บทที่ 140 ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่งดงาม (ฟรี)

ในฐานะหัวหน้าทีมลู่หลิน ฝีมือของเฉินเซิ่งย่อมไม่ธรรมดา

มิฉะนั้นคงไม่อาจสยบเหล่าสมาชิกที่หัวรั้นอวดดีและไม่ยอมลงให้ใครได้

เขาเลื่อนขั้นเป็นผู้ใช้อสูรระดับเงินมานานแล้ว และมีอสูรรับใช้ในพันธสัญญาถึงสี่ตัว

ในจำนวนนั้นมีสามตัวที่บรรลุถึงระดับหก

ตัวที่ระดับสูงสุดนั้นอยู่ที่ระดับหกขั้นแปด

ความแข็งแกร่งระดับนี้ในแวดวงนักผจญภัยเมืองหนิงเจียงนับว่าไม่เลวเลยทีเดียว

เฉินเซิ่งเองก็ภูมิใจในเรื่องนี้ไม่น้อย

ทว่าตอนนี้เขากลับถูกไอ้เด็กเมื่อวานซืนอายุไม่ถึงยี่สิบปีเมินเฉยอยู่หลายครั้ง เรื่องนี้จะไม่ให้เขาเดือดดาลได้อย่างไร

“ดูท่าแกคงจะไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาสินะ!”

เฉินเซิ่งแค่นเสียงเย็นชาด้วยสีหน้าทะมึนถึงขีดสุด

เมื่อสัมผัสได้ถึงโทสะของเจ้านาย เหล่าอสูรรับใช้ก็พุ่งเข้าจู่โจมทันที

ครั้งนี้พวกมันไม่แยกย้ายกันอีกต่อไป แต่โถมเข้าใส่วิญญาณแห่งปฐพีพร้อมกัน

เฉินเซิ่งมองด้วยสายตาเย็นชา มุมปากเหยียดยิ้มอำมหิต

แม้ว่าหลินเจ๋อจะแสดงฝีมือที่น่าทึ่งเกินวัย แต่เขาก็ยังไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตามากนัก

ก็แค่อสูรรับใช้ระดับหกขั้นเจ็ดหรือแปดเพียงตัวเดียว

ฝ่ายเขาก็มีอสูรรับใช้ระดับหกขั้นแปดอยู่หนึ่งตัวเช่นกัน

บวกกับอสูรรับใช้ระดับหกอีกสองตัว ในสถานการณ์สามรุมหนึ่ง ผลแพ้ชนะย่อมชัดเจนอยู่แล้ว

ส่วนเสี่ยวเสวี่ยที่ยืนเงียบเชียบอยู่ข้างกายหลินเจ๋อมาโดยตลอดนั้น ถูกเฉินเซิ่งมองข้ามไปโดยสิ้นเชิง

เพราะเสี่ยวเสวี่ยเก็บงำกลิ่นอายของตนไว้ อีกทั้งใบหน้าที่งดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบนั้นช่างหลอกลวง

ทำให้ผู้คนเผลอมองข้ามพลังต่อสู้ของเธอไปโดยไม่รู้ตัวได้ง่ายๆ

การต่อสู้ปะทุขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

เมื่อเผชิญหน้ากับการกลุ้มรุมของอสูรรับใช้ระดับหกสามตัว วิญญาณแห่งปฐพีไม่เพียงไม่ถอยหนีแต่กลับรุกเข้าใส่ เผชิญหน้าอย่างไม่เกรงกลัว

อสูรรับใช้ทั้งสี่ตัวเข้าตะลุมบอนกันในพริบตา

สมรภูมิเดือดพล่านขึ้นทันใด

เป็นไปตามที่เฉินเซิ่งคาดการณ์ไว้ ในสถานการณ์สามรุมหนึ่ง ต่อให้วิญญาณแห่งปฐพีจะห้าวหาญเพียงใด แต่ก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างรวดเร็ว

แม้ความเพลี่ยงพล้ำจะยังไม่ชัดเจนนัก

ทว่าชัยชนะก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา

เมื่อเห็นดังนั้น ใบหน้าของเฉินเซิ่งก็ปรากฏรอยยิ้มลำพองใจแกมเย้ยหยัน

คนของทีมลู่หลินต่างสลัดความหดหู่ก่อนหน้านี้ทิ้งไป พากันโห่ร้องกึกก้อง

“สมกับเป็นหัวหน้า! ลงมือทีเดียวก็เอาอยู่!”

