เทพอสูรทลายดาราจักร บทที่ 105 ไร้เทียมทาน (อ่านฟรี)

บทที่ 105 ไร้เทียมทาน

เจียงหานมาถึงทางนี้ได้ครู่หนึ่งแล้ว ตั้งแต่ตอนที่จั่วอีอีใช้ยันต์กระบี่สวรรค์เขาก็อยู่ที่นี่แล้ว เขาสำรวจอยู่ใต้พื้นดินอยู่พักหนึ่ง ยังไม่รีบร้อนลงมือ เขากำลังรอจังหวะที่เหมาะสมที่สุด น่าเสียดายที่ตลอดมาไม่เคยมีจังหวะที่ดีพอ ตอนนี้ถือว่าเป็นโอกาสที่ดีที่สุดเมื่อเทียบกันแล้ว คนของวังหมาป่าแยกกำลังกันออกไป หากเขาลงมือแรงกดดันย่อมเบาลงเล็กน้อย ทุกคนกำลังจะทนไม่ไหวแล้ว เจียงหลางถึงกับตะโกนเร่ง หากเขายังไม่ลงมือ เกรงว่าทุกคนคงได้ไปนอนแข็งทื่อกันหมดแล้ว

คำพูดของเจียงหลางทำให้จั่วอีอีและฉีปิงสะดุ้ง ทั้งสองกวาดตามองไป เห็นเจียงหานพุ่งตัวออกมาอย่างรุนแรง จั่วอีอีถึงกับโกรธจนควันแทบออกหู พวกนางตอนนี้ก็ไม่ต่างจากลูกแกะที่รอถูกเชือดอยู่แล้ว เจียงหานกลับยังกล้าถลันเข้ามาในข่ายเอง ยอมมาสังเวยชีวิตอย่างนั้นหรือ? จั่วอีอีโมโหจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ตวาดลั่นว่า

“เจียงหาน เจ้าเป็นคนโง่หรือไร? รีบไสหัวไป!”

ฉีปิงที่ปกติไม่ค่อยตะโกนโวยวายก็ถึงกับร้องตามออกมาหนึ่งคำ

“เจียงหาน ไป!”

“หืม?”

บนเรือเหาะกลางอากาศ หญิงสาวงามล่มเมืองในชุดกระโปรงเหลืองเผยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ท่านลุงหยางหัวเราะเยาะ “ไม่รู้จักประมาณตน โง่เขลาแท้”

สถานการณ์ตอนนี้ชัดเจนเกินไปแล้ว ฝั่งวังหมาป่าครองความได้เปรียบอย่างเบ็ดเสร็จ ฝั่งสำนักเมฆาฝันไม่มีทางพลิกชะตาได้เลย อย่าว่าแต่เจียงหานมีเพียงมุกวิญญาณลี้ลับขั้นสี่ ต่อให้เป็นผู้ฝึกตนมุกวิญญาณลี้ลับขั้นเก้าก็ไร้ประโยชน์ เจ้าหมาป่าน้อยเจ็ดคนล้วนเป็นกำลังรบบนจุดสูงสุดของผู้ฝึกตนมุกวิญญาณลี้ลับ แต่ละคนล้วนครอบครองพลังสายเลือดที่แข็งแกร่ง และส่วนใหญ่ยังแทบไม่ได้รับบาดเจ็บ เว้นเสียแต่ว่าจะมีผู้ฝึกตนแก่นวิญญาณภูผามหาสมุทรมาสักคน ไม่เช่นนั้นแล้วใครจะกดข่มพวกมันได้?

เสียงร้องของจั่วอีอีและฉีปิง เจียงหานราวกับไม่ได้ยิน เขายังคงเร่งความเร็วสุดกำลังพุ่งตรงไปยังเซี่ยหลาง ใบหน้าเซี่ยหลางเผยแววเย้ยหยัน จื่อหลางที่อยู่ข้างกายกลับยิ้มเหี้ยมเกรียม ปลายหอกยาวในมือสะบัดหนึ่งครั้ง แทงตรงไปยังแผ่นหลังของเจียงหาน

ร่างของเจียงหานปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเซี่ยหลาง แก้มทั้งสองข้างขยับเล็กน้อย จากนั้นอ้าปากกว้าง เปล่งเสียงคำรามออกมา

“โฮก!”

