บทที่ 401 ยาแรงรักษาโรค จักรพรรดิผู้เหี้ยมโหดกวาดล้างฟาร์มหมูทั่วเมือง

หลี่อันเล่อขลุกอยู่ในระบบอัจฉริยะทั้งคืน วิเคราะห์วิจัยเกือบ 50 ชั่วโมง แทบจะบ้าตาย เพื่อประหยัดคะแนนเกียรติยศ เขาต้องลงมือเองทุกอย่าง ทั้งการทดลองและการวิเคราะห์ข้อมูล

"ต้องรีบหาคอมพิวเตอร์สักเครื่องแล้ว"

หลี่อันเล่อคิดว่ารอให้มีการประชุมเดือนพฤศจิกายนปีนี้ เปิดประเทศแล้วค่อยนำเข้าคอมพิวเตอร์จากบริษัทใหญ่ๆ มาใช้ทดลองสักเครื่อง

"นอนดีกว่า"

แม้จะดึกแล้ว แต่หลี่อันเล่อเลือกที่จะนอนก่อน

"อันเล่อ"

"แม่ เข้ามาทำไมครับ?"

"หัวหน้าจ้าวมารับแล้ว"

"รู้แล้วครับ"

หลี่อันเล่อล้างหน้าล้างตา ยังง่วงอยู่เลย เมื่อวานหนักไปหน่อย หัวยังมึนๆ

"เป็นอะไร นอนไม่พอเหรอ?"

บนรถ หานหรงหรงถามอย่างสงสัย เมื่อวานเขากลับไม่ดึกนี่นา "ทำไมดูไม่มีแรงเลย"

"เธอคิดว่าฉันเหมือนเธอเหรอ ไม่ต้องคิดอะไร แค่ทำตามคำสั่งฉันก็พอ"

หลี่อันเล่อค้อนขวับ เธอจะรู้ไหมว่าฉันลำบากแค่ไหน ต่อสู้ในระบบอัจฉริยะกว่า 40 ชั่วโมง แทบจะพังทลาย จิตใจยังไม่ฟื้นเลย

หานหรงหรงเบ้ปาก ขยันเหรอ เห็นแต่อู้งาน

"ไม่เชื่อก็ตามใจ ไม่มีแรงคุยแล้ว ขอยืมไหล่หน่อย" พูดจบ หลี่อันเล่อก็พิงไหล่หานหรงหรงหลับไปเลย

"เฮ้"

"เอาจริงดิ?"

หานหรงหรงเขย่าตัวหลี่อันเล่อ หลับจริงด้วย ล้อเล่นน่า หรือว่าเมื่อคืนไม่ได้นอนจริงๆ พอดูดีๆ หน้าตาซีดเซียวมาก "เครียดเกินไปหรือเปล่านะ?"

"อันเล่อเป็นอะไร?"

"พี่เหวินเหวิน เบาๆ หน่อยค่ะ เมื่อคืนเขาคงนอนไม่พอ พูดจบก็หลับไปเลย"

หานหรงหรงกระซิบ กลัวหลี่อันเล่อตื่น

"อ๋อ"

มาถึงหน้าโรงอาหารรัฐบาล เฉินเสี่ยวเหวินลงไปตักข้าวมาให้ "ปลุกอันเล่อดีไหม?"

"ไม่เป็นไร ให้เขานอนต่ออีกหน่อย"

หานหรงหรงคิดในใจ ไอ้ตัวเหม็น ให้แกนอนต่ออีกนิดละกัน

"โอ๊ย กี่โมงแล้วเนี่ย?"

หลี่อันเล่อบิดขี้เกียจ หลับสบายดี แต่ไหล่แข็งไปหน่อย ไม่นุ่มเท่าไหร่

"แปดโมงครึ่งแล้ว"

"แปดโมงครึ่ง?"

หลี่อันเล่อสะดุ้ง ป่านนี้ต้องไปฟาร์มหมูแล้วไม่ใช่เหรอ?

"ทำไมไม่ปลุกฉันล่ะ?"

"หรงหรงอยากให้นายนอนต่ออีกหน่อย"

"งั้นเหรอ?"

หลี่อันเล่อมองหานหรงหรงอย่างจับผิด ยัยนี่ใจดีขนาดนี้เชียว "เธอมีเรื่องขอร้องฉันหรือเปล่า ถึงได้ใจดีผิดปกติ?"

"ฮึ"

"อันเล่อ"

เฉินเสี่ยวเหวินไม่รู้จะพูดอะไรดี

"กินไหม?"

"ซาลาเปา?"

"เออ หิวจริงๆ ด้วย ยังร้อนอยู่เลย ดีมาก น่าชมเชย" หลี่อันเล่อยิ้มรับซาลาเปา เฉินเสี่ยวเหวินส่งกล่องข้าวต้มร้อนๆ ให้

"ตอนนี้ไปไหน?"

