บทที่ 35 ชีวิตไม่สิ้นก็ต้องดิ้นไปเลี้ยงหมู

"หอมจัง!"

"สะใภ้สี่ไปเรียนทำกับข้าวมาจากไหนเนี่ย?"

ป้าสะใภ้สามเฉิงไหลเฟิ่งวางตะกร้าลงพลางพึมพำ ลุงสามหลี่กั๋วโซ่วที่ยืนอยู่ข้างๆ เบ้ปาก "ฝีมืออะไรกัน นี่มันกลิ่นเนื้อ"

"เอาเนื้อมาจากไหน?"

"สงสัยสองพ่อลูกกั๋วสี่หิ้วกลับมามั้ง"

"ไม่ได้ไปแข่งเหรอ ทำไมได้เนื้อกลับมา?"

"ใครจะไปรู้ เดี๋ยวถามแม่ก็รู้แล้ว" พูดจบหลี่กั๋วโซ่วก็ชะเง้อมองไปทางครัว หอมจริงๆ

พวกผู้ใหญ่ยังเก็บอาการ แต่พวกเด็กๆ นี่สิ ไปออกันอยู่หน้าครัวแล้ว เจ้าตัวเล็กอย่างหลี่ฉิน หลี่เย่ ถึงกับดูดนิ้วรอ

"พี่อันเล่อ ทำไมยังไม่มาอีก"

หลี่ฮว่าชะเง้อมองไปทางห้องหลี่อันเล่อ เมื่อวานได้กินหมูตุ๋นก็เพราะพี่อันเล่อนี่แหละ

"อันเล่อ มากินข้าว"

สือฉินตักหมูตุ๋นใส่ผักกาดขาวชามโตพลางตะโกนเรียก "พ่อมึง มากินข้าว"

"มาแล้วๆ"

หลี่กั๋วสี่วันนี้ไม่ค่อยกระตือรือร้นเรื่องกินเท่าไหร่ เพราะเมื่อกลางวันซัดไปเต็มคราบ แถมตอนบ่ายไม่ได้ทำงานหนัก ท้องยังอิ่มอยู่ แต่หลี่อันเล่อเริ่มหิวแล้ว

"พี่อันเล่อ"

พอหลี่อันเล่อโผล่หน้ามา เด็กๆ ก็รุมล้อม ผลพวงจากการให้อาหารเมื่อวาน "รีบล้างมือ มากินข้าว วันนี้มีเนื้อ"

"เย้"

เด็กๆ ว่านอนสอนง่ายผิดปกติ พอได้ยินพี่อันเล่อบอกว่ามีเนื้อ แม้แต่หลี่ฮว่ากับหลี่หง ตัวแสบประจำบ้านก็สงบเสงี่ยม

"รู้แต่กินนะพวกแก"

"ไปๆๆ"

"หลานรัก กินเนื้อเยอะๆ นะลูก"

ย่าหวังซิ่วหลานไล่พวกหลานๆ แต่หันมายิ้มหวานให้หลานรักอย่างหลี่อันเล่อ

"ครับ"

"กับข้าวมาแล้ว"

สือฉินยกอ่างดินเผาใบใหญ่มาวาง หมูตุ๋นน้ำแดงต้มผักกาดขาวกับหัวไชเท้า เต็มอ่าง หอมฉุย

เด็กๆ มองตาละห้อย สือฉินไม่ได้มีฝีมืออะไรมาก แค่เอาหมูตุ๋นเทใส่หม้อ เติมน้ำ ใส่ผัก ใส่หัวไชเท้า ปิดฝาต้ม จบ

"แม่ ทำไมมีเนื้อเยอะจัง?"

หลี่กั๋วโซ่วที่เพิ่งล้างคอกหมูเสร็จ เดินมาวางพลั่ว ถามด้วยความแปลกใจ "วันนี้วันอะไรครับ?"

"พ่อ เนื้อที่อาสี่เอามาฝาก"

"อาสี่?"

พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง เจ้าสี่เอาเนื้อเข้าบ้าน หูฝาดไปหรือเปล่า

"รีบล้างมือมากินข้าว"

ป้าสะใภ้รองหลิวเสียถลึงตาใส่สามีหลี่กั๋วลู่ ไม่เห็นเหรอบ้านสามเริ่มหยิบก้อนแป้งจิ้มน้ำแกงแล้ว

ป้าสะใภ้สามเฉิงไหลเฟิ่งอาศัยจังหวะที่ย่าเผลอ หยิบก้อนแป้งข้าวโพดยัดใส่ใส่มือลูกคนละก้อน แถมคีบเนื้อใส่ให้อีกคนละครึ่งชิ้น

"เนื้อเปื่อยดีจริงๆ"

"แน่สิ พ่อครัวโรงอาหารคณะปฏิวัติอำเภอทำเองกับมือ"

หลี่กั๋วสี่คุยโว "คนทั่วไปทำสีสวยแบบนี้ไม่ได้หรอก บอกให้นะ ฉันเห็นกับตาเขาใส่น้ำตาลกรวดไปตั้งครึ่งจิน"

"มิน่าล่ะ หอมขนาดนี้"

"แม่ พ่อ รีบกินสิครับ ปกติหากินยากนะ"

หลี่กั๋วสี่ท้องอิ่ม เลยไม่ค่อยหิว นานๆ ทีจะได้หน้าได้ตาในบ้าน ก็ขอคุยหน่อยเถอะ

"ดีๆๆ" นานทีปีหนที่ลูกชายคนนี้จะกตัญญู ปู่ย่าก็ปลื้มใจ "กินกันเถอะ ทุกคนกิน"

เนื้อเยอะจริงๆ อัดแน่นเต็มชาม น่าจะเกินครึ่งจิน

"ว่าแต่เจ้าสี่ อันเล่อแข่งเป็นไงบ้าง?"

