ เด็กคนนี้อายุยังน้อย อยู่เป็นเพียงผู้ฝึกตนแก่นวิญญาณภูผามหาสมุทรกลับปล่อยการโจมตีได้รุนแรงถึงเพียงนี้ นับเป็นอสูรสวรรค์โดยแท้”

ซืออวี้มองทิศที่เจียงหานหายไป แววตาซับซ้อนอยู่บ้าง นางหันไปมองผู้อาวุโสป๋อ พลันลิ้มรสความหมายลึกในถ้อยคำของเขา ผู้อาวุโสป๋อกำลังเสียดายพรสวรรค์ วังเฟยเซียนสังกัดหอวั่งเยว่ หอวั่งเยว่าสังกัดเขามารกระบี่ หากนับตามสายแล้ว เจียงหานก็ถือเป็นอัจฉริยะของเขามารกระบี่เช่นกัน

“เฮ้อ…”

ซืออวี้ถอนใจแผ่วๆ ส่ายหน้าแล้วกล่าว “เจียงหานฆ่าคนมากเกินไป เรื่องนี้ใหญ่โตเกินควบคุม เกรงว่าจะเก็บไม่อยู่แล้ว”

ซืออวี้เป็นหลานสาวของซืออู๋เจี้ยนจริง เรื่องทั่วไปหอวั่งเยว่คงให้เกียรตินาง แต่คราวนี้เรื่องราวปั่นป่วนถึงเพียงนี้ ต่อให้นางออกหน้า ก็ไม่มีความหมายใดๆ เซินเทียนเป้าหากไม่ฆ่าเจียงหาน ย่อมไม่มีวันยอมเลิกรา

“ฟิ้ว!”

รออยู่ครู่หนึ่ง เซินซวีและพวกสุดท้ายก็ยังต้องกัดฟัน ควบคุมเรือเหาะมุ่งหน้าไปยังใจกลางสมรภูมิ หมอกทางนี้จางลงไปบ้างแล้ว ผู้คนทั้งหลายกระโจนร่อนลงไป ทว่ากลับพบว่าในหลุมลึกเหลือเพียงศพไหม้เกรียมอยู่ห้าร่าง เซินโม่และพวกทั้งหมดถูกมังกรสายฟ้ากัมปนาทถล่มสังหารสิ้น

“กลับไป!”

เซินซวีหน้าคล้ำเขียวราวเหล็ก เขาจ้องศพทั้งห้าด้วยแววตาแข็งกร้าว ก่อนโบกมือกล่าวว่า “พาเซินโม่พวกนั้นกลับยอดเขาเซียนลู่ การไล่ล่าต่อไปไร้ความหมายแล้ว ทำได้เพียงเชิญประมุขยอดเขาหลายท่านตัดสินใจ”

เจียงหานลงมือครั้งเดียวก็สังหารผู้แข็งแกร่งขอบเขตวัฏจักรวิญญาณได้ถึงห้าคน ใครจะรู้ว่าเขายังมีความสามารถปลดปล่อยการโจมตีเช่นนั้นได้อีกหรือไม่? เซินซวีกลัวแล้ว เขาไม่กล้าใช้ชีวิตคนไปถมต่ออีก ยอดเขาเซียนลู่ครานี้ตายไปไม่น้อย หากดันทุรังต่อ เกรงว่าศิษย์ทั้งหมดจะถูกเจียงหานฟันสังหารจนสิ้นไม่เหลือ