ทันทีที่เสียงคำรามดังขึ้น ทั้งลานพลันเงียบงันในชั่วพริบตา เสียงคำรามหาได้ดังลั่นไม่ ทว่ากลับชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคน ณ ชั่วขณะนั้น ทุกคนล้วนรู้สึกมึนศีรษะหน้ามืด ร่างกายโอนเอนแทบยืนไม่อยู่

ผู้ที่อยู่ใกล้เจียงหานที่สุดอย่างเซี่ยหลาง จื่อหลาง และอีกสองคนที่อยู่ข้างกายคือผู้ที่โดนหนักที่สุด เยื่อแก้วหูของทั้งสี่ระเบิดแตกในพริบตา เลือดไหลทะลักออกจากทวารทั้งเจ็ดทั่วใบหน้า ร่างทั้งตัวสั่นเทิ้มราวกับกำลังชักกระตุกเป็นลมบ้าหมู

ไม่เพียงแต่เซี่ยหลางกับพวกเท่านั้น สยงจิงจิงเองก็เลือดทะลักออกจากทวารทั้งเจ็ด ร่างทรุดฮวบลงไปกับพื้นเช่นกัน ตรงกันข้าม เจียงหลางกับหนิวเมิ้งกลับได้รับผลกระทบไม่รุนแรงนัก เจียงหลางยังยืนนิ่งไม่ไหวติง ส่วนหนิวเมิ้งกลับกุมศีรษะส่ายไปมาไม่หยุด ก้าวเดินโซเซ

“ฟึ่บ!”

ในยามที่ทุกคนได้รับผลกระทบ ร่างของเจียงหานกลับไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย หลังจากคำรามหนึ่งเสียง ดาบยาวในมือเขาก็วาบผ่านราวกับแสงสายฟ้า

คมกระบี่ทวนลากผ่านลำคอของเซี่ยหลาง ทิ้งรอยแผลลึกฉกรรจ์ไว้บนคอ เลือดสดพลันพุ่งกระฉูดออกมาจากลำคออย่างบ้าคลั่ง

จากนั้นเขาก็ยังไม่หยุดแม้แต่วินาทีเดียว ใช้เงาสลับร่างพุ่งไปโผล่ข้างกายจื่อหลาง ดาบยาวฟาดฟันลงมาอย่างรุนแรง

หอกยาวในมือจื่อหลางร่วงหล่นลงพื้นไปแล้ว เขากำลังกุมศีรษะโงนเงนอยู่กับที่ พยายามอย่างยากลำบากไม่ให้ร่างล้มลง เมื่อคมดาบของเจียงหานฟาดลงมา จื่อหลางสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม เขาอยากจะหลบเหลือเกิน ทว่าร่างกายกลับไม่ยอมเชื่อฟังแม้แต่น้อย ทำได้เพียงลืมตาดูแสงดาบที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ในดวงตาอย่างช่วยไม่ได้

“โครม!”

เจียงหานฟันดาบลงบนใบหน้าของจื่อหลาง ศีรษะของอีกฝ่ายถูกผ่ากระจุย ร่างทั้งร่างปลิวกระเด็นออกไป

“ตาย+”

อีกด้านหนึ่ง เจียงหลางลงมือแล้ว ดาบวาววับเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือ เขาไถลกายเคลื่อนไหวอย่างสง่างาม ดาบยาวในมือกรีดผ่านลำคอของผู้ฝึกตนมุกวิญญาณลี้ลับขั้นเก้าอีกคนหนึ่งของวังหมาป่า

แสงสีเลือดแลบวาบขึ้นมา ตามมาด้วยศีรษะหนึ่งกลิ้งหล่นจากลำคอ ศพไร้หัวพุ่งเลือดออกมาราวกับน้ำพุ

ส่วนผู้ฝึกตนมุกวิญญาณลี้ลับขั้นเก้าอีกคนที่เหลืออยู่ เวลานี้กำลังกุมศีรษะกลิ้งเกลือกไปมาบนพื้นอย่างทุกข์ทรมานอยู่เช่นกัน ศีรษะที่ถูกฟันกระเด็นตกลงมา กลิ้งกล่อมมาหยุดอยู่ข้างกายเขา ตรงหน้าพอดี เมื่อเห็นศีรษะของสหายชัดถนัดตา ในชั่วขณะนั้นเขากลับได้สติขึ้นมาอย่างฉับพลัน