หลี่กั๋วลู่กินเนื้อไปชิ้นนึง เปื่อยยุ่ยละลายในปาก ไม่กล้ากินเยอะ ได้คนละชิ้นก็บุญแล้ว แต่ผักกาดขาวกับหัวไชเท้าดูดน้ำแกงเข้าไป รสชาติก็สุดยอด แถมวันนี้ได้กินก้อนแป้งข้าวโพดด้วย

กับข้าวดีขนาดนี้ กินไปยิ้มไป

"ก็ดี ที่สามของอำเภอ"

"หา?"

หลี่กั๋วลู่สะดุ้งโหยง ที่สามระดับอำเภอ แม่เจ้า "จริงดิ?"

"แน่นอน"

พูดเรื่องนี้ หลี่กั๋วสี่ยิ่งได้ใจ "พวกพี่ไม่ได้เห็น ตอนนั้นคนแข่งเป็นร้อย เลขาฯ กัวยังไม่คิดเลยว่าอันเล่อจะได้ที่สาม แกดีใจจนแทบไม่รอรับรางวัล รีบวิ่งไปโทรศัพท์หาเลขาฯ หานเลย"

"มีรางวัลด้วยเหรอ?"

ที่สามระดับอำเภอจะได้อะไร ทุกคนอยากรู้ หลี่อันเล่อเห็นทุกคนมองมา ก็ชะงักไปนิดนึง "ก็ไม่มีอะไรมาก กระเป๋าผ้าใบใบหนึ่ง"

"หนังสือไม่กี่เล่ม"

"คอมมูนไม่ให้อะไรเลยเหรอ?"

หลี่อันเล่อไม่รู้จริงๆ หันไปมองพ่อ

"คอมมูนเลขาฯ หานอนุมัติถุงปุ๋ยยูเรียให้สองใบ แล้วก็คูปองอาหารเสริมอีกนิดหน่อย"

"ถุงปุ๋ยยูเรีย? แบบที่เอามาตัดเสื้อผ้าได้น่ะเหรอ?"

"ใช่สิ เขาบอกว่าจะให้เอามาตัดชุดให้อันเล่อ"

แม่เจ้า ชุดหนึ่งเลยนะ ต้องใช้ผ้าเป็นสิบฟุตเชียวนะ ไม่ธรรมดา แถมยังมีคูปองอาหารเสริมอีก

"กองพลว่าจะให้รางวัลอันเล่อร้อยแต้ม"

หลี่กั๋วชิ่งล้างมือเสร็จก็นั่งลงบอก

"ทำไมน้อยจัง"

หลี่กั๋วสี่ขมวดคิ้ว หลี่อันเล่อก็แปลกใจ เลขาฯ กัวกำชับมาขนาดนั้น หลี่ต้าหลงน่าจะให้มากกว่านี้นะ

"ลุงต้าหลงบอกว่า เรื่องกระเบื้องมุงหลังคาบ้านเรา แกคุยกับเลขาฯ กัวแล้ว อีกวันสองวันน่าจะอนุมัติ"

"จริงเหรอ?"

คราวนี้ตื่นเต้นกันทั้งบ้าน บ้านมุงกระเบื้อง ถึงจะเป็นบ้านดิน แต่ในหมู่บ้านหลี่เจียพัวมีไม่ถึงห้าหลัง ส่วนใหญ่เป็นบ้านผู้ใหญ่บ้าน ไม่ใช่ว่าไม่มีปัญญาซื้อ แต่ต้องให้คอมมูนอนุมัติ ช่วงนี้โรงอิฐโรงกระเบื้องปิดตัวไปเยอะ ของขาดแคลน ถ้าไม่มีเส้นสายก็หาซื้อยาก

ปู่ย่าพยายามขอโควตากระเบื้องมาหลายรอบเพื่อจะใช้จัดงานแต่งเจ้าห้า แต่หลี่ต้าหลงไม่เคยยอม

"เท่าไหร่?"

