เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 51 เจ้าจงมุ่งมั่นอีกครั้ง!

บทที่ 51 เจ้าจงมุ่งมั่นอีกครั้ง!

บทที่ 51 เจ้าจงมุ่งมั่นอีกครั้ง!


บทที่ 51 เจ้าจงมุ่งมั่นอีกครั้ง!

 

“......”

ซางโฮ ได้รับชัยชนะจากการต่อสู้ครั้งนี้

ในตรงข้ามกับเขา จื่อเฟิน เขาก็เดินออกมาจากที่นั้น

"ข้าแพ้จนได้!"

จื่อเฟิน เงยหน้าขึ้นและหัวเราะอย่างขมขื่น อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้รู้สึกถึงความขายหน้าเลยซักนิด

เพราะยังไงแพ้ก็แค่แพ้แค่นั้นเองในความคิดของเขา

ทั้งสองคนคุยกันขณะที่กำลังออกจากอาคาร ซางโฮพูด "ข้าว่าด้วยพลังของเจ้านั้น ข้าเชื่อว่าเจ้าไม่ได้ด่อยไปกว่าคนอื่นๆหรอกอย่างเจ้าสามารถชนะคนจำนวนมากได้อย่างง่ายดายอย่างแน่นอน ... "

จื่อเฟิน ยิ้มและพูดว่า "ใช่ ถ้าเทียบแล้วความสามารถในการกำเนิดพลังของข้าแล้วอาจจะเป็นอันดับสุดท้าย แต่อันดับความแข็งแกร่งโดยรวมของข้านั้น..... "

จื่อเฟิน เพียงแค่ยิ้ม

เมื่อวิดีโอถูกเผยแพร่สู่สาธารณะแล้วทุกคนก็รู้เรื่องทั้งหมดของการต่อสู้นี้ ทำให้บางคนถึงกับไม่เชื่อในสายตาตัวเอง!

เมื่อ จื่อเฟิน ล้มเหลว ก็มีท้าทายจากนักเรียนคนอื่นๆเข้ามาแทนที่เขา

คราวนี้สไตล์และความสามารถในการต่อสู้ของ ซางโฮ ได้รับการเห็นชัดเจน คนที่ก้าวขึ้นมาก็เป็นคนที่แข็งแกร่งเหมือนกัน มั่นใจคนนี้เขาต้องพิสูจน์ตัวโดยการจะเอาชนะซางโฮให้ได้

"ซางโฮ..ข้าขอท้าต่อสู้กับเจ้า!"

ซางโฮมองไปทีเขาแล้วซางโฮก็รุ้สึกตกใจว่ามีคนมาขอท้าเขาอีกแล้วงั้นหรือ?

 

ถ้าเขาชนะอีก ก็จะต้องมีคนอื่นๆโผล่มาอีกงั้นหรือ? "

เรื่องตลกสิ้นดี! ข้าไม่มีเวลาเล่นกับพวกเจ้าหรอกนะ "ไปเล่นที่อื่นไป!"

คำพูดลอยจากซางโฮและทันใดนั้นเขาจึงตัดใจสินไม่รับคำท้าจากใครทั้งสิ้น ถือว่าทุกอย่างเป็นอันจบ เพราะซางโฮคิดว่าสู้ไปก็เหนื่อยป่าวๆ เขาจึงขอไปพักผ่อนดีกว่า แต่เขาก็ยังเหลือบทเรียนที่เขาะต้องสานต่อให้จบ

"ตอนนี้มีข้าได้เรียนไปแล้วสองบทจากแค่สี่บทเท่านั้น หลังจากที่ข้าทำครบถ้วนแล้วตัวเลือกนี้จะพร้อมใช้งาน ดูเหมือนว่าข้าต้องเร่งมือแล้วหละ "ซางโฮวพูดกับตัวเองและเปิดข้อความที่ถูกส่งถึงเขาตอน 16:00…...เทคนิคการต่อสู้!

