บทที่ 43 หมูป่วย กับครอบครัวจอมเปิ่นสามคน

"ฮัดชิ้ว"

"เป็นอะไรไปพ่อ?"

"นั่นสิที่รัก ฉันสังหรณ์ใจไม่ดีเลย" หลี่กั๋วสี่ขยี้จมูก จามติดต่อกันมาหลายทีตั้งแต่เดินทางกลับจากคอมมูนแล้ว

"พ่อป่วยหรือเปล่า?"

หลี่อันเล่อเกือบจะหลุดปากถามว่า ให้ผมช่วยดูอาการให้ไหม ผมดูหมูป่วยเก่งนะ

"ป่วยเปื่อยอะไรกัน ตั้งแต่รู้จักพ่อแกมา ฉันไม่เคยเห็นเขาป่วยเลยสักครั้ง มีแต่แกล้งป่วยนั่นแหละ" สือฉินแซว

โอ้โห หลี่อันเล่อคิดในใจ พ่อนี่แข็งแรงดั่งควายถึก ยุคนี้คนไม่ป่วยไข้นี่ถือว่าสุขภาพดีเยี่ยมเลยนะ

"แน่นอนสิ อันเล่อ จำไว้นะลูก คนเราอย่าหักโหมทำงานหนักเกินไป ไม่งั้นร่างกายจะพัง ต้องเรียนรู้จากพ่อนะ"

"ครับๆๆ"

"พ่อวางใจเถอะ ผมจะตั้งใจเรียนรู้จากพ่อแน่นอน"

หลี่อันเล่อพยักหน้าหงึกหงัก ยุคนี้การแพทย์ยังไม่เจริญ ต้องระวังตัวไว้ก่อน

เรื่องอื่นไม่สู้ แต่เรื่องเรียนรู้ (เพราะจะได้อู้งาน) นี่ถนัด มีพ่อเป็นแบบอย่าง ไม่ต้องลองผิดลองถูกเอง แถมพ่อยังเป็นปรมาจารย์ด้านนี้ด้วย

"เห็นไหมที่รัก ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น ฉลาดเหมือนฉันเปี๊ยบ"

หลี่กั๋วสี่ยิ้มหน้าบาน เข็นรถเข็นอย่างมีแรงฮึด

หลี่อันเล่อยิ้มกว้าง ใช่แล้ว ความขี้เกียจนี่ได้พ่อมาเต็มๆ เดิมทีผมก็เป็นคนขยันนะ แต่มีพ่อแบบนี้ จะให้ทำไงได้

เฮ้อ ก็คนมันกตัญญูนี่นา พ่อว่าไงก็ว่าตามกัน

คิดได้แบบนี้ หลี่อันเล่อก็ยิ่งรู้สึกว่าการไปทำงานในนาเป็นการอกตัญญู ต้องขี้เกียจให้มากกว่าพ่อ กินเก่งให้มากกว่าแม่ ถึงจะเป็นลูกกตัญญูที่แท้จริง

"พ่อ"

"ว่าไง?"

"ผมว่าลางสังหรณ์พ่ออาจจะเป็นจริงแล้วล่ะ"

"ลางสังหรณ์อะไร?"

หลี่กั๋วสี่งง หลี่อันเล่อชี้ไปที่ทางเข้าหมู่บ้าน

"เอ๊ะ?"

หลี่กั๋วสี่เงยหน้าขึ้นมอง แม่เจ้าโว้ย พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม พ่อ มากันครบแก๊งเลย น่ากลัวชะมัด

"ยังดีนะ ย่าไม่มา"

"พ่อครับ ย่าน่าจะยุ่งรับแขกอยู่ ไม่งั้นคงมาแล้ว..." หลี่อันเล่อกระซิบเตือน วันนี้ว่าที่สะใภ้ห้ามาดูบ้าน ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุนี้ ย่าคงมายืนเท้าสะเอวรอแล้ว

"ทำไงดีพ่อ?" สือฉินถาม

"กลัวอะไร"

หลี่กั๋วสี่ทำปากเก่ง แต่ในใจตุ๊มๆ ต่อมๆ

"รู้สึกทะแม่งๆ ชอบกล"

หลี่อันเล่อพึมพำ ทำไมต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้ แค่โดดงานครึ่งวัน ไม่น่าจะยกโขยงกันมาขนาดนี้มั้ง ตอนแรกตกใจ แต่พอคิดดีๆ ชักแปลกๆ

'แปลกแฮะ'

...

"แปลกจริง เงินก็ไม่ได้หาย แล้วเจ้าสี่เอาเงินที่ไหนไปซื้อลูกหมู ถึงจะถูกยังไงตัวนึงก็ต้องสิบกว่าหยวน" ปู่หลี่เอ้อร์เหมานั่งสูบยาเส้นอยู่ขอบเตียง ครุ่นคิดอย่างหนัก

"เรียกเจ้าใหญ่ เจ้ารอง มาถามหน่อยซิว่าเจ้าสี่ไปยืมเงินใครมาหรือเปล่า?"