"ไปฟาร์มหมู"

"อ้อ"

"คนมาครบหรือยัง?"

"ครบแล้ว พี่เหวินเหวินให้เจี่ยนเจี๋ยประชุมตอนเช้า บอกรายละเอียดงานปีนี้แล้ว"

"ดีมาก เจี่ยนเจี๋ยฉลาด บอกงานเมื่อวานวันนี้ก็จัดการให้เรียบร้อย" หลี่อันเล่อซดข้าวต้มพลางชมอย่างภาคภูมิใจ "หัวหน้าจ้าวมาหรือยัง?"

"หัวหน้าจ้าวไปจัดการที่ฟาร์มหมูแล้ว"

"คนขับรถ เร่งหน่อยครับ" หลี่อันเล่อซดข้าวต้มคำสุดท้าย บอกคนขับ "งานเยอะวันนี้ ต้องรีบไป"

"กล้าพูดเนอะ"

หานหรงหรงแค่นเสียง เมื่อกี้ใครหลับเป็นตายเหมือนลูกหมู

มาถึงฟาร์มหมู หลี่อันเล่อลงจากรถ

"หัวหน้าจ้าว ยาพร้อมหรือยังครับ?"

"ที่ปรึกษาหลี่ วางใจได้ พร้อมแล้วครับ"

"งั้นเริ่มเลย"

หลี่อันเล่อพยักหน้าให้เจี่ยนเจี๋ยและคณะ สัตวแพทย์เริ่มเตรียมการ 3 แผนการรักษา 9 ปริมาณยา "ต้องบันทึกข้อมูลให้ละเอียดนะ"

ปริมาณยาคือสิ่งที่หลี่อันเล่อวิเคราะห์มาแล้วว่าต้องเพิ่มหรือลดจากมาตรฐาน ส่วนผลลัพธ์ ต้องพิสูจน์กับหมูป่วยหลายหมื่นตัวใน 10 ฟาร์มนี้

สัตวแพทย์กว่าร้อยคนและนักศึกษาฝึกงานกว่า 300 คน นั่งรถทหารแยกย้ายไปตามฟาร์มต่างๆ

"เราทำอะไร?"

"นอน"

หลี่อันเล่อง่วงจะตาย เรียกเจี่ยนเจี๋ยมาสั่งงาน แล้วกลับไปที่ห้องทำงาน เอาเก้าอี้มาต่อกัน "ฉันขอนอนต่ออีกหน่อย อ้อ ผ่าพิสูจน์หมูป่วยต้องทำต่อนะ"

"ตอนนี้ยังต้องทำอีกเหรอ?"

"ทำต่อ"

หลับยาวถึงสิบโมงกว่า หลี่อันเล่อบิดขี้เกียจ ค่อยยังชั่ว ต่อไปต้องเพลาๆ ลงหน่อย "เป็นไงบ้าง?"

"ให้ยาครบทุกฟาร์มแล้ว"

"ดี"

"คู่มือป้องกันพิมพ์เสร็จหรือยัง?"

"ล็อตแรกเสร็จแล้ว ฉันดูแล้ว"

หานหรงหรงตอบ "ล็อตสองกำลังเร่งพิมพ์ ส่วนยาฆ่าเชื้อส่งไปฟาร์มหมูหมดแล้ว"

"เมื่อกี้ลุงจ้าวมาหานาย ฉันเห็นนายหลับเลยไม่ให้รบกวน"

"หัวหน้าจ้าวมีธุระอะไร?"

"มาดูนายนั่นแหละ"

"ฉันไม่เป็นไร แค่นอนไม่พอ"

หลี่อันเล่อบอก "อ้อ ใบรายการยานี้ เอาไปให้หัวหน้าจ้าว ยาพวกนี้ต้องใช้เยอะ ให้รีบติดต่อโรงงานผลิตด่วน"

"เดี๋ยวฉันโทรบอกลุงจ้าวให้"

เรื่องใหญ่ ถ้ารักษาจริงจังแล้วยาขาด จะยุ่ง

"คณะผู้เชี่ยวชาญล่ะ?"

"กำลังศึกษาสามแผนการรักษาของนายอยู่"

หานหรงหรงบอก "คึกคักเชียว จะไปดูไหม?"

"ช่างเถอะ"

"มีผู้เชี่ยวชาญคนไหนมาหาฉันไหม?"

"มีสิ"

"มีคนบอกว่านายไม่รอบคอบ"

"แผนการรักษาไม่มีการพิสูจน์ เอามาทดลองกับฟาร์มหมูเลย มันมักง่ายเกินไป"

"เห็นชีวิตหมูเป็นผักปลา?"