"16.00 น. มันยังเร็วเกินไป ... "

ซางโฮครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากที่เข้าร่วมในดัชนีความสามารถ ในตอนเช้านี้และหลังจากนั้นเขาก็ต่อสู้กับ จื่อเฟิน ตอนกลางวัน และในขณะนี้

เขากำลังเดินไปที่โรงอาหาร จิตใจของซางโฮเริ่มปั่นป่วนกับหลายๆเรื่องในหัว

ตอนที่ระหว่างการต่อสู้กับ จื่อเฟิน ซางโฮ ได้ค้นพบเกี่ยวกับความสามารถของ จื่อเฟิน อย่างนึง แต่เนื่องจากสภาพแวดล้อมแบบเสมือนจริงนั้น เขาไม่สามารถดูได้อย่างละเอียดมากเท่าไหร่นัก แต่ถ้ามันอยู่ในสถานการณ์จริงๆละก็ข้าอาจจะสามารถเข้ามึงมันได้ก็ได้ ...

 

เมื่อ ซางโฮ คิดถึงเรื่องนี้ เขาเลยตัดสินใจส่งข้อความไปหา จื่อเฟิน เพื่อชวนมากินอาหารร่วมกัน

โรงอาหาร

ทั้งสองคนคุยกันขณะที่กินอาหารกลางวัน จื่อเฟิน ได้พูดถึงว่า เขาเป็นนักเรียนเก่าที่อยู่นานที่สุดในกลุ่มคัดเลือกโดยธรรมชาติ ถึง 5 ปีเลยทีเดียว! ซึ่งเพื่อนๆของเขาไปเข้าไปสู่ วิทยาลัยเหิ่นจางกันเกือบทั้งหมดแล้ว!

ซางโฮรู้สึกประหลาดใจกับเรื่องนี้ เรียนซ้ำ 5 ปี มันเป็นเวลาที่นานมาก

แต่นั่นไม่ใช่เรื่องกังวลหลักของเขา ในขณะคุยอยู่ครึ่งทาง ซางโฮ เปลี่ยนหัวข้อเป็นความสามารถในการกำเนิดพลังของเขา "เทคนิคการเจาะเกราะของเจ้ามีความแข็งแกร่งมากเลย แต่ข้าว่าเจ้ายังใช้งานในทิศทางที่ผิดอยู่"

"เจ้าหมายความว่ายังไง?" จื่อเฟิน ขมวดคิ้ว

เพราะว่าเวลาเขาป้องกันเพื่อชาร์ทพลังหมัดของเจ้านั้น ใช่มันอาจจะเป็นการโจมตีที่รุนแรงมาก แต่เจ้าลืมคิดว่าไปว่าระหว่างนั้นเขาก็ต้องใช้เสียพลังงานในส่วนนั้นมากเช่นกัน มันเป็นจุดอ่อนของเจ้า"

จื่อเฟิน รู้สึกอับอายขึ้นทันที

เพราะสิ่งที่ ซางโฮ พูดนั้นมันถูกต้อง ช่องว่างของการต่อสู้ระหว่างพวกเขานั้นห่างกันเกินไป!

ซางโฮจึงเงยหน้าขึ้นมอง จื่อเฟิน และพูดว่า"เพื่อเพิ่มความแข็งแรงโดยรวมของเจ้านั้นวิธีที่ดีที่สุดคือการเพิ่มสมรรถภาพทางกายและเทคนิคการต่อสู้เท่านั้นถึงจะทำให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้นได้"

จื่อเฟิน ยิ้มแบบขมขื่น "ในความเป็นจริง ข้าก็พอจะรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่แล้วแหละ แต่การทำเช่นนั้นในชีวิตจริงเป็นเรื่องยากเกินไปสำหรับข้า"

"ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น?" ซางโฮ เริ่มสนใจเข้าแล้ว

จื่อเฟิน พูดต่อว่า "เพราะมันยากเกินไปไง ในแรกเริ่มของการเปลี่ยนแปลงร่างกายข้ามาจากการที่ข้าใช้ยาเสพติดเหล่านั้นในการฟื้นฟูร่างกายและมันทำให้ข้าสามารถรับคะแนนได้ถึง 200 คะแนน และเทคนิคการต่อสู้ของข้าก็พุ่งขึ้นไปถึง 200 คะแนน เช่นกัน ยังไงก็ตามการเพิ่มประสิทธิภาพของร่างกายมันก็มีปัญหาใหญ่อยู่อย่าง…. "