“แน่นอนอยู่แล้ว หัวหน้าเป็นถึงผู้ใช้อสูรระดับเงิน เด็กเมื่อวานซืนพรรค์นี้จะเป็นคู่มือหัวหน้าได้ยังไง?”

“ฮ่าๆ ไอ้เด็กนี่อวดดีนัก สุดท้ายก็ต้องมาพ่ายแพ้ในมือหัวหน้าอยู่ดี!”

“ถ้ารู้ความก็รีบโขกศีรษะขอขมาแล้วไสหัวไปซะตอนนี้ ไม่งั้นได้เจอดีแน่!”

เสียงเยาะเย้ยถากถางดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า

ทว่าหลินเจ๋อกลับไม่ใส่ใจสิ่งเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย

หางตาของเขาเหลือบเห็นแววตาคันไม้คันมือของเสี่ยวเสวี่ย หลินเจ๋อจึงยิ้มพลางเอ่ยปรามว่า

“ไม่ต้องรีบ ให้วิญญาณแห่งปฐพีรับมือไปก่อน นี่เป็นโอกาสดีที่จะเพิ่มค่าการเติบโตนะ”

นานทีปีหนจะเจอคู่ต่อสู้ที่ฝีมือสูงกว่าเล็กน้อย แต่ไม่ได้มีพลังเหนือล้ำจนบดขยี้ได้ หลินเจ๋อย่อมไม่ปล่อยโอกาสที่จะเพิ่มค่าการเติบโตให้วิญญาณแห่งปฐพีหลุดลอยไป

เฉินเซิ่งไม่คาดคิดเลยว่าตนเองจะถูกใช้เป็นหินลับมีด

เมื่อเห็นวิญญาณแห่งปฐพีเริ่มเพลี่ยงพล้ำ ความพ่ายแพ้อยู่แค่เอื้อม และได้ยินเสียงประจบสอพลอของลูกทีม สีหน้าของเขาก็ยิ่งลำพองใจมากขึ้น

หลายนาทีต่อมา

เมื่อเห็นว่าวิญญาณแห่งปฐพีเริ่มส่อแววหมดแรง หลินเจ๋อจึงออกคำสั่งให้ถอย

วิญญาณแห่งปฐพีใช้ทักษะผู้พิทักษ์ศิลา รับการโจมตีของคู่ต่อสู้ไปหลายครั้ง แล้วถอยร่นกลับมาอยู่ข้างกายหลินเจ๋ออย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นดังนั้น เฉินเซิ่งก็เผยสีหน้าเย้ยหยัน

“ว่าไง ทนไม่ไหวแล้วเหรอ?”

“หรือว่าแกคิดจะยอมแพ้ขอขมาแล้ว?”

หลินเจ๋อไม่สนใจคำเยาะเย้ยของเฉินเซิ่ง เขาหันไปมองเสี่ยวเสวี่ย พลางยิ้มและลูบศีรษะเธอเบาๆ

“ตอนนี้ถึงตาเธอแล้วนะ”

อสูรรับใช้สาวน้อยที่แทบจะอดใจไม่ไหวอยู่แล้วพยักหน้าอย่างแรงทันที

เธออยากจะสั่งสอนเจ้าพวกสวะน่ารังเกียจที่มารบกวนเวลาพักผ่อนของเธอกับเจ้านายใจจะขาดแล้ว

ท่าทีเมินเฉยของหลินเจ๋อทำให้โทสะในใจของเฉินเซิ่งยิ่งลุกโชน

เมื่อเห็นเสี่ยวเสวี่ยเดินออกมาเบื้องหน้า เขาก็แค่นหัวเราะ

“ดิ้นรนไปก็ไร้ประโยชน์!”