พี่ชายทั้งสามบ้านต่างก็มีเงินเก็บส่วนตัว ภรรยาก็ฐานะดี มีเงินช่วยเหลือจากบ้านเดิมบ้าง ไม่เหมือนหลี่กั๋วสี่กับสือฉินที่ใช้เงินมือเติบ กระเป๋าแบนแฟนทิ้ง

แต่ถ้าจะยืม ก็คงยืมบ้านใหญ่นั่นแหละ

"ยืมเงิน?"

"เปล่านะครับแม่"

"เกิดอะไรขึ้นครับ เจ้าสี่ก่อเรื่องอีกแล้วเหรอ?"

แค่ฟังน้ำเสียงก็รู้แล้วว่าน้องสี่ต้องไปทำเรื่องงามหน้ามาอีกแน่ โตจนป่านนี้ยังทำตัวไม่รู้จักโต

"เสี่ยวจวี๋ เล่าให้พี่ๆ ฟังซิ"

ย่าหวังซิ่วหลานพอได้ยินว่าลูกชายซื้อลูกหมูก็ใจหายวาบ แต่พอเช็คเงินแล้วอยู่ครบก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง

แต่พอลูกสาวบอกว่าพี่สี่อาจโดนหลอกซื้อหมูป่วย ย่าหวังซิ่วหลานก็ของขึ้นทันที

หมูป่วย! ใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ย่าเลี้ยงหมูมานาน รู้ดีว่าลูกหมูถ้าป่วยโอกาสรอดยาก ไม่ใช่แค่เงินไม่กี่เหมานะ ต่อให้ยืมเงินมาซื้อ ยังไงก็ต้องหามาคืน

ซื้อหมูป่วยมาก็เหมือนเอาเงินไปละลายแม่น้ำ ย่าหวังซิ่วหลานร้อนใจแทบแย่ ถ้าไม่ใช่ว่าสะใภ้ห้ามาดูบ้าน ป่านนี้คงซ้อนท้ายจักรยานลูกสาวไปตามล่าเจ้าสี่แล้ว

"เจ้าสี่ซื้อลูกหมู แถมเป็นหมูป่วยด้วย?"

"บ้าไปแล้ว"

"ซื้อมาทำไม?"

"ก็ซื้อให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนมันน่ะสิ"

ลุงรองหลี่กั๋วลู่ตบเข่าฉาด "ตามใจเด็กจนเสียคนแล้ว"

"แม่ จะเอายังไงดีครับ?"

"จะทำยังไงได้ เรียกคนไปช่วยกัน ตามไปที่ตลาดนัดคอมมูนลู่โข่ว ไปขอเงินคืน" ลุงสามหลี่กั๋วโซ่วเสนอ "เงินตั้งเยอะแยะ"

"เขาจะยอมคืนเหรอ"

ลุงใหญ่หลี่กั๋วฟู่คิดหนัก

"พี่ใหญ่ ถ้าเขาไม่คืนก็ต้องมีเรื่องกันหน่อย บอกว่าเขาหลอกขายหมูป่วย" หลี่กั๋วโซ่วของขึ้น "เดี๋ยวเรียกเจ้าห้าไปด้วย ไปกันหลายคน ถ้าไม่คืนก็ต้องเจ็บตัวกันบ้าง"

"รอถามเจ้าสี่ก่อนดีกว่าไหม" หลี่กั๋วลู่เสียงอ่อย เขาเป็นคนใจไม่กล้า

"รอเจ้าสี่กลับมาก่อนดีกว่า ค่อยถามให้รู้เรื่อง" หลี่กั๋วฟู่คิดว่าควรรู้ความจริงก่อน

"เสี่ยวจวี๋ พี่สี่แกจะกลับมาเมื่อไหร่?"

ย่าหวังซิ่วหลานหันไปถามลูกสาว หลี่จวี๋ก็ไม่แน่ใจ ปกติพี่สี่น่าจะถึงก่อนเธอแล้ว "น่าจะใกล้ถึงแล้วมั้งคะ"

"ตาแก่ พาเจ้าใหญ่กับพวกมันไปรอหน้าหมู่บ้าน"

ย่าทิ้งแขกไม่ได้ ไม่งั้นคงไปเอง

"ได้"

ปู่หลี่เอ้อร์เหมาพาลูกชายสามคน หลานชายอีกหลายคน เดินขบวนไปหน้าหมู่บ้าน ลูกหลานเต็มบ้าน ครอบครัวใหญ่ยี่สิบกว่าชีวิต เดินไปไหนใครก็ต้องมอง

ลูกชายแต่ละคนนอกจากเจ้าสี่ที่ไม่เอาถ่าน เจ้าใหญ่ขยันขันแข็ง เจ้ารองเลี้ยงหมูเก่ง เจ้าสามหัวการค้า ปลูกผักเก่งกว่าใคร

ลูกสาวคนโตก็ได้ดีในเมือง ลูกชายคนเล็กเป็นหัวหน้ากองกำลังพลเรือน ได้เมียทำงานไปรษณีย์ ครอบครัวนี้ไม่ธรรมดา

ขบวนใหญ่ขนาดนี้ ใครไม่มองก็แปลก

"พวกนั้นจะไปไหนกัน?"