เขาไม่สนใจความปวดร้าวและอาการเวียนศีรษะที่แล่นมาจากในกะโหลก กลิ้งกลัดกล้าดิ้นรนลุกขึ้น ก่อนทั้งกลิ้งทั้งคลานหนีไปยังที่ไกลออกไป

“ฉัวะ~”

เจียงหานใช้เงาสลับร่างต่อเนื่อง ร่างปรากฏขึ้นเบื้องหน้าคนผู้นั้น ดาบในมือฟาดฟันลงมาพร้อมเงาติดตาหนักหน่วง ชายผู้นั้นรีบสะบัดกระบี่ขึ้นรับอย่างลนลาน ทว่าเงาร่างของเจียงหานกลับชะงักค้างในพริบตา ถัดมาเพียงเสี้ยววินาที เขาก็ไปโผล่ด้านหลังอีกฝ่าย ดาบยาวพุ่งออกไปอย่างดุดัน ทะลุผ่านกลางอกจนถึงหัวใจ

“นี่…”

เบื้องล่างเกิดความเปลี่ยนแปลงฉับพลัน ทำเอาสตรีกระโปรงเหลืองบนเรือเหาะด้านบนกับท่านลุงหยางถึงกับตะลึงงัน สตรีกระโปรงเหลืองเห็นเจียงหานสังหารคนสามคนติดกันราวกับฟันแตงโม ริมฝีปากน้อยเผยอค้าง ใบหน้างดงามตระการล้วนเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

“นี่คือพลันอันใดกัน?”

ดวงตาท่านลุงหยางเบิกกว้าง มือกำไม้เท้าหัวมังกรแน่น อดอุทานออกมาไม่ได้ว่า

“การโจมตีทางจิตวิญญาณ? พลัสายเลือดร้ายกาจยิ่งนัก แม้แต่ผู้ฝึกตนมุกวิญญาณลี้ลับขั้นเก้า ยังรับไว้ไม่อยู่ แถมยังเป็นพลังสายเลือดโจมตีหมู่อีกด้วย”

“ก่อนหน้านี้เขายังไม่มีพลังนี้เลย!”

ดวงตาธิดาเทพกระโปรงเหลืองทอแสงสว่าง น้ำเสียงหนักแน่นกล่าวว่า

“เด็กหนุ่มผู้นี้สามารถปลุกพลังสายเลือดที่แข็งแกร่งขึ้นมาได้ไม่หยุด นับเป็นอัจฉริยะที่ฝืนลิขิตสวรรค์ เขาคือผลประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของการเดินทางครั้งนี้ คนผู้นี้ต้องดึงตัวเข้าวังเจ็ดอสูรให้ได้”

“เกิดอะไรขึ้น?”

สองคนด้านบนยังตกตะลึงไม่หาย ฝูงชนด้านล่างถึงกับตาค้าง จั่วอีอีกับฉีปิงร่างชะงักอยู่กับที่ ลืมเลือนศัตรูข้างกายไปสิ้น เพียงเหม่อมองไปทางฝั่งเจียงหานอย่างมึนงง

“เจ้าหก!”

อิงหลางคำรามโหยหวน ความอาฆาตมาดร้ายปะทุท่วมท้นบนใบหน้า เจ้าหมาป่าน้อยเจ็ดคนต่างมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้น เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก จื่อหลางยิ่งไปกว่านั้น เป็นน้องชายร่วมสายเลือดของเขา พอเห็นจื่อหลางถูกสังหาร ดวงตาเขาก็แดงฉานขึ้นมาในบัดดล

“เจียงหานแข็งแกร่งนัก ครานี้ต้องพลิกชะตาได้แน่!”

กู้หยุนเฟิงกับเฉินเจียงหงสบตากันครั้งหนึ่ง บนใบหน้าของทั้งคู่ล้วนเผยความยินดีล้นหลาม เดิมทีทั้งสองต่างคิดว่าครานี้ย่อมตายอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่คาดคิดว่าเจียงหานจะปรากฏตัวขึ้นมา ทำให้สถานการณ์พลิกกลับในชั่วพริบตา! สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำให้ทั้งสองฮึกเหิมขึ้นมาอีกครั้ง กำอาวุธยุทธ์ในมือแน่นยิ่งกว่าเดิม

“นี่คือพลังสายเลือดอันใดกันแน่?”