"เพราะว่ายาเสริมสร้างความแข็งแกร่งในขั้นปานกลางและขั้นสูงนั้นมีราคาแพงเกินไป แม้แต่เทคนิคการต่อสู้ของทหารก็มีราคาแพงมากเหมือนกัน "จื่อเฟิน ถอนหายใจ" ถ้าข้าต้องทำงานเพื่อแลกกับสิ่งของเหล่านั้นอย่างน้อยต้องใช้เวลาหนึ่งปีถึงจะได้ ถ้าข้าได้ยานั้นมาละก็ ข้าเชื่อว่าระดับสมรรถภาพทางกาย 200 คะแนน ของข้านั้นจะต้องพุ่งสูงถึง 400 คะแนนได้อย่างแน่นอน! "

"ที่เจ้าทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อคะแนนอย่างนั้นหรือ?" ซางโฮ เข้าใจในที่สุด

เนื่องจากสอบเข้าวิทยาลัยเหิ่นจางนั้น!

การสอบเข้ามหาวิทยาลัยค่อนข้างคล้ายกับการสอบแบบจำลอง ไม่ใช่การต่อสู้โดยตรงดังนั้นถ้า จื่อเฟิน เพิ่มดัชนีความสามารถของเขาละก็ แน่นอนเขาจะต้องสามารถสอบผ่านอย่างแน่นอน

แต่ดูเหมือนว่าเขาไม่สนใจคำถามที่นี่

"แม้ว่าข้าจะไม่ค่อยคุ้นเคยกับชั้นเรียนคัดเลือกโดยธรรมชาติมากนัก ซางโฮพูดเบา ๆ ว่า "ถ้าเจ้าเดินไปตามเส้นทางเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับตัวเอง เจ้าจะต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้า! "

จื่อเฟิน หยุดชะงักสิ่งที่ซางโฮพูดมันทำให้เขารู้สึกเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์อีกครั้งหนึ่ง

ใช่! ข้าจะต้องแก้ไขในจุดบอดนี้ิสินะ!

 

จื่อเฟิน รู้สึกสดใสขึ้นมาเหมือนเป็นคนใหม่ เขาไม่เคยคิดว่าทำพูดของซางโฮจะทำให้คนโง่ๆอย่างเขา รู้สึกเหมือนได้ตื่นขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ในช่วงปีที่สามของเขา เขาเพิ่มความสามรถจากระดับ 9 จุดเป็น 13 จุด และได้กลายเป็นเจ้าชายแห่งการต่อสู้ระยะใกล้ชิด แต่เขานั้นพลาดโอกาสที่จะลงทะเบียนเรียนในวิทยาลัยเหิ่นจาง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่คราวนี้ ... มันดูเหมือนว่าเขาได้เห็นแสงแห่งความหวังอีกครั้ง

จื่อเฟินเขาเริ่มต้นใหม่และวางแผนอนาคตของเขาอีกครั้ง

ในการพูดคุยกับพวกเขาในครั้งนี้ไม่ได้แค่เรียก จื่อเฟิน มาเพื่อปรับความคิดเพียงแค่นั้นหรอก แต่มีอีกนัยยะหนึ่งที่แฝง คือ ซางโฮนั้นเขาได้ทำการวิเคราะห์ความสามารถของเขาไปในระหว่างนั้นด้วย ซึ่งจะถือว่าเป็นข้อมูลแลกเปลี่ยนความรู้กันละกันนะ ฮ่าฮ่าฮ่า (ซางโฮก็เจ้าเลย์ไม่เบานะเนี้ย!!)

 

"การวิเคราะห์รูปแบบเริ่มต้น!"

*

*

*

*

*

*

*

*****เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อ โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ******

สำหรับผู้ที่ชอบนิยายเรื่องผมที่อยากจะ //โดเนทส่วนตัว//เพื่อสนับสนุนผมติดต่อได้ทาง FB:Wave Wiwat นะครับ

ถ้าแปลผิดยังไงก็ขออภัยนะครับ :D

 

จบบทที่ บทที่ 51 เจ้าจงมุ่งมั่นอีกครั้ง!

คัดลอกลิงก์แล้ว