บทที่ 45 อันเล่อรักษาหมูไม่ไปทำงาน

"พ่อมึง เดี๋ยวเราไปกินข้าวกันไหม?" สือฉินได้กลิ่นเนื้อลอยมา

"กินสิ ทำไมจะไม่กิน กินให้เต็มคราบเลย แขกยังอยู่ เขาคงไม่กล้าว่าอะไรหรอก"

หลี่กั๋วสี่คิดว่ามีอาห้าคุมอยู่ แถมมีแขกด้วย อย่างมากก็แค่โดนบ่นนิดหน่อย รอแขกกลับค่อยว่ากัน ตอนนี้เรื่องกินสำคัญที่สุด

"อันเล่อ กินเยอะๆ นะลูก"

"ครับ"

"พ่อมึง กินเสร็จแล้วเราไปหลบที่ไหนดี?"

สือฉินกลัวแม่ผัวที่สุด หลี่อันเล่อมองแม่ ความคิดเข้าท่า กินให้อิ่มก่อนหนีออกจากบ้าน

"ไม่เป็นไรหรอก อย่างมากก็โดนแม่ตีไม่กี่ที เราไม่ได้ขโมยเงินที่บ้านสักหน่อย"

"งั้นก็ค่อยยังชั่ว"

หลี่อันเล่อมองพ่อกับแม่ โดนตีนิดหน่อยถือเป็นเรื่องเล็ก ดีที่เขาไม่ต้องโดนตี พ่อบอกว่าจะรับแทน

"เอาลูกหมูไปเก็บให้เรียบร้อยก่อน"

"ใช่ อันเล่อ เมื่อกี้บอกว่าจะจับอาบน้ำใช่ไหม?"

"ครับ สกปรกมาก ต้องล้างให้สะอาด"

"พ่อมึง ไปตักน้ำมา เดี๋ยวฉันกับอันเล่อจะช่วยกันล้าง"

อาบน้ำให้ลูกหมูสองตัวจนสะอาดเอี่ยม หลี่อันเล่อเอาเศษผ้าเก่าๆ ของตัวเองมาเช็ดตัวให้แห้ง แล้วล้างตะกร้าตากแดดฆ่าเชื้อ

"ยังดีที่อาการบิดไม่หนัก"

สำคัญคือไม่ใช่บิดเหลือง ไม่งั้นเทวดาก็ช่วยไม่ได้ แค่บิดธรรมดา ส่วนพยาธิเส้นด้ายถึงจะมีอัตราการตายสูงกว่า แต่โชคดีที่เพิ่งเริ่มเป็น

"ถ้ารีบให้ยา โอกาสรอดน่าจะสักแปดสิบเปอร์เซ็นต์"

หลี่อันเล่อเริ่มมั่นใจ กินข้าวเสร็จก็แอบงีบหลับ แล้วเข้าไปแลกเข็มฉีดยา ยา และนมผงในระบบ เข็มกับยาไม่มีปัญหา แต่นมผงนี่สิ จะเอาออกมายังไงให้เนียน

"ให้พ่อไปขออาหารหมูจากลุงรองก่อนดีกว่า"

อาหารหมูต้องใช้คูปองซื้อ หลี่อันเล่อไม่มี ตอนนี้ลูกหมูยังกินไม่เยอะ ขอลุงรองมาแก้ขัดไปก่อน

บ่ายวันนั้น หลี่อันเล่อไม่ออกไปไหน รำคาญพวกหลี่อันกวง หลี่อันจวี๋ ที่ชอบมาวิ่งเล่นยั้วเยี้ยแถวหน้าบ้าน

หมูป่วยแล้วไง เดี๋ยวก็หาย เด็กพวกนี้ไม่รู้อะไร ไม่อยากจะยุ่งด้วย ถ้าสู้ได้คงอัดให้น่วมไปแล้ว

"อันเล่อ รีบไปซ่อน"

"ทำไมแม่?"