ป้าหกจอมสอดรู้สอดเห็นรีบถาม "วันนี้บ้านเจ้าห้ามีงานไม่ใช่เหรอ ทำไมไปออกันหน้าหมู่บ้าน?"

"ใครจะรู้"

"สงสัยมารอกั๋วสี่มั้ง"

"กั๋วสี่เป็นอะไร?"

"ก็สามคนพ่อแม่ลูกหนีงานไปเดินเล่นที่คอมมูนแต่เช้า ย่าหวังโกรธจนควันออกหู คงโดนด่าเปิงแน่ ชาวบ้านเขานินทากันให้แซ่ด" ป้าสามหัวเราะคิกคัก "พี่สาวว่าที่เจ้าสาวเจ้าห้าก็มา เห็นว่าเป็นข้าราชการ มาเจอสภาพครอบครัวเจ้าสี่แบบนี้คงดูไม่จืด"

"นั่นสิ คงมีเรื่องสนุกให้ดูแน่"

"ไปๆ ไปดูกัน"

...

"พ่อ กลัวอะไร พ่อไม่ได้ขโมยเงินที่บ้านสักหน่อย"

พรืด... หลี่อันเล่อสะดุ้ง พ่อครับ อย่าบอกนะว่าเคยจิ๊กเงินย่าจริงๆ

"เรื่องนั้นมันนานมาแล้ว ตั้งแต่อันเล่อเกิด พ่อไม่เคยแตะต้องเงินที่บ้านสักแดง"

ก็จริง ตอนนั้นจิ๊กเงินไปจีบสาว ซื้อของกินมาล่อจนได้แต่งงานกัน

"ไปเถอะ"

หนีไม่พ้นหรอก จะเอาลูกหมูไปซ่อนไว้ในผ้าห่มก็ไม่ได้

"พ่อ พี่ใหญ่ มาทำไมกันเยอะแยะครับ?"

หลี่กั๋วสี่วางรถเข็นลง ปู่หลี่เอ้อร์เหมาไม่รอช้า รีบพุ่งเข้าไปดูในตะกร้า เห็นลูกหมูสองตัวนอนแอ้งแม้ง "สองตัว?"

"ลูกหมูสองตัว?"

ลุงใหญ่ ลุงรอง ลุงสาม อาเล็ก และคนอื่นๆ กรูเข้าไปดู ซื้อมาจริงๆ ด้วย ตั้งสองตัว

"ซื้อลูกหมู?" ป้าหกและพวกคนมุงชะเง้อคอ

"กั๋วสี่ซื้อลูกหมูมาทำไมตอนนี้?"

"สงสัยซื้อให้อันเล่อเลี้ยงมั้ง?"

ช่วงนี้ข่าวลือเรื่องหลี่อันเล่ออยากเลี้ยงหมูแพร่สะพัด บอกว่าจะเลี้ยงหมูพันธุ์ใหม่ โตเร็ว เนื้อเยอะ ตามตำรา

ชาวบ้านฟังแล้วก็ขำ เด็กบ้าอะไรจะเลี้ยงหมู มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก

ไม่นึกว่าหลี่กั๋วสี่จะบ้าจี้ตามลูก ซื้อลูกหมูมาจริงๆ นี่มันไม่ใช่แค่ตามใจแล้ว นี่มันบูชาลูกชัดๆ

ปกติพ่อแม่ตีลูกเป็นเรื่องธรรมดา แต่หลี่กั๋วสี่นี่ลูกอยากได้อะไรหามาประเคนให้หมด เดี๋ยวได้เสียคนกันพอดี

"เอ๊ะ ลูกหมูดูแปลกๆ นะ"

"พี่หก มาดูนี่สิ"

หลี่กั๋วไท่เรียกหลี่เหล่าลิ่ว (พี่หก) ผู้เชี่ยวชาญการเลี้ยงหมูประจำหมู่บ้าน

"หมูมีโรคนี่นา"

หลี่เหล่าลิ่วมองแวบเดียวก็รู้ "ซื้อหมูป่วยมาทำไม?"

"หมูป่วย?"

ทุกคนหันขวับไปมองหลี่กั๋วสี่ ปกติก็ฉลาดทำไมคราวนี้โง่ดักดาน

"พี่หก หมูนี่ป่วยจริงเหรอ?"

ปู่หลี่เอ้อร์เหมายังมีความหวัง ซื้อมาตั้งสองตัว อย่างน้อยก็ต้องตัวละสิบหยวน เงินไม่ใช่น้อยๆ จะทำยังไงดี