บทที่ 51 พบหลี่กวางหลิงอีกครั้ง

เจียงไห่หยวนสีหน้าเคร่งเครียด ในใจยิ่งรู้สึกรังเกียจเย่ชูมากขึ้น ก่อนมาที่นี่เขาได้นัดหมายไว้อย่างชัดเจนแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับไม่มาตามนัด

หานเมิงจวนเอ่ยอย่างไม่พอใจ "พี่ใหญ่ ในฐานะผู้อาวุโส ควรระวังคำพูดบ้าง"

เฉินเหม่ยจิงย้อนกลับทันที "หานเมิงจวน เธอพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร สิ่งที่ฉันพูดไม่ใช่ความจริงหรือ?"

"ฮึ! ลูกเขยของฉันไม่เคยต้องโทษจำคุก มันเกี่ยวอะไรกับเธอ" หานเมิงจวนแค่นเสียงเย็น สีหน้าไม่เป็นมิตรอย่างเห็นได้ชัด

เฉินเหม่ยจิงไม่ยอมอ่อนให้แม้แต่น้อย "ไอ้หนุ่มนั่นเข้ามาเป็นลูกเขยตระกูลเจียงของเรา ก็ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเจียง ฉันในฐานะภรรยาใหญ่ของตระกูลหลัก จะพูดสักสองประโยคก็ไม่ได้หรือ?”

เห็นทั้งสองคนมีแนวโน้มจะทะเลาะกันใหญ่ ท่านผู้เฒ่าที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานจึงแค่นเสียงเย็น "พอได้แล้ว!"

ทั้งสองคนจึงยอมหยุดลง

เจียงเฟิงเหนียนจ้องมองเจียงไห่หยวนด้วยสายตาดุดัน "ลูกชายคนรอง อดีตนักโทษคนนั้นมันทำให้วงศ์ตระกูลเจียงของเราต้องอับอาย หาเวลาให้จุนเหยาหย่ากับมันซะ”

น้ำเสียงดุดันไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง

เจียงไห่หยวนรีบพยักหน้าทันที นี่คือสิ่งที่เขาหวังอยู่แล้ว

"พ่อ วางใจได้ ผมจะจัดการเรื่องนี้ทันที"

หานเมิงจวนจ้องเขาอย่างโกรธเกรี้ยว แต่เพราะท่านผู้เฒ่าอยู่ที่นี่ จึงอดทนไม่ระเบิดอารมณ์ออกมา

เจียงจุนเหยาก็ไม่ได้เอ่ยอะไร

เจียงเฟิงเหนียนพยักหน้าเบาๆ แล้วมองไปยังทุกคนในที่ประชุม กล่าวเรียบๆ ว่า "วันนี้ที่จัดงานเลี้ยงครอบครัวขึ้น เพราะมีสองเรื่องที่ต้องการแจ้งให้ทุกคนทราบ"

ทุกคนต่างสงบนิ่ง ตั้งใจฟัง

"เรื่องแรก จุนหลงจะรับตำแหน่งประธานบริหารของบริษัทตั้งแต่พรุ่งนี้ รับผิดชอบการร่วมมือกับตระกูลหวงฝูทั้งหมด หวังว่าทุกคนจะให้การสนับสนุนงานของเขาต่อไป”

ขณะพูดประโยคนี้ เขาเน้นมองไปที่เจียงจุนเหยาเป็นพิเศษ ดวงตาแฝงคำเตือน

หานเมิงจวนสีหน้าเคร่งเครียด พร้อมกับมองลูกสาวด้วยความเป็นห่วง

คนอื่นๆ ก็แอบมองไปยังเจียงจุนเหยาเช่นกัน อยากรู้ว่าเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

แต่ทุกคนก็ต้องผิดหวัง เมื่อพบว่าเจียงจุนเหยายังคงรักษาสีหน้าสงบนิ่งตลอดเวลา

ท่านผู้เฒ่าสงบอารมณ์เล็กน้อย แล้วพูดต่อ "ปี่เยว่คบหากับชายหนุ่มคนหนึ่ง ปัจจุบันทำงานอยู่ที่ธนาคารเจียงหนาน ทุกคนลองทำความรู้จักกันหน่อย"

ทุกคนหันไปมองด้วยความประหลาดใจและอยากรู้

เจียงไห่หยวนสีหน้าภาคภูมิใจ พูดกับซุนเทา "น้องซุน แนะนำตัวเองสักหน่อย ทำความรู้จักกับทุกคนหน่อย"

ซุนเทาเอ่ยอย่างหยิ่งทะนง "สวัสดีทุกคน ผมชื่อซุนเทา ปัจจุบันทำงานที่ธนาคารเจียงหนาน สาขาเขตเหนือของเมืองเจียงดู ในตำแหน่งผู้จัดการแผนก หากทุกท่านมีอะไรให้ช่วย ติดต่อผมได้เลย"

"น้องชายเก่งจริงๆ อายุยังน้อยก็เป็นผู้จัดการแผนกแล้ว อนาคตไกลแน่นอน"

"คุณซุน ต่อไปถ้าตระกูลเจียงของเรามีอะไรต้องการ ต้องช่วยเหลือด้วยนะ"

ทุกคนต่างชื่นชม

มีเพียงหานเมิงจวนและเจียงจุนเหยาที่ไม่พูดอะไร

คนแรกกำลังส่งข้อความติดต่อเย่ชู คนหลังเป็นเพราะนิสัยส่วนตัว

คนที่จะได้รับคำชมจากเจียงจุนเหยามีน้อยมาก

ซุนเทาที่อยู่ตรงหน้ายังไม่ถึงระดับนั้น

เจียงไห่หยวนเห็นประกายไม่พอใจในดวงตา จึงพูดเสียงดัง "ทุกท่าน ลูกเขยของฉันไม่เพียงแต่เป็นผู้จัดการแผนก ยังสนิทกับผู้จัดการธนาคารเจียงหนานสาขาเมืองเจียงดูด้วย"