หลี่อันเล่อหัวเราะ "ฉันก็อยากค่อยๆ พิสูจน์ ทดลอง ทีละนิด ให้เวลาฉันสัก 3-5 ปี ฉันทำแผนการรักษาที่สมบูรณ์แบบได้แน่ แต่ใครให้เวลาฉันบ้าง สถานการณ์หมูตอนนี้ อย่าว่าแต่ 3-5 ปีเลย 3-5 สัปดาห์ยังไม่มี"

อย่าว่าแต่ 3-5 สัปดาห์เลย ดูจากการระบาดตอนนี้ แค่อาทิตย์เดียวยังไม่มีเวลาให้หายใจ พวกเขาคิดว่าหลี่อันเล่อไม่รู้หรือไง แต่ไม่มีทางเลือก ต้องใช้วิธีดิบเถื่อนแบบนี้

หลี่อันเล่อไม่เชื่อว่าพวกนั้นไม่รู้ แค่ไม่อยากโดนด่า ฟาร์มพวกนี้คงแอบด่าบรรพบุรุษหลี่อันเล่อกันยับ

"นายอย่าไปสนใจ พวกนั้นเจ้าเล่ห์จะตาย ให้พูดก็กั๊ก"

"ฉันขี้เกียจพูดด้วย"

หลี่อันเล่อไม่กลัว อย่างมากก็เลิกยุ่งเรื่องหมู ต่อให้ทำต่อก็ใช้ความสามารถตัวเอง ไม่ต้องง้อใคร ฉันยังหนุ่ม อีกหน่อยอาจจะเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับปรมาจารย์ก็ได้

อยู่ให้รอดจนพวกตาแก่ตายกันหมด ฉันก็จะเป็นตาแก่ที่ใหญ่ที่สุด

"ฮิๆ"

"ขำอะไร?"

"เปล่า ดีใจ ไปกันเถอะ"

หลี่อันเล่อชวน "ไปดูฆ่าหมูกัน"

"ยังจะดูอีก ไม่ขยะแขยงหรือไง?"

"ขยะแขยงอะไร ต้องมองการฆ่าและผ่าพิสูจน์ให้เป็นศิลปะ ไป เดี๋ยวฉันผ่าให้ดูตัวนึง"

หลี่อันเล่อคึกคัก อยากลองผ่าเล่นๆ สักตัว

หานหรงหรงไม่รู้จะสรรหาคำไหนมานิยามพฤติกรรมนี้ บางทีคำว่า โรคจิต ในยุคหลังอาจจะเหมาะที่สุด

"นี่หมูขุนระยะเริ่มป่วย"

"95 จิน"

"ช่วยจดหน่อย"

"จะผ่าจริงดิ?"

"ของจริงสิ"

หลี่อันเล่อเริ่มลงมือ การผ่าพิสูจน์ดูที่อวัยวะภายในเป็นหลัก ม้าม กระเพาะ ไต ตับ ต่อมน้ำเหลือง ดูการเปลี่ยนแปลง ขนาด สี รูปร่าง "ขอไม้บรรทัดหน่อย เดี๋ยวหาหมูสุขภาพดีมาเทียบ"

"ข้อมูลเปรียบเทียบพวกนี้มีเยอะแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ยิ่งเยอะยิ่งดี"

"คิดว่าฉันว่างงานมาฆ่าหมูเล่นหรือไง"

หลี่อันเล่อบ่น ถ้าไม่เร่งหาแผนการรักษาที่ดีที่สุด เขาคงไม่ต้องแบกรับฉายาจอมเชือดหรอก "การวินิจฉัยอหิวาต์หมูต้องใช้ข้อมูลพวกนี้ มีข้อมูลนี้จะวินิจฉัยง่ายขึ้นว่าเป็นอหิวาต์หมูปักกิ่งหรือเปล่า"

"มิน่าล่ะ พวกสัตวแพทย์ถึงเงียบกริบ"

"ที่แท้พวกนั้นได้ประโยชน์ นายรับเคราะห์แทน"

หานหรงหรงแก้มป่อง "ตอนฟาร์มหมูโวยวาย ทำไมพวกนั้นไม่ช่วยพูดบ้าง"

"เขาก็ต้องทำมาหากินกับฟาร์มหมู"

"ไปเถอะ ล้างมือ"

"จริงๆ ฟาร์มหมูด่าฉันก็ปกติ"

"เดิมทีอาจมีหมูบางส่วนไม่ติดโรค แต่เราผ่าพิสูจน์ขนาดนี้ เชื้อโรคคงแพร่กระจายเร็วขึ้น ฟาร์มคงเจ๊งทั้งฟาร์ม" หลี่อันเล่อบอก "เป็นฉัน ฉันก็ด่า"

ที่ผ่าพิสูจน์ที่ดีที่สุดคือห้องแล็บ มีอุปกรณ์ฆ่าเชื้อครบครัน เชื้อโรคจะไม่แพร่ไปติดหมูดี แต่ตอนนี้ไม่มีทั้งอุปกรณ์และเวลา หลี่อันเล่อต้องยอมสละฟาร์มนี้