เฉินเซิ่งไม่ได้มองว่าเสี่ยวเสวี่ยเป็นภัยคุกคามเลยแม้แต่น้อย

อย่างมากก็แค่อสูรรับใช้ระดับหกตัวหนึ่ง

ไม่มีผลกระทบต่อสถานการณ์ในตอนนี้เลยสักนิด

“นึกว่าเป็นเสือซ่อนเล็บ ที่แท้ก็แค่ไอ้หนุ่มเลือดร้อน”

เฉินเซิ่งแอบเยาะเย้ยในใจ

มาถึงขนาดนี้แล้วยังมองไม่ออกถึงความห่างชั้นของพลังระหว่างสองฝ่าย ช่างไร้แววสิ้นดี

รีบเผด็จศึกให้จบๆ แล้วพักผ่อนเก็บแรงเสียยังดีกว่า

พรุ่งนี้ยังต้องเดินทางไปหุบเขาผาแยกอีก

คิดได้ดังนั้น เฉินเซิ่งก็ไม่รั้งรออีกต่อไป สั่งการให้อสูรรับใช้โหมบุกโจมตีสุดกำลัง

“โฮก!”

สามอสูรรับใช้คำรามกึกก้องพร้อมกัน ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าใส่เสี่ยวเสวี่ยอย่างดุร้าย

เมื่อเห็นดังนั้น สมาชิกทีมลู่หลินต่างแสยะยิ้มเย้ยหยัน ราวกับมองเห็นภาพอสูรรับใช้สาวน้อยถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ และภาพหลินเจ๋อที่หวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ

บางคนถึงกับฉายแววเสียดายออกมา

อสูรรับใช้สาวน้อยที่งดงามปานนี้ ต้องมาจบชีวิตลงภายใต้กรงเล็บและเขี้ยวคม ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก

“หากข้ามีอสูรรับใช้ร่างมนุษย์ที่สวยหยาดเยิ้มขนาดนี้บ้างก็คงดี”

อสูรรับใช้ร่างมนุษย์ที่เจริญหูเจริญตาเพียงนี้ ต่อให้พลังต่อสู้จะต่ำต้อยหน่อยก็ไม่เป็นไร

เพราะแค่จะทะนุถนอมรักใคร่ยังไม่ทัน ใครจะตัดใจส่งออกไปต่อสู้กันเล่า

พอคิดได้แบบนี้ สมาชิกทีมลู่หลินหลายคนรวมถึงเจ้าชายร่างผอมเกร็งผู้นั้นก็ยิ่งริษยาหลินเจ๋อมากขึ้นไปอีก

หากไม่ใช่เพราะพันธสัญญาอสูรรับใช้ไม่อาจเปลี่ยนแปลง หากผู้ใช้อสูรตกตาย อสูรรับใช้ย่อมดับสูญตามไปด้วย ป่านนี้พวกเขาคงลงมือแย่งชิงไปนานแล้ว

เมื่อสังเกตเห็นสายตาหยาบโลนของชายร่างผอมและพรรคพวก หลินเจ๋อเพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่หาได้ใส่ใจไม่ เขาเพียงจดจ้องไปยังการต่อสู้ของเสี่ยวเสวี่ยเท่านั้น

เบื้องหน้าศัตรูที่ดาหน้าเข้ามา อสูรรับใช้สาวน้อยกลับหัวเราะคิกคักอย่างร่าเริง พลางยกฝ่ามือขาวผ่องดุจหยกขึ้นมาช้าๆ

หงายฝ่ามือหันออกไปเบื้องหน้า

ฟู่!