หยุนเฟยถึงกับขวัญหนีดีฝ่อ เมื่อครู่วังหมาป่ายังครองความได้เปรียบอย่างสิ้นเชิง เหตุใดพอเจียงหานออกมา กลับมีคนตายไปในพริบตาถึงสี่คน? เขาเห็นเจียงหานค่อยๆ ดึงดาบศึกออกจากแผ่นหลังของผู้ฝึกตนมุกวิญญาณลี้ลับขั้นเก้าแห่งวังหมาป่า ความเย็นเยียบก็แล่นวาบขึ้นมาตามแผ่นหลังของตนเอง ราวกับว่าดาบนั้นเพิ่งถูกชักออกมาจากร่างของเขาเอง

“หนี!”

หยุนเฟยเห็นสายตาเจียงหานกวาดมาทางตนเอง ร่างทั้งร่างก็สั่นสะท้าน เดิมทีเขาก็บาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว ทั้งฉีปิงและจั่วอีอีก็อยากจะฆ่าเขาให้ตาย บัดนี้กลับโผล่มาอีกหนึ่งเจียงหานที่ดุร้ายราวกับสัตว์ป่า เขาจะกล้าอยู่ต่อได้อย่างไร? แม้ศีรษะยังเวียนงันอยู่ แต่หยุนเฟยก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว โซเซร่างกายเร่งพลังสุดกำลัง บินหนีไปยังที่ไกลโพ้น

“เจ้าสารเลว ข้าจะฉีกเนื้อเจ้าเป็นชิ้นๆ!”

อิงหลางคำรามลั่น ร่างพุ่งทะยานเข้าหาเจียงหานอย่างบ้าคลั่ง เทียนหลาง ชาหลาง ไป๋หลาง และตันหลางที่อยู่ข้างกายเขา ต่างก็กลัวอิงหลางจะพลาดท่า จึงกรูกันเข้ามุ่งสังหารเจียงหานเช่นกัน พวกมันล้วนไม่สนใจจั่วอีอี ฉีปิงและคนอื่นๆ อีกต่อไป ในห้วงสมองของพวกมันเวลานี้มีเพียงความคิดเดียว นั่นคือจะต้องเฉือนเนื้อเจียงหานเป็นพันชิ้น หากไม่ฆ่าเจียงหานเสีย สถานการณ์จะต้องพลิกกลับโดยสิ้นเชิง บัดนี้เจียงหานในสายตาทุกคน กลายเป็นศัตรูอันดับหนึ่งไปแล้ว

ห้าเจ้าหมาป่าน้อยมุ่งตรงเข้าหาเจียงหาน ฉีปิงกับจั่วอีอีก็พลันร้อนรน รีบพุ่งตามไปทันที จั่วอีอีตะโกนลั่นว่า

“เจียงหาน มุดลงใต้ดินไป!”

ดาบยาวของเจียงหานเพิ่งถูกชักออกมา ร่างของผู้ฝึกตนมุกวิญญาณลี้ลับขั้นเก้าข้างกายก็ทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างช้าๆ เขาเงยหน้ามองอิงหลางและพวกที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร เขาไม่เพียงไม่มุดลงใต้ดินเพื่อหลบคมศัตรู ตรงกันข้ามกลับลากดาบยาวพุ่งเข้าหาอิงหลางและพวกแทน แววตาเขาเปี่ยมด้วยความมั่นใจ มองอิงหลางทั้งห้าราวกับมองแกะห้าตัวที่รอถูกเชือด การต่อสู้เมื่อครู่ ทำให้เขายืนยันได้ถึงพลังอันร้ายกาจของพลังสายเลือดใหม่ เสียงคำรามของมังกร ตอนนี้เขาเผชิญหน้ากับผู้ฝึกตนมุกวิญญาณลี้ลับได้โดยไร้ความหวาดหวั่น มีความมั่นใจว่าจะสังหารยอดผู้ฝึกตนมุกวิญญาณลี้ลับได้ทุกผู้ทุกนาม

เสียงคำรามมังกรเพียงก้องกังวาน มุกวิญญาณลี้ลับไร้ผู้ต้านทาน

---------------------

เปลี่ยนเวลาลงตอนใหม่เป็นวันละ 2 ตอน  07.07 ,  20.07 น.