"นายเข้าใจคนอื่นดีจังนะ"

"แน่นอน"

"ไป กินข้าวกัน หิวแล้ว" หลี่อันเล่อตบมือ

บ่ายหลี่อันเล่อไปดูผลการรักษาที่ฟาร์มอื่น ก็พอใช้ได้ ใกล้เคียงกัน

"ดูผลก่อน ถ้าดีก็ขยายผลเลย ไม่มีเวลาพิสูจน์เพิ่มแล้ว"

"พรุ่งนี้ทุกคนสรุปตามหมายเลขว่าแผนไหนเหมาะที่สุด" หลี่อันเล่อสั่ง "พรุ่งนี้งานเยอะ รีบกลับไปพักผ่อน"

"หัวหน้าจ้าว จ่ายเบี้ยเลี้ยงให้ทุกคนเลยครับ"

หลี่อันเล่อบอก "อีกไม่กี่วันต้องรบกวนทุกคนอีก"

"หัวหน้าจ้าว"

หลี่อันเล่อเรียกจ้าวเจิ้นซิง "รบกวนหน่อยนะครับ ไว้ผมเลี้ยงข้าว"

"ที่ปรึกษาหลี่เกรงใจไปแล้ว ทุกคนทำเพื่อหน้าที่ครับ"

"รีบกลับไปพักผ่อนเถอะครับ"

หลี่อันเล่อมองจ้าวเจิ้นซิงเดินจากไป ถอนหายใจ ยังต้องยุ่งอีก "เจี่ยนเจี๋ย อาเล็ก ผมเลี้ยงข้าว"

"เรื่องหัวหน้าเฉิงเรียบร้อยไหม?"

"เรียบร้อยแล้ว"

"ออกใบรับรองแล้ว"

"ก็ดีครับ"

"ผมว่าไม่ต้องพักที่เรือนรับรองก็ได้ บ้านผมห้องเยอะ ไปพักบ้านผมก็ได้"

หลี่อันเล่อชวน "ทำงานสะดวกด้วย"

"ไม่ดีกว่า ของใช้อยู่ที่เรือนรับรองหมดแล้ว"

"พวกเราคนเยอะ ไปรบกวนน้าสี่น้าสะใภ้จะแย่เปล่าๆ อีกอย่างไม่ใช่แค่วันสองวัน"

เจี่ยนเจี๋ยเคยเจออหิวาต์หมูมาก่อน กว่าจะผ่านไปได้คงเป็นอาทิตย์ หรือเป็นเดือน จะไปอยู่บ้านหลี่อันเล่อทุกวันคงดูไม่ดี

กินข้าวเสร็จ หลี่อันเล่อให้คนขับรถไปส่งทุกคน เขาและเฉินเสี่ยวเหวินกลับบ้านสี่ประสาน

"อันเล่อ พรุ่งนี้พี่ต้องไปมหาวิทยาลัย"

เฉินเสี่ยวเหวินบอก "ใบคะแนนออกแล้ว"

"พี่ ฝากเอามาให้ด้วยนะ"

"อื้ม หรงหรงบอกแล้ว"

"เธอก็ไม่ไปเหรอ?"

"อื้ม"

"อันเล่อ หรงหรงดีกับนายนะ ปกติยอมๆ เธอหน่อย เป็นผู้หญิงนี่นา"

"ทำไมต้องยอม ผมสู้เธอไม่ได้อยู่แล้ว ถ้ายอมอีก ผมคงโดนแกล้งตาย"

"ฮ่าๆ"

เฉินเสี่ยวเหวินเห็นหน้าตาบูดบึ้งของหลี่อันเล่อก็อดขำไม่ได้ "หรงหรงไม่ตีเธอหรอกน่า"

"ใครว่า"

หลี่อันเล่ออยากจะบอกว่าเมื่อวานเพิ่งโดนหยิกไปหยกๆ

"อันเล่อ เหวินเหวิน รีบนอนเถอะ วันนี้ยุ่งมาทั้งวัน เหนื่อยแย่"

"เดี๋ยวก็อนครับ" หลี่อันเล่อบอก "พี่ ผมไปอาบน้ำก่อนนะ"

"อืม พี่ก็จะนอนแล้ว"

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่อันเล่อถูกหานหรงหรงเขย่าตัวปลุกแต่เช้า "ทำอะไร?"

"วันนี้ท่านผู้นำจะไปตรวจฟาร์มหมู"

"ตรวจก็ตรวจสิ แล้วท่านผู้นำคือ?"

"คนที่นายเดานั่นแหละ"

"โอ้โฮ ทำไมไม่บอกเร็วกว่านี้ มาแบบเซอร์ไพรส์เหรอ"