"แกบอกว่าจะให้เปลี่ยนทั้งหลังเลย"

"เยี่ยมไปเลย"

มิน่าล่ะถึงให้แต้มน้อย ที่แท้ก็เอามาโปะตรงนี้ ใครจะไปคิดว่าแค่ท่องคติพจน์จะได้ผลตอบแทนมหาศาลขนาดนี้ ทั้งของกินของใช้ แถมยังได้กระเบื้องมุงหลังคา หลี่อันเล่อโดนชมเปาะจนตัวลอย เด็กๆ มองด้วยความอิจฉาปนเลื่อมใส

แน่นอนว่าหลานคนโตอย่างหลี่อันไฉอาจจะรู้สึกหมั่นไส้นิดหน่อย แต่ทำไงได้ เดี๋ยวนี้หลี่อันเล่อฉลาดเป็นกรด จะหาเรื่องแกล้งก็ยาก

กินข้าวเย็นเสร็จ ครอบครัวหลี่อันเล่อกลับห้องอย่างมีความสุข กำลังนับคูปองอาหารเสริมกันเพลินๆ

ย่าหวังซิ่วหลานเดินเข้ามา คว้าหมับ "พอดีเลย งานแต่งเจ้าห้ากำลังขาดอยู่" จบกัน นึกว่าย่าลืมไปแล้ว ที่แท้เราคิดไปเอง ช่างเถอะ ยังไม่แยกบ้าน ซื้อมาก็กินด้วยกัน

อย่างมากตอนงานแต่งอาห้า เราก็กินเยอะหน่อย คิดได้แบบนี้ก็ปลงตก ดีที่ซ่อนขนมเปี๊ยะ ขนมปังกรอบ และคูปองลูกอมไว้ดีแล้ว

"นอน"

"แต้มเกียรติยศเพิ่มขึ้นเท่าไหร่เนี่ย?"

หลี่อันเล่อเข้าสู่ระบบยอดนักเรียน เช็คแต้มเกียรติยศทันที เพิ่มมาเจ็ดสิบแต้ม คิดยังไงเนี่ย

"รอบคัดเลือกได้ห้าสิบ ทำไมเมื่อวานไม่ให้?"

"แปลกจริง"

"ที่สามระดับอำเภอได้แค่ยี่สิบแต้ม? บ้าป่าว ที่หนึ่งมันเด็กเส้นชัดๆ ถ้าวัดกันที่คะแนนข้อเขียนฉันที่หนึ่งนะ ขอประท้วง!" หลี่อันเล่อแค่บ่นลอยๆ ไม่นึกว่าระบบจะตอบสนอง "การยื่นประท้วงสำเร็จ เพิ่มแต้มเกียรติยศแปดสิบแต้ม"

"ง่ายงี้เลย?"

หลี่อันเล่อพูดไม่ออก ถ้าไม่ประท้วงก็อดสิ "รวมกับแปดสิบนี่ ตอนนี้มีร้อยแปดสิบห้าแต้ม ชนะเดิมพันน้ำยี่สิบแต้ม ล็อกอินห้าวันสิบห้าแต้ม คัดเลือกระดับคอมมูนห้าสิบแต้ม แข่งระดับอำเภอร้อยแต้ม"

"เก็บไว้ก่อน ตอนนี้แลกได้แค่ไฟฉายอันเดียว"

ไม่มีประโยชน์ เก็บไว้เผื่อฉุกเฉินดีกว่า หลายวันต่อมาหลี่อันเล่อใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย นอกจากเข้าไปเรียนในระบบ และฝึกตอนลูกหมู ซึ่งพลาดทำลูกหมูตายไปเป็นร้อยแล้ว ทุกอย่างก็ราบรื่น

กินดีอยู่ดี ไปโรงเรียนก็เล่าเรื่องมังกรหยกเวอร์ชั่นปฏิวัติให้เจ้าอ้วนฟัง แลกกับเนื้อตุ๋นตอนเที่ยง ถ้าไม่มีหานหรงหรงคอยเรียก "ไอ้คนขี้โกง" ทุกวันก็คงดีกว่านี้

"เข้าเรียน" หลี่อันเล่อดึงสติตัวเองกลับมา นั่งตัวตรงหยิบหนังสือออกมา วันที่แปดของการไม่ต้องทำงาน ช่างสุขสบาย

"นักเรียนทุกคน ครูมีเรื่องจะแจ้ง"

เด็กๆ นั่งนิ่งตั้งใจฟัง หวังซู่เฟิงยิ้ม "อีกไม่กี่วันจะถึงฤดูเก็บเกี่ยวแล้ว ทางโรงเรียนตัดสินใจว่าช่วงนี้จะเรียนแค่ครึ่งวันบ่าย ให้กลับไปช่วยดูแลน้องๆ ที่บ้าน"

"วันจันทร์หน้า จะเริ่มหยุดฤดูเก็บเกี่ยวอย่างเป็นทางการ"

หลี่อันเล่อช็อก อะไรนะ กำลังสบายอยู่ดีๆ โรงเรียนเล่นไม้นี้เลยเหรอ จงใจแกล้งกันชัดๆ

ถ้าหยุดเรียน กลับบ้านไป ย่าต้องไล่ให้ไปถอนหญ้าแน่ๆ

"มีหยุดฤดูเก็บเกี่ยวด้วยเหรอ?"

"หยุดกี่วัน?"

"สามสัปดาห์"

หา? ไม่นะ สามสัปดาห์ ตายแน่ การอู้งานช่างยากเย็นแสนเข็ญ