เสียงหวีดหวิวกรีดอากาศดังขึ้นฉับพลัน

ลมหนาวเหน็บพร้อมเกล็ดน้ำแข็งระยิบระยับนับไม่ถ้วนก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่า รวมตัวกันด้วยความเร็วอันน่าตื่นตะลึง

เพียงชั่วพริบตา

มังกรน้ำแข็งขนาดมหึมายาวกว่าสิบเมตรที่ดูราวกับมีชีวิตก็ก่อร่างขึ้นกลางเวหา

วินาทีถัดมา

มังกรน้ำแข็งฉีกกระชากมวลอากาศ แยกเขี้ยวคำรามก้อง พุ่งทะยานเข้าสังหารเบื้องหน้าด้วยท่วงท่าทะนงองอาจ

มังกรน้ำแข็งทะลวง!

โฮก!

สุ้มเสียงคำรามแห่งมังกรดังกึกก้องกัมปนาทไปทั่วผืนฟ้า

ดวงตาของอสูรรับใช้ทั้งสามที่กำลังพุ่งเข้ามาพลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ

กว่าจะได้สติกลับคืน มังกรน้ำแข็งที่ห้อมล้อมด้วยไอหนาวเย็นยะเยือกก็โถมทับเข้ามาถึงตัวแล้ว

มรณภัยเข้าครอบงำจิตใจของอสูรรับใช้ทั้งสามในบัดดล

ท่ามกลางความตื่นตระหนก พวกมันหมายจะตอบโต้ แต่กลับพบว่าร่างกายแข็งทื่อขยับไม่ได้ดั่งใจ

ไอเย็นยะเยือกถึงขีดสุดได้แช่แข็งแขนขาของพวกมันไปเสียแล้ว

เพียงแค่ความชะงักงันในเสี้ยววินาที มังกรน้ำแข็งก็พุ่งชนอสูรรับใช้ทั้งสามอย่างรุนแรงราวกับหัวรถจักรที่วิ่งด้วยความเร็วสูง

ตูม!

เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาท

สะเทือนเลื่อนลั่นจนทุกคนในที่นั้นรู้สึกจุกแน่นหน้าอก

เกล็ดน้ำแข็งนับไม่ถ้วนแฝงมากับคลื่นพลังอันบ้าคลั่ง สาดกระจายออกไปทุกทิศทาง

คนของทีมลู่หลินรับเคราะห์ไปเต็มๆ

เศษน้ำแข็งคมกริบประดุจกระสุนปืนระดมยิงใส่พวกเขาและเหล่าอสูรรับใช้ แรงปะทะมหาศาลทำเอาทุกคนหน้าถอดสี

แม้จะมีโล่พลังวิญญาณกางกั้น แต่พวกเขาก็ยังตกอยู่ในสภาพทุลักทุเล

ส่วนอสูรรับใช้ที่ระดับต่ำกว่าหกต่างได้รับบาดเจ็บสาหัสทันที

ทั่วร่างชุ่มโชกไปด้วยโลหิตแดงฉาน

ชั่วขณะนั้น เสียงโหยหวนและเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงมไม่ขาดสาย

ทว่าเฉินเซิ่งและคนอื่นๆ กลับไม่มีแก่ใจจะมาสนเรื่องพวกนี้

พวกเขาเบิกตากว้าง จ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยอาการเหม่อลอย

เมื่อพายุสงบลง สภาพการณ์บนลานกว้างก็ประจักษ์แก่สายตา

เสี่ยวเสวี่ยยังคงยืนหยัดอยู่ที่เดิมอย่างสง่างาม

ร่างอันเยือกเย็นของเธอดูงดงามน่าทะนุถนอมยิ่งขึ้นภายใต้แสงสะท้อนของหิมะและเกล็ดน้ำแข็ง

ในทางกลับกัน... คู่ต่อสู้ของเธอ

อสูรรับใช้ระดับหกทั้งสามตัวกลับอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ณ จุดที่ปะทะ เหลือทิ้งไว้เพียงหลุมลึกขนาดมหึมาที่ถูกปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็งหนาทึบ