"เมื่อกี้ยังเจอกันที่ชั้นล่าง ท่านผู้จัดการหลี่ชมเชยซุนน้อยของเราเสียจริงๆ ฉันคาดว่าอีกไม่นาน ซุนน้อยคงได้เลื่อนตำแหน่งแน่"

ทุกคนแสดงสีหน้าตกใจ

ผู้จัดการธนาคารสาขาเมืองเจียงดู นั่นเป็นบุคคลสำคัญมาก

เขาควบคุมเงินทุนมหาศาล ตระกูลใหญ่หลายตระกูลในเมืองเจียงดูล้วนทำธุรกิจกับเขา หรือพูดให้ถูกต้องคือ ต้องพึ่งพาเขา

ในยุคนี้ ตระกูลใหญ่หลายตระกูลต้องการกู้เงินจากธนาคาร

ไม่เพียงเท่านั้น หลี่กวางหลิงยังเป็นหัวหน้าตระกูลหลี่ หนึ่งในสามตระกูลโบราณ ในบรรดาสามตระกูลโบราณ หากพูดถึงกำลังโดยรวม ตระกูลหวังแข็งแกร่งที่สุด แต่หากพูดถึงกำลังทางการเงิน ตระกูลหลี่ไม่มีใครเทียบได้

นอกจากธนาคารเจียงหนาน โรงแรมที่ทำกำไรมากที่สุดในเมืองเจียงดู อย่างโรงแรมใหญ่เจียงหนาน ก็มีตระกูลหลี่อยู่เบื้องหลัง

"คุณน้องอายุยังน้อย แต่ได้รับการยอมรับจากผู้จัดการหลี่แล้ว อนาคตไกลแน่นอน"

"พี่ใหญ่ เธอมีลูกเขยดีแบบนี้ ต่อไปคงมีแต่วันดีๆ แล้ว"

ทุกคนต่างชื่นชม เฉินเหม่ยจิงขณะพูดก็ชำเลืองมองหานเมิงจวน แล้วพูดเสียงเหน็บแนม

"ไม่เหมือนบางคน ที่พาใครก็ไม่รู้เข้าบ้าน ไม่เพียงทำร้ายลูกสาวตัวเอง ยังทำให้ตระกูลเจียงของเราต้องอับอาย"

ทุกคนก็หันไปมองหานเมิงจวน ดวงตาเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย

ก่อนหน้านี้ เจียงจุนเหยาโดดเด่นเกินใคร เหนือกว่าคนรุ่นใหม่ของตระกูลเจียง ทุกคนทั้งอิจฉาและชิงชัง

ตอนนี้ดีแล้ว เจียงจุนเหยาไม่เพียงเสียตำแหน่งประธานบริหารที่จะได้รับ ยังแต่งงานกับคนที่ไม่อาจเทียบชั้นได้

ในสายตาของทุกคน ตระกูลสาขาที่สองสูญเสียอำนาจไปอย่างสิ้นเชิง

ขณะที่ทุกคนกำลังรังแกหานเมิงจวน เย่ชูซึ่งเป็นตัวการ กลับถูกหลี่กวางหลิงพาไปยังห้องรับรองพิเศษแห่งหนึ่ง

ที่แท้เมื่อครู่นี้ หลี่กวางหลิงเข้ามาในล็อบบี้ของโรงแรม เห็นเย่ชูในทันที จึงเข้าไปทักทาย

"หมอเย่ ทำไมท่านมาอยู่ที่นี่?”

เย่ชูก็ประหลาดใจเช่นกัน ไม่คิดว่าจะมาเจอกับอีกฝ่ายที่นี่

"ผมมาร่วมงานเลี้ยงครอบครัว กำลังรออยู่ที่นี่"

หลี่กวางหลิงทำสีหน้าเข้าใจ แล้วพูดต่อ "หมอเย่ เมื่อคืนต้องขอบคุณที่ท่านช่วยเหลือ ผมตั้งใจว่าอีกไม่กี่วันจะจัดงานเลี้ยงขอบคุณด้วยตนเอง"

"เมื่อวันนี้บังเอิญพบกันที่นี่ ผมต้องแสดงน้ำใจในฐานะเจ้าบ้าน พร้อมกับแนะนำเพื่อนบางคนให้หมอเย่รู้จัก"

อีกฝ่ายแสดงความกระตือรือร้นเช่นนี้ เย่ชูก็ไม่สะดวกที่จะปฏิเสธ

ยิ่งกว่านั้น เขายังตระหนักแล้วว่า เจียงจุนหูคงไม่ได้ไปห้องน้ำ แต่น่าจะตั้งใจจากไป

อีกฝ่ายคงต้องการให้เขาเสียหน้า ให้เขาอับอาย

หากเย่ชูไปที่นั่นตอนนี้ คงไม่มีอะไรดี จึงตกลงรับคำเชิญของหลี่กวางหลิง

"ได้ครับ รบกวนคุณแล้ว"

"รบกวนอะไรกัน ที่หมอเย่มา เป็นเกียรติของผมต่างหาก"

หลี่กวางหลิงหัวเราะร่า นำทางไปก่อน ท่าทางกระตือรือร้นอย่างยิ่ง

......

(จบบท)