"ย่ามาแล้ว"

พายุเข้าแล้ว ว่าที่สะใภ้ห้ากลับไปแล้ว ย่าเตรียมลงทัณฑ์ เลือดนองแน่ๆ หลี่อันเล่อมองแม่ที่กำลังหาที่ซ่อนแล้วถอนหายใจ บ้านรูหนูแค่นี้จะไปซ่อนตรงไหน

ป้าสะใภ้คนอื่นยังมีหีบสินเดิมให้ซ่อน แต่บ้านเขาไม่มีอะไรเลย ตอนสือฉินแต่งเข้ามามีแค่ห่อผ้ากับเสื้อผ้าชุดครึ่ง นอกนั้นไม่มีสมบัติอะไรติดตัวมา

"แม่"

ย่าหวังซิ่วหลานถลึงตาใส่หลี่กั๋วสี่ ค้อนใส่ลูกสะใภ้สี่ ส่วนหลี่อันเล่อก็โดนหางเลขไปด้วย

จากหลานรักกลายเป็นหลานชังในพริบตา หลี่อันเล่อสะกิดแม่

"แม่ นั่งก่อนสิครับ"

"บอกมา เงินซื้อลูกหมูเอามาจากไหน?" ย่าหวังซิ่วหลานกินข้าวเที่ยงไม่ลง เสียดายเงินสิบห้าหยวนจนเจ็บหน้าอก

"ผมยืมมา"

หลี่กั๋วสี่ออกรับแทนลูกอย่างแมนๆ หลี่อันเล่อซึ้งใจ แต่เรื่องนี้เขาเตรียมบอกความจริงอยู่แล้ว "ย่าครับ ผมยืมเพื่อนมาครับ"

"เล่ามาให้หมดซิ!"

ย่าหวังซิ่วหลานตบเตียงดังปัง ตาขวางจนสือฉินสะดุ้งโหยง

พอหลี่อันเล่อเล่าจบ ย่ามองหลานชายด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ไม่ใช่สิบห้าหยวน แต่ยี่สิบหยวน แถมใช้หมดเกลี้ยง "ทำไมใจกล้าขนาดนี้ หมูป่วยรักษาง่ายนักหรือไง ตัวแค่นี้จะไปรู้วิธีรักษาโรคได้ยังไง"

"ผมรู้ครับ"

หลี่อันเล่อยืนยันเสียงแข็ง ยังไงพ่อก็อยู่ ตีพ่อเถอะครับพ่อ หลี่อันเล่อกระพริบตาปริบๆ ให้พ่อ

"แกนี่นะ"

ย่าหวังซิ่วหลานตีหลานไม่ลง แต่ลูกชายตีกระบาลแยกได้ "ลูกมันบ้า แกก็บ้าจี้ตามเหรอ โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้ว" พูดไปก็ฟาดหลี่กั๋วสี่ไปหลายที

"ผมเชื่ออันเล่อ"

"ย่าครับ ผมรักษาหายแน่ พรุ่งนี้ผมจะไม่ไปไหน จะเฝ้าไข้ลูกหมูอยู่ที่บ้าน" หลี่อันเล่อประกาศจุดยืน จะอยู่กับหมู สู้ตายกับหมู ห้ามใครไล่ไปทำงาน "ถ้าหมูไม่หาย ผมไม่ออกไปไหนเด็ดขาด"

"ดีมาก อันเล่อ แม่สนับสนุน แม่จะอยู่เป็นเพื่อนลูกเอง"

"อยู่ทำไม ไปทำงานนู่น"

ย่าหวังซิ่วหลานฟาดสือฉินไปทีหนึ่ง สือฉินบ่นอุบอิบ เธอก็ไม่อยากทำงานเหมือนกัน

หลี่อันเล่อกลืนน้ำลาย ย่าคงดูไม่ออกหรอกมั้งว่าผมหาเรื่องอู้งาน ก็ผมตั้งใจดูแลหมูป่วยนี่นา เงินตั้งยี่สิบหยวน ย่าต้องเสียดายแน่

"พรุ่งนี้ให้อันเล่ออยู่บ้าน เฝ้าหมูให้ดี ถ้าหายก็ดีไป"

"ส่วนพวกแกสองคน ไปทำงาน ห้ามหนีไปไหนอีก"

ย่าคาดโทษหลี่กั๋วสี่กับสือฉิน แล้วเดินออกไป สองผัวเมียรีบยืนส่ง ย่าไปแล้ว หลี่อันเล่อดีใจจนเนื้อเต้น หมูยี่สิบหยวนช่วยชีวิตไว้ ไม่ต้องไปทำงานแล้วโว้ย ฮ่าๆๆ

สะใจ หลี่อันเล่อมีความสุขสุดๆ ถ้าหมูหายป่วยด้วยก็ยิ่งดี

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่อันเล่อโบกมือลาพวกหลี่อันจวี๋ น่าอิจฉาจัง ได้ไปทำงาน ส่วนผมต้องอยู่บ้านเฝ้าหมู "พี่อันเล่อ ขอดูหมูหน่อยได้ไหม?"

"ได้สิ"

หลี่ฮว่ากับน้องๆ วิ่งมาหา

หลี่อันเล่อเริ่มวางแผน ใช้งานเด็กพวกนี้ให้เป็นประโยชน์ ต่อไปถ้าหมูโตต้องเกี่ยวหญ้า เด็กพวกนี้น่าจะช่วยได้ "เอ๊ะ ลืมอะไรไปหรือเปล่า"

ทั้งเช้า หลี่อันเล่อป้อนยาฆ่าพยาธิให้ลูกหมู เสริมอาหารด้วยนมผง รสชาติดีจนหลี่อันเล่อแอบชิมไปครึ่งแก้ว ลูกหมูยังท้องเสียอยู่ กินนมไม่ได้

อาการของลูกหมูสองตัวยังทรงตัว ไม่แย่ลง ถ้าผ่านสามวันนี้ไปได้ก็น่าจะรอด

"พวกแกต้องสู้นะ อย่าเพิ่งตาย"

หลี่อันเล่อแยกหมูออกมา เก็บกวาดพยาธิที่ถ่ายออกมา ฆ่าเชื้อ เก็บขี้หมู อาบน้ำให้หมู แล้วเอาไปเก็บที่เดิม

"เฮ้อ อีกตั้งสามอาทิตย์ ปรนนิบัติลูกหมูนี่ก็เหนื่อยเหมือนกันแฮะ"

ถอนหายใจยาว มองดูเด็กคนอื่นเดินไปทำงานในนา หลี่อันเล่อรู้สึกอิจฉาอยากจะไปเชียร์พวกหลี่อันจวี๋จริงๆ

"เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว"

หลี่กั๋วสี่กลับมาถึงบ้าน คว้าขวดโหลแก้วของหลี่อันเล่อมากระดกน้ำอึกๆ วันนี้วันแรกของการเกี่ยวข้าว งานหนัก

หลี่อันเล่อส่งกำลังใจให้พ่อ พ่อสู้ๆ อีกครึ่งเดือนเอง

"พ่อครับ เดี๋ยวหมูดีขึ้นแล้ว ผมจะเอาน้ำไปส่งพ่อทุกวันเลย"

"ฟังดูสิ ลูกกตัญญูของพ่อ รู้จักห่วงพ่อด้วย"

แน่นอนสิ หลี่อันเล่อคิดว่าจะหากางเกงมาใส่ แดดแรงขนาดนี้ เดี๋ยวผิวเสียที่อุตส่าห์บำรุงมาจะคล้ำหมด "แม่ล่ะครับ?"

"ตามมาข้างหลังนู่น"

"พ่อวิ่งนำมาก่อน"

"ไม่ต้องห่วงแม่แกหรอก งานการไม่ค่อยทำ เข้าห้องน้ำไปสามรอบ มากกว่าพ่ออีก" หลี่กั๋วสี่กินน้ำ พักหายใจ แล้วถามถึงอาการลูกหมู

"ดีขึ้นครับพ่อ หายแน่"

"พ่อเชื่อ พ่อหวังว่าลูกจะได้ไปทำงานฟาร์มหมูในอำเภอ พาพ่อกับแม่ไปเสวยสุขในเมืองนะลูก" คำพูดของพ่อทำเอาหลี่อันเล่อกดดัน ฟาร์มหมูเหรอ ฝันไปเถอะ ชาตินี้ไม่มีทางไปทำงานฟาร์มหมูเด็ดขาด

ต่อให้ต้องเกาะผู้หญิงกิน ผมก็ไม่ไปเลี้ยงหมูหรอก มันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรี เลี้ยงหมูเหนื่อยจะตาย

"กั๋วสี่ ทำไมวิ่งเร็วนัก"

สือฉินวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา แย่งน้ำจากมือหลี่กั๋วสี่ไปกิน "ร้อนชะมัด"

"อันเล่อ เป็นไง ลูกหมูยังรอดอยู่ไหม?"

"ยังอยู่ดีครับแม่"

"ค่อยยังชั่ว เมื่อเช้าพวกปากหอยปากปู แช่งชักหักกระดูกว่าหมูเราไม่รอด โมโหชะมัด"

"พูดแล้วของขึ้น ไอ้กั๋วจวินกับพวกพนันกันว่าหมูเราจะอยู่ได้กี่วัน น่าโมโหจริงๆ"

"พ่อ อย่าไปโกรธเลย เดี๋ยวหมูหายดีแล้ว เราพาไปเดินโชว์ให้พวกมันอกแตกตายไปเลย"

